I SA/Bd 62/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2015r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 25 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku zobowiązania w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2014 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku skarżącego zobowiązania w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2014 r. w przybliżonej łącznej kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł. W złożonym odwołaniu podatnik wniósł o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie: art. 33 § 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej jako: "O.p." Decyzją z dnia [..]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na wstępie organ przytaczając treść art. 33 § 1 O.p. podkreślił, że podstawową przesłanką dokonania zabezpieczenia jest uzasadniona obawa, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Organ wskazał, że podatnik w okresie od stycznia do czerwca 2014r. dokonywał zmniejszenia kwoty podatku należnego o podatek wynikający z faktur wystawionych przez podmioty pozorujące jedynie prowadzenie działalności gospodarczej. W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że nigdy faktycznie nie doszło do dostawy towarów między tymi podmiotami a firmą podatnika. Stwierdzone nieprawidłowości dały podstawę do wskazania wysokości nie ustalonych decyzją administracyjną zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2014 r. Organ dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w kontekście przesłanek uzasadniających zastosowanie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, wskazał, że posiadany przez podatnika majątek, w postaci nieruchomości gruntowej, zabudowanych gruntów rolnych oraz gruntów rolnych stanowi zabezpieczenie zobowiązań wobec innych wierzycieli na kwotę przeszło 1.000.000,00 zł. Ponadto podatnik, w okresie kiedy dokonywał zakwestionowanych transakcji a prokuratura prowadziła postępowanie w sprawie, dokonał czynności polegających na zbywaniu majątku - które mogą utrudnić lub udaremnić w przyszłości egzekucję - sprzedając dwa samochody osobowe. Organ przedstawiając wysokość osiągniętych w latach 2012-2013 dochodów oraz obrotów podatnika zauważył, że wartość posiadanego przez podatnika majątku oraz osiągane dochody są znacznie niższe niż przybliżona kwota zobowiązania w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2014r. Tym samym uznał, że zachodzi obawa, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, co uzasadnia dokonanie zabezpieczenia na majątku. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zastrzeżeń dotyczących działań podjętych przez organ kontroli skarbowej oraz kwestionowania poprawności ustaleń dokonanych w toku postępowania kontrolnego organ wyjaśnił, że niniejsze postępowanie nie zmierza do określenia zobowiązania podatkowego, lecz opiera się na wykazaniu zaistnienia w sprawie przesłanek określonych w art. 33 § 1 O.p., a przedstawione zarzuty co do prawidłowości oceny dokonywanych transakcji zostaną wyjaśnione w toku postępowania kontrolnego i nie mają wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji o zabezpieczeniu z uwagi na odrębność tych postępowań. Wskazał również, że podatnik, mimo pouczenia, nie skorzystał z możliwości zabezpieczenia w formach, o których mowa w art. 33d O.p. W sprawie nie zaszły także przesłanki wynikające z art. 33a § 1 O.p. skutkujące wygaśnięciem decyzji o zabezpieczeniu, albowiem do dnia zakończenia postępowania odwoławczego organ podatkowy nie wydał decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W złożonej do tut. Sądu skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji zarzucając naruszenie: - art. 33 § 1 i § 2 pkt 2, art. 33 § 3 i § 4 pkt 2 O.p. poprzez wydanie nieprawidłowej decyzji w przedmiocie dokonania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego wobec braku podstaw do określenia takiego zobowiązania i nieprzeprowadzenie w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego; - art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający przepisy, bez uwzględnienia interesów i wyjaśnień podatnika oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez nie ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym, a w szczególności naruszenie przez organ podatkowy zasady "in dubio contra fiscum"; - art. 187 O.p. poprzez przerzucenie ciężaru dowodowego w postępowaniu na Stronę, a tym samym zaniechanie przeprowadzenia i zebrania przez organ pełnego materiału dowodowego; - art 191 O.p. poprzez całkowicie dowolną interpretację materiału dowodowego, a tym samym wadliwe ustalenie prawdy materialnej i ocenę dowodów, a także sprzeczność istotnych ustaleń z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Skarżący postawił szereg zarzutów związanych z prowadzonym postępowaniem kontrolnym oraz dotyczących ustaleń w zakresie prawidłowości prowadzonych przez niego ksiąg podatkowych. W ocenie skarżącego nie do przyjęcia jest sytuacja, gdy organ podatkowy przyjmuje ustalenia dokonane przez inny organ bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego i na tej podstawie wydaje decyzję. Skarżący wskazał, iż ustalenia organu podatkowego dotyczące przeprowadzonych przez niego transakcji są błędne, na dowód czego przedłożył szereg dokumentów. W ocenie skarżącego z przedstawionego materiału jednoznacznie wynika, iż doszło do kwestionowanych przez organ podatkowy transakcji, a towar był w rzeczywistości przewożony, o czym świadczą dokumenty przewozowe, kwity odbioru towarów podpisane przez kierowców oraz tachografy cystern. Pomimo tego organ podatkowy nie dokonał analizy przekazanego materiału dowodowego oraz nie przeprowadził w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Tym samym brak uprawdopodobnienia przez organ podatkowy istnienia zobowiązania podatkowego świadczy o braku podstaw do prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Skarżący nie zaprzeczył, że przeprowadził szereg transakcji z firmami, które zostały uznane za fikcyjne przez organy podatkowe. W jego ocenie, jednakże nie może ponosić odpowiedzialności za nierzetelność w/w kontrahentów, zaś brak możliwości dokonania kontroli przez organ podatkowy tych podmiotów, nie może automatycznie przesądzać, iż to skarżący działał nieuczciwie. Ponadto skarżący podkreślił, że dokonał wszystkich możliwych i przewidzianych prawem czynności zmierzających do sprawdzenia kontrahentów. Firmy zostały sprawdzone w rejestrze KRS, REGON oraz we właściwych urzędach skarbowych w zakresie rejestracji dla potrzeb podatku VAT. Skarżący wskazał, że decyzje w przedmiocie dokonania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego znajdują uzasadnienie w sytuacji gdy podatnik wyzbywa się posiadanego majątku bądź posiada zaległości podatkowe. Sytuacje te nie miały miejsca w przedmiotowej sprawie, tym samym zaskarżona decyzja nie znajduje uzasadnienia. Skarżący podkreślił, że reguluje wszystkie należności podatkowe, a sprzedaż samochodów osobowych miała miejsce przed wydaniem decyzji w przedmiocie zabezpieczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Badając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie zabezpieczające, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 2 O.p. - przeprowadzone w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego - jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter pomocniczy względem postępowania egzekucyjnego. Zasadniczym celem tego postępowania nie jest przymusowy pobór podatków (to jest istotą postępowania egzekucyjnego), a zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Z tych względów nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 33 O.p., jest odrębną decyzją, nieprzesądzającą treści decyzji wymiarowej. Istotą tej decyzji jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że publicznoprawny charakter zobowiązań podatkowych wymaga stworzenia odpowiedniej ochrony prawnej ich wykonywania. Instytucja zabezpieczenia należności podatkowych na majątku podatnika stanowi szczególną formę skutecznego egzekwowania zobowiązań podatkowych. Podstawowym jego elementem jest ochrona przyszłych interesów wierzyciela. Przy czym nie prowadzi ono do wykonania zobowiązania, gdyż zgodnie z art. 33a § 1 O.p., decyzja o zabezpieczeniu wygasa po wydaniu decyzji wymiarowej, a jedynie stwarza pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 29 listopada 2011 r., l SA/Gd 986/11 publ. na http://orzeczenia.nsa.gov.pl jak i pozostałe powołane orzeczenia) Określenie w trybie art. 33 § 4 pkt 2 O.p. przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego powinno nastąpić przy uwzględnieniu danych posiadanych przez organ co do wysokości podstawy opodatkowania. Obowiązek ten powinien być zrealizowany w taki sposób, by fakt ziszczenia się tej przesłanki mógł podlegać kontroli sądowej. Jak już jednak wskazano, postępowanie zabezpieczające nie zastępuje postępowania podatkowego w zakresie weryfikacji ustaleń co do wysokości zobowiązania podatkowego. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia musi jedynie uprawdopodobnić, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje. Nie jest to natomiast postępowanie konkurencyjne do postępowania kontrolnego. Ocena dowodów stanowiących podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć dotyczących m.in. wysokości zobowiązania podatkowego wykracza poza przedmiot decyzji zabezpieczającej i zakres tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r., I GSK 397/10). Zatem zarzuty dotyczące zasadności określenia zobowiązania podatkowego i jego wysokości, nie mogą być - co do zasady - rozpatrywane w niniejszym postępowaniu. W decyzji o zabezpieczeniu organ określa jedynie przybliżoną wysokość zobowiązania, którym to wymogom w niniejszej sprawie sprostał. Określenia przybliżonej kwoty zobowiązania dokonano na podstawie materiałów dowodowych zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2014r. Zdaniem Sądu zgromadzone w aktach sprawy dowody, uwzględniając wysoki stopień szczegółowości przedstawionych informacji, stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia, że została uprawdopodobniona przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego za okresy rozliczeniowe objęte postępowaniem. Powtórzyć należy, że określenie przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji wydanej w przedmiocie zabezpieczenia w najmniejszym stopniu nie przesądza o ostatecznej wysokości tego zobowiązania i nie pozbawia strony możliwości kwestionowania ustaleń dokonywanych w postępowaniu wymiarowym. Kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania. W myśl art. 33 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Przesłanką zastosowania instytucji zabezpieczenia jest więc uzasadniona obawa co do wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego (prawdopodobieństwo jego niewykonania). Przyjmuje się, że uzasadniona obawa to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jednakże ocena, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku pozostawiona została do uznania organu podatkowego. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, w sposób czytelny uprawdopodobnione dla podatnika w uzasadnieniu decyzji. Pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" z uwagi na jego rozległy zakres ustawodawca nie zdefiniował. Zdarzenia wymienione w przytoczonym art. 33 § 1 zd. 1 in fine O.p. są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Wykładnia literalna prowadzi do wniosku, że trwałe niepłacenie zobowiązań publicznoprawnych ma miejsce wówczas, gdy podatnik nie płaci obciążających go zobowiązań przez dłuższy czas i dotyczy to jego wszystkich zobowiązań, a nie tylko jednego zobowiązania. Przyjmuje się zatem, że uzasadniona obawa niezapłacenia podatku przez podatnika występuje w sytuacji, gdy podatnik od co najmniej kilku miesięcy nie płaci bezspornych zobowiązań publicznoprawnych i nic nie wskazuje na to, że ta sytuacja ulegnie zmianie, przy czym trwałość niepłacenia podatków organ podatkowy musi wykazać i uzasadnić. Z kolei druga przesłanka, której wystąpienie w świetle art. 33 § 1 O.p., uzasadnia obawę, że podatnik nie zapłaci podatku, to dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W tym kontekście uzasadnione jest twierdzenie, że okoliczności związane ze zbywaniem majątku muszą wskazywać, że nie jest to normalny przejaw prowadzonej przez podatnika działalności. Wymienienie w art. 33 § 1 O.p. okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania podatkowego ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, że w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt wystąpienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Jednakże przesłanki te mają charakter wyłącznie przykładowy. Zatem skoro wyliczenie zawarte w tym zakresie w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, nie oznacza to automatycznie, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Powoduje to, że organ podatkowy może w istocie przytaczać także inną argumentację i wykazywać inne okoliczności, które w jego ocenie, na gruncie konkretnej sprawy, będą wskazywać na wystąpienie obawy niezapłacenia podatku przez podatnika, uzasadniającej sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Szczególnego podkreślenia wymaga również, że ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku ustawodawca pozostawił uznaniu organu podatkowego, na co wskazuje użyty w art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej zwrot: "zabezpieczenia (....) można dokonać". Zwrot ten, z uwzględnieniem szczególnej funkcji analizowanej instytucji prawa podatkowego, sprowadzającej się do ochrony interesów wierzyciela publicznoprawnego, stanowi podstawę formułowania w orzecznictwie sądowym tez takich jak w wyroku NSA z dnia 01 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1791/09, w świetle którego "w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd o nie stawianiu zbyt wysokich wymagań organom podatkowym przy stosowaniu przesłanek zabezpieczenia (...). Zgodnie bowiem z celem tej instytucji dominuje troska o interes wierzyciela". Pozostawienie rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego nie może jednak oznaczać dowolności działania, powinno być bowiem oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Treść art. 33 § 1 O.p. wyraźnie stanowi bowiem o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło. Nie może ona być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika. Powyższe stwierdzenie nabiera szczególnego znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy, w której wskazówką istnienia stanu uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, były sytuacja finansowa, bądź też szerzej – sytuacja majątkowa skarżącego, świadcząca o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo, charakter stwierdzonych w toku postępowań kontrolnych nieprawidłowości i ich skala a także wysokość ewentualnego zobowiązania podatkowego. Stwierdzając, że okoliczności te mogą stanowić podstawę uznania, że zagrożone jest wykonanie w przyszłości zobowiązań podatkowych, wskazać należy, że w hipotezie normy prawnej wyrażonej w art. 33 § 1 O.p. mieszczą się nie tylko czynności polegające na zbywaniu majątku podatnika, ale również wszelkie te jego działania, które mogą skutkować zagrożeniem efektywności przyszłej egzekucji administracyjnej. O zaktualizowaniu przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" przesądzać mogą zatem także inne okoliczności, które nie zostały wyliczone w powołanym przepisie, a jednocześnie wskazują, że realna jest groźba niewykonania zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie skontestowały, że sytuacja majątkowa skarżącego uzasadnia obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Jak wynika bowiem z akt sprawy z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej skarżący wykazał następujące dochody: za 2012 r. w kwocie [...] zł, a za 2013 r. – [...] zł (spadek dochodów o 57,98 %), natomiast w deklaracjach VAT obroty: za 2011 r. – [...] zł, za 2012r. – [...] zł, za 2013 r.- [...] zł. Ponadto skarżący jest właścicielem trzech nieruchomości. Ich wartość wskazuje, iż nie są w stanie zabezpieczyć przyszłych zobowiązań podatkowych. Na nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,0957 HA położonej w Ł. została ustanowiona hipoteka umowna na kwotę 1[...] zł tytułem zabezpieczenia spłaty kredytu bankowego udzielonego przez Bank [...]. na podstawie umowy kredytowej z dnia [...]r. Nieruchomość ta została nabyta aktem notarialnym z dnia [...] repetytorium A numer [...] za kwotę [...] zł. Skarżący jest również właścicielem zabudowanych gruntów rolnych położonych w G. o numerze [...] (o wartości [...] zł) oraz gruntów rolnych położonych w L. i S. o numerze [...] (nabytych za kwotę [...] zł). Jak podkreślił organ odwoławczy zgodnie z treścią działu II - własność, w/w ksiąg w dniu [...] r. do Sadu Rejonowego IX Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w T. wpłynęły dokumenty stanowiące podstawę wpisania wzmianek dotyczących prawa własności w/w nieruchomości. Z informacji uzyskanych przez organ podatkowy z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynikało, iż strona jest w posiadaniu pojazdów: samochodu osobowego OPEL ASTRA rok produkcji 1992, samochodu ciężarowego P. - rok produkcji 1990, motocyklu [...] - rok produkcji 2005 r., samochodu osobowego A. [...] - rok produkcji 2004 r., samochodu osobowego L. S 19 - rok produkcji 2008, samochodu osobowego M. B. [...] - rok produkcji 2006r., samochodu ciężarowego P.T P. - rok produkcji 1996. W trakcie prowadzonych czynności zabezpieczających przez organ egzekucyjny, skarżący oświadczył, iż samochód marki L. oraz M. B., (pomimo, iż były w posiadaniu strony ) nie są już jego własnością. Z zapisów w księgach wieczystych wynika, że majątek strony stanowi zabezpieczenie zobowiązań wobec innych wierzycieli na kwotę przeszło 1.000.000,00 zł. W świetle powyższych informacji organy doszły do słusznego wniosku, że skarżący dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić w przyszłości egzekucję a jednocześnie dochody osiągane przez skarżącego nie są wystarczające do pokrycia zaległości podatkowych co stanowi uzasadnioną obawę, że zobowiązania te nie zostaną wykonane. Zasadnie zatem organy podatkowe dokonały zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego na majątku skarżącego na poczet przyszłego zobowiązania w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2014r. W ocenie Sądu organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonana ocena materiału dowodowego i przedstawiona argumentacja jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Zaskarżona decyzja zawiera także - zgodnie z dyspozycją przepisu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. - zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, a także przywołana została podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz precyzyjne wyjaśnienie przesłanek prawnych i faktycznych, którymi się kierowano. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. U. Wiśniewska H. Adamczewska – Wasilewicz J. Szulc