I SA/Bd 626/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Leszek Kleczkowski Sędziowie: Halina Adamczewska-Wasilewicz Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 września 2010r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Pismem z dnia [...]r. P. W."M.-CA." Spółka z o.o. w L. O. wystąpiło do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis w oparciu o § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 245, poz. 1810 ze zm.). Do wniosku załączono m.in. fakturę z dnia 29 grudnia 2009r., na kwotę 285.000 zł brutto dokumentującą zakup apartamentu zakwaterowania turystycznego. Postanowieniem z dnia 16 marca 2010r. organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia, z uwagi na niespełnienie wymogów wynikających z art. 33 ust. 7b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2008r. Nr 14, poz. 92 ze zm.), albowiem Spółka, jak ustalił organ, po utracie statusu zakładu pracy chronionej nie utrzymała wymaganego stanu zatrudnienia, tj. co najmniej 15 pracowników w przeliczeniu na pełen wymiar czasu pracy oraz wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości co najmniej 25%. W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie skarżąca Spółka podniosła, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 33 ust. 7b cyt. ustawy w brzmieniu powołanym przez organ. Zdaniem Spółki w czasie, gdy nastąpiła utrata statusu zakładu pracy chronionej, tj. z dniem 1 stycznia 2006r. dla zachowania zakładowego funduszu rehabilitacji i środków z niego niewykorzystanych wystarczało spełnienie jednego warunku, czyli osiągnięcia wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych na poziomie 25%. Zmiana przepisów ustawy nastąpiła dopiero z dniem 30 czerwca 2007r. W ocenie strony organ pominął także dyspozycję art. 16 ustawy z dnia 15 czerwca 2007r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 115, poz. 791), zgodnie z którym pracodawcy mają prawo zachować zakładowy fundusz rehabilitacji i środki z niego niewykorzystane na dotychczasowych zasadach, z uwzględnieniem przepisów dotyczących pomocy publicznej. Postanowieniem z dnia 13 maja 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w stosunku do pracodawcy, który utracił status zakładu pracy chronionej, a jednocześnie zachował środki na koncie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych zgromadzone przed utratą statusu zakładu pracy chronionej (z możliwością ich wykorzystania na takich samych zasadach jak zakład pracy chronionej) mają zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810 ze zm.). Tym samym przedsiębiorcy przysługuje prawo żądania wydania zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w dacie wydatkowania środków z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Organ podkreślił, że Spółka utraciła z dniem 01 stycznia 2006r. status zakładu pracy chronionej. W dniu 29 grudnia 2009r. sfinansowała ze środków zakładowego funduszu w kwocie 233.606,56 zł zakup apartamentu zakwaterowania turystycznego z możliwością wykorzystywania do celów rehabilitacyjnych. Występując o wydanie zaświadczenia przedłożyła fakturę dokumentującą zakup apartamentu oraz oświadczenie o nieskorzystaniu z pomocy de minimis w okresie obejmującym bieżący rok kalendarzowy oraz dwa poprzedzające go lata kalendarzowe jak i oświadczenie, że nie jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji ekonomicznej. Nie przedstawiła natomiast informacji o dokonaniu wydatku ze środków funduszu rehabilitacji, tzn. nie udokumentowała, że poniesiony wydatek został sfinansowany ze środków, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zachowanych na koncie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, tj. zgromadzonych przed utratą statusu zakłady pracy chronionej przed 01 stycznia 2006r. Organ zaznaczył, że Naczelnik {...} Urzędu Skarbowego w B. dwukrotnie wzywał Spółkę do przedłożenia dodatkowych dowodów dotyczących kwestii przepływu środków finansowych pochodzących ze zwolnienia z wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń, tj. wyciąg z konta ZFRON potwierdzający stan środków zgromadzonych na dzień 01 stycznia 2006r., a także wyciąg potwierdzający zapłatę z konta ZFRON na dzień ich wydatkowania, tj. 29 grudnia 2009r. W odpowiedzi Spółka przedłożyła wydruk zestawienia posiadanych rachunków bankowych z dnia 28 września 2009r. oraz wyciąg potwierdzający dokonanie przelewu w dniu 29 września 2009r. Organ podał, że z zestawienia rachunków wynika, iż na rachunku ZFŚS Spółka nie posiadała środków pieniężnych. Natomiast z rachunku pomocniczego dokonano przelewu jako zapłatę za przedmiotową fakturę na kwotę 229.181,00 zł, przy czym, jak zauważył organ, numer rachunku wskazywał, że przelewu dokonano z rachunku PFRON, na którym również Spółka nie posiadała środków pieniężnych. Zdaniem organu odwoławczego Spółka w złożonym wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis nie przedłożyła dowodów na to, czy wydatek poczyniony na polepszenie bazy wypoczynkowej faktycznie był dokonany z konta ZFRON i czy dotyczył środków zgromadzonych przed utratą statusu zakładu pracy chronionej. Zatem w ocenie Dyrektora w przedłożonym materiale dowodowym nie znalazły się dokumenty potwierdzające zaistnienie faktów, z wystąpieniem których ustawodawca przewidział możliwość urzędowego ich potwierdzenia w formie zaświadczenia. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 306a § 1 i 3 oraz art. 306b Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę wydania zaświadczenia, podczas gdy z istniejącego stanu faktycznego i prawnego wynika, że zaświadczenie żądanej treści powinno być wydane; 2) art. 120, art. 121 oraz 124 Ordynacji podatkowej w związku z art. 306k Ordynacji podatkowej poprzez żądanie od przedsiębiorcy dokumentów nie przewidzianych w przepisie § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz nie wyjaśnienie przyczyn dla których organy podatkowe żądały od podatnika wyciągu z rachunku na dzień 1 stycznia 2006r., a także nie wyjaśnienie, że organ podatkowy utożsamia stan środków na tym rachunku z ewidencją środków funduszu, przez co Spółka została pozbawiona możliwości wykazania, że środki zgromadzone na rachunku funduszu odpowiadają ewidencji środków funduszu rehabilitacji; 3) § 9 cyt. rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych przez ich błędną interpretację i przyjęcie, że warunkiem uzyskania zaświadczenia potwierdzającego udzielenie pomocy de minimis jest wykazanie przez przedsiębiorcę, że wydatek związany z tworzeniem bazy wypoczynkowej został sfinansowany z tej części środków przekazywanych na ZFRON, które pochodziły z zaliczek na podatek dochodowy PIT -4. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z: oświadczenia N. B. P. S.A. z 25 maja 2010r. i ewidencji środków funduszu rehabilitacji potwierdzających, że środki zgromadzone na rachunku i odpowiadają ewidencji środków tego funduszu oraz, że wbrew twierdzeniom organu podatkowego drugiej instancji wydatek został dokonany z rachunku, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jego legalności tj. z punktu widzenia zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się w pierwsze kolejności do wniosków procesowych strony należy wskazać , że Sąd postanowieniem wpisanym do protokołu oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Zgodnie z przepisem art. 106 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd z urzędu lub na wniosek stron może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Pierwsza przesłanka jest spełniona, jeżeli bez dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Druga natomiast związana jest bezpośrednio z zasadą koncentracji materiału dowodowego i zasadą szybkości postępowania. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż sąd nie może dokonywać ustaleń sprawy załatwionej zaskarżonym aktem, celem przeprowadzenia dowodu z dokumentów nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 07 lutego 2001 V SA 671/00, wyrok NSA z dnia 06 października 2005r. II GSK 164/05). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż zdaniem Sądu wskazane w piśmie procesowym z dnia 17 września 2010r. dokumenty pozostają bez związku z oceną legalności zaskarżonego postanowienia. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przed wszystkim Sąd zauważa , iż spór w sprawie w istocie swojej sprowadza się do ustalenia jakie dokumenty i w jakim zakresie ma prawo badać organ w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia. Na wstępie należy wskazać, iż w uzasadnieniu postanowienia organu II instancji wyczerpująco wyjaśniono kwestie regulacji prawnych związanych z utratą statusu zakładu pracy chronionej i możliwością utrzymania przez Spółkę środków na zgromadzonych na rachunku ZFRON oraz sposobu ich wydatkowania. Te ustalenia nie są sporne, a Sąd w obecnym składzie w pełni je akceptuje. Racje ma Spółka, że zakres dokumentów, które musi przedłożyć wraz z wnioskiem o wydanie zaświadczenia wynika z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych i są to: 1) uzyskane zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w okresie obejmującym bieżący rok kalendarzowy oraz dwa poprzedzające go lata kalendarzowe albo oświadczenie o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenie o nieskorzystaniu z pomocy de minimis w tym okresie; 2) informacje o każdej pomocy innej niż de minimis, jaką otrzymał w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się oraz na dany projekt inwestycyjny, z którym związana jest pomoc de minimis; 3) oświadczenie, że nie jest przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej Dokumenty takie zostały przez Spółkę złożone. Prawdą jest również fakt, że z żadnego przepisu rozporządzenia nie wynika, iż zakup dokonany przez Spółkę a zawarty w § 2 ust. 1 pkt 3 lit. c rozporządzenia musi być sfinansowany ze środków, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 4 (zaliczki na podatek dochodowy PIT-4). Słusznie wskazano w piśmie procesowym, że może on być poniesiony ze wszystkich środków wymienionych w § ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia. Nie mniej w sprawie najważniejsze znaczenie ma § 9 ust. 2a rozporządzenia zgodnie z którym nie uznaje się za dokonanie wydatku ze środków funduszu rehabilitacji wydatku, który został sfinansowany ze środków innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a następnie zrefundowany ze środków tego funduszu. W świetle treści tego przepisu nie ma racji Skarżąca, iż organ wydający zaświadczenie uprawniony jest jedynie do weryfikacji dokumentów w zakresie określonym w treści § 9 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Wskazany przepis bowiem określa jedynie dokumenty, które ubiegający się obowiązany jest przedstawić przy wniosku, nie wskazuje zaś zakresu, w jakim mogą one być zweryfikowane. Organ podatkowy uprawniony jest bowiem do zbadania wszelkich okoliczności mających wpływ na możliwość wydania zaświadczenia o określonej treści. W realiach niniejszej sprawy oznaczono to, że aby ustalić czy wnioskujący wydatkuje w 2009r. środki zgromadzone na rachunku funduszu rehabilitacji do dnia utraty statusu Zakładu Pracy Chronionej (do 01 stycznia 2006r.), konieczne jest ustalenie wysokości tych środków na dany dzień (dzień utraty statusu). Organ I instancji wezwaniem z dnia 24 lutego 2010r. poprosił Spółkę o dostarczenie m.in. wyciągu z konta bankowego potwierdzającego stan konta ZFRON na dzień utraty statusu zakładu pracy chronionej (k-17 akt administracyjnych). Strona w piśmie z dnia 04 marca 2010r, oświadczyła, iż przepisy rozporządzenia nie wskazują na konieczność przedłożenia takiego dokumentu (k-19 akt administracyjnych). W zaistniałej sytuacji w ocenie tut. Sądu organ prawidłowo przyjął, iż w materiale dowodowym nie znalazły się dokumenty potwierdzające zaistnienie faktów, z wystąpieniem których ustawodawca przewidział możliwość urzędowego ich potwierdzenia w formie zaświadczeń. Za bezpodstawny Sąd uznał zarzut podniesiony w piśmie procesowym Skarżącej z dnia 17 września 2010r. jak i na rozprawie, iż organy formułowały swoje żądania w sposób niezrozumiały i niejasny co uniemożliwiło stronie wyjaśnienie wszystkich ewentualnych wątpliwości. Wskazać należy, iż w piśmie z dnia 04 marca 2010r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu z dnia 24 lutego 2010 r. skarżąca wyjaśniła, iż z przepisów rozporządzenia nie wynika wymóg przedłożenia innych dokumentów poza tymi , które były już w posiadaniu organu. Nie podnoszono, iż strona nie rozumie treści wezwania, jest ono niejasne. Skarżąca konsekwentnie, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia jak i w treści skargi, stoi na stanowisku, iż nie ma obowiązku przedłożenia wyciągu z konta zfron na dzień 01 stycznia 2006r.albowiem nie wynika to je zdaniem z treści § 9 rozporządzenia. Natomiast nie widzi przeszkód aby udostępnić organom ewidencję o której mowa w art. 33 ust. 3 pkt 1 ustawy rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Jak wyjaśniono powyżej zadaniem Sądu w niniejszej sprawie organ działając w oparciu o treść § 9 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych miał prawo żądać dokumentów z których powinno wynikać, iż dokonany przez skarżącą zakup finansowany był ze środków zgromadzonych na koncie ZFRON. W tym kontekście Sad chciałby wskazać, iż przedkładanie jakichkolwiek dokumentów dotyczących wielkości środków zgromadzonych na koncie ZFRON na etapie postępowania sądowego nie może w żaden sposób wpłynąć na rozstrzygniecie albowiem w niniejszej sprawie wszelkie dokumenty powinny zostać złożone przed organami podatkowymi, które to organy określone okoliczności miały potwierdzić stosownym zaświadczeniem. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. H. Adamczewska – Wasilewicz L. Kleczkowski U. Wiśniewska