I SA/Bd 637/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2024r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 25 października 2023 r. nr KO.411.1845.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023r. 1. oddala skargę 2. przyznaje adwokatowi R. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 900 zł (dziewięćset złotych), w tym podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, 3. przyznaje adwokatowi R. S. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 9,60 zł (dziewięć złotych 60/100) tytułem zwrotu poniesionych wydatków w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. Prezydent M. [...] ustalił dla R. Z., U. M. i H. G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie [...]zł. Rozpoznając wniesione odwołanie Skarżącego, Inne decyzją z dnia [...] października 2023 r. utrzymało w mocy ww. decyzję. Organ przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1425 z późn. zm., zwanej dalej: u.p.o.l.) oraz ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 z późn. zm., zwanej dalej także: u.p.g.k.) mających zastosowanie w sprawie. Zdaniem organu, zobowiązanie podatkowe od nieruchomości, położonej we [...] przy ul. [...], której podatnik jest współwłaścicielem, ustalone zostało w prawidłowej wysokości i wobec prawidłowo ustalonych podatników. Dane przyjęte do opodatkowania są zgodne ze stanem faktycznym jaki wynika zarówno z informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 z [...] stycznia 2018 r., jak i danych ewidencji gruntów i budynków. Grunty działki o pow. 2140,00 m2 sklasyfikowane są symbolem B czyli stanowią tereny mieszkaniowe i zabudowane są budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej 150,00 m2 (wartość podana przez podatnika w informacji) oraz pozostałymi budynkami niemieszkalnymi o powierzchni użytkowej 103 m2 (wartość podana przez podatnika w informacji). Według danych z ewidencji gruntów i budynków współwłaścicielami nieruchomości są H. E. G., U. M. oraz R. M. (obecnie noszący nazwisko Z.-S.). Organ pierwszej instancji dokonując wymiaru podatku ustalił podatników nie tylko na podstawie rejestrów (EGiB, księga wieczysta), ale także na podstawie dokumentów źródłowych (akty notarialne, postanowienie sądu) i oświadczeń podatników (współwłaścicieli). Z przedstawionych wyżej względów, organ uznał za niezasadne zarzuty dotyczące kwestii odziedziczenia majątku po zmarłym ojcu oraz nieuprawnionego wykorzystywania danych osobowych (kradzież tożsamości). Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego wyliczenia podatku od nieruchomości, co szczegółowo zobrazował w tabeli zamieszczonej w uzasadnieniu decyzji. Podatnik nie kwestionował wyliczeń odnośnie do podatku od nieruchomości. Organ wyjaśnił, że podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy). Wysokość stawek podatkowych określa Rada Gminy w drodze uchwały, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie, dla gruntów pozostałych [...] zł od 1 m2 powierzchni, a dla budynków mieszkalnych lub ich części [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, dla budynków pozostałych 9,71 od 1 m2 powierzchni - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) i pkt 2 lit. d) u.p.o.l., obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2022 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2023 (M.P.2022.731). Uchwałą nr LIII/131/22 z 25 października 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Kujawsko - Pomorskiego poz. 5517) Rada Miasta W. określiła stawki podatku od nieruchomości. Wymiar podatku jest zgodny ze stawkami wynikającymi z tej uchwały. W złożonej skardze Skarżący wniósł o przekazanie sprawy do Sądu, nie zgadzając się z wydaną decyzją. P. z dnia [...] kwietnia 2024 r. ustanowiony w sprawie Pełnomocnik z urzędu, ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, wniósł m.in. niezależnie od podniesionych przez Skarżącego zarzutów o zbadanie z urzędu, czy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Pełnomocnik wyjaśnił, że Skarżący nie zgadza się z orzeczeniem, w którym doszło do wymiaru podatku od nieruchomości, a to z tego względu, iż w księdze wieczystej oznaczonej numerem [...] w dziale II dotychczas widniało błędne imię ojca Skarżącego J.. Sprostowanie usterki wpisu na poprawne imię M. nastąpiło dopiero [...].06.2023 r. Stąd też Skarżący uważa, iż w czasie gdy w księdze wieczystej było błędnie wpisane nazwisko jego ojca, nie powinien być obciążony podatkiem, bowiem jeśli w oficjalnym rejestrze oznaczono inną osobę niż Skarżący, bowiem jego ojciec miał na imię M., to nie powinien płacić podatku od nieruchomości z błędnie ujawnionymi danymi personalnymi. Ponadto na karcie 20 akt podatkowych (wydruk z geoportalu z dn. [...].03.2023 r.) w rubryce oznaczonej nr ewid. bud. [...] znajduje się błąd w adresie, tj. podana jest ul. [...] zamiast ul. [...], która jest prawidłowa. Zdaniem Skarżącego błędnie ujawniony adres nieruchomości w rejestrze gruntów winien być przeszkodą do naliczenia podatku od nieruchomości. Skarżący uważa, że doszło do matactwa w przedmiocie wydawanych decyzji administracyjnych dotyczących nieruchomości gruntowej we [...] przy ul. [...], do której przynależy nieruchomość przy ul. [...] (błędnie oznaczonej według Skarżącego, o czym powyżej). Domagał się unieważnienia decyzji w sprawie wymiaru podatku oraz wszystkich poprzednich decyzji dotyczących podatku od w/w nieruchomości za lata 2014- 2022. Zarzucił także nieuprawnione wykorzystanie i przetwarzanie jego danych osobowych jako współwłaściciela nieruchomości co do osoby R. Z. w związku z nieuprawnionym wykorzystaniem i przetwarzaniem danych osobowych Skarżącego jako współwłaściciela nieruchomości co do osoby R. M. (zgłoszenie nieuprawnionego wykorzystania danych osobowych - kradzieży tożsamości) w odniesieniu do decyzji wskazując na: a) informację o działce z dnia [...].12.2020 r. co do osób cywilnych współwłaścicieli nieruchomości jako H. G. w części 6/12; U. M. w części 1/12 i R. M. (syna J. i U. M.) w części 5/12, b) pozbawienia w rejestrach Urzędu M. we [...] R. M. odziedziczonego majątku osobistego po zmarłym ojcu M. M. (warsztatu z garażem) przynależnych do ul. [...] znajdujących się na działce - gruncie przynależnym do ul. [...] we [...] w zamian za składniki nieruchomości przynależnej do ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) - zwanej dalej jako "p.p.s.a.", wówczas sąd administracyjny uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana na rozprawie. Istota sporu sprowadza się do oceny zasadności wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł dla współwłaścicieli nieruchomości - R. Z., U. M. i H. G.. Skarżący reprezentowany przez Pełnomocnika ustanowionego z urzędu kwestionując zaskarżoną decyzję podnosi, że nie zgadza się z orzeczeniem, w którym doszło do wymiaru podatku od nieruchomości, a to z tego względu, iż w księdze wieczystej oznaczonej numerem [...] w dziale II dotychczas widniało błędne imię ojca Skarżącego - J.. Sprostowanie usterki wpisu na poprawne imię M. nastąpiło dopiero [...].06.2023 r. Stąd też Skarżący uważa, że w czasie, gdy w księdze wieczystej było błędnie wpisane nazwisko jego ojca, nie powinien być obciążony podatkiem, bowiem jeśli w oficjalnym rejestrze oznaczono inną osobę niż Skarżący, bowiem jego ojciec miał na imię M., to nie powinien płacić podatku od nieruchomości z błędnie ujawnionymi danymi personalnymi. Ponadto podnosi, że na karcie 20 akt podatkowych (wydruk z geoportalu z dn. [...].03.2023 r.) w rubryce oznaczonej nr ewid. bud. 19;1 znajduje się błąd w adresie, tj. podana jest ul. [...], zamiast ul. [...], która ta ostatnia jest prawidłowa. Zdaniem Skarżącego błędnie ujawniony adres nieruchomości w rejestrze gruntów winien być przeszkodą do naliczenia podatku od nieruchomości. Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6 (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Wyjaśnić również należy, że wysokość podatku ustala się stosując stawki, które określane są corocznie przez radę gminy na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 u.p.o.l. Ustawa reguluje jedynie górne granice stawek podatku. Zgodnie z art. 5 ust. 2 i 3 u.p.o.l., rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystania gruntów, przy czym stawki w najwyższej wysokości ustawa przewiduje dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podkreślić trzeba, że organ podatkowy, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania, np. przedmiotu opodatkowania, podmiotu opodatkowania, powierzchni gruntów, czy powierzchni użytkowej budynków lub ich części (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). W tym zakresie jest związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. Stanowi o tym art. 21 ust. 1 u.p.g.k., zgodnie z którym, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 818/15). Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych w tej ewidencji wynika z faktu, że posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651), a tym samym stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Pogląd taki został już wyrażony w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, z 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10), a tut. Sąd podziela to stanowisko. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy podatkowe, oprócz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, uwzględniły również informacje wynikające z księgi wieczystej (akta administracyjne organu pierwszej instancji, plik dokumentów oznaczonych od nr [...] do 20). Z dokumentów tych wynika, że współwłaścicielami nieruchomości są H. E. G., U. M. oraz R. M.. Przy czym należy mieć na uwadze, że R. M., to Skarżący - obecnie R. Z.. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że wyżej wymienione osoby są właścicielami działki nr [...] położonej we [...] (nazwa obrębu [...] 81, numer obrębu [...]) przy ulicy [...]. Grunty o pow. 2140,00 m2 sklasyfikowane są symbolem B, czyli stanowią tereny mieszkaniowe. Ta powierzchnia gruntów została przyjęta przez organ pierwszej instancji do wyliczenia podatku od nieruchomości. Działka jest zabudowana budynkami. Organ przyjął powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego - 150,00 m2 oraz pozostałych budynków niemieszkalnych o powierzchni użytkowej 103 m2. Podnieść też należy, że w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 z [...] stycznia 2011 r. wynika, że podatnikami są R. M., U. M. i H. G.. W informacji tej podano w rubrykach: "pozostałe grunty" – 2140 m2, budynki mieszkalne – 150 m2 i budynki pozostałe – 103 m2. Zostało także wskazane położenie nieruchomości, tj. "Południowa 2". Następnie ze złożonej przez Skarżącego informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 z [...] stycznia 2018 r. wynika powierzchnia gruntów także zgodna z danymi z ewidencji gruntów i budynków, tj. 2140 m2. Ponadto wykazano budynek mieszkalny o powierzchni 100 m2 (kondygnacja powyżej 2,20 m), zaś w rubryce "Budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności ogółem" - 50 m2 (kondygnacja o wysokości powyżej 2,20 m) i budynki pozostałe niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 103 m2 (kondygnacja o wysokości 2,20 m). Z pisma z dnia [...] listopada 2020 r. złożonego przez współwłaściciela H. G. wynika, że wnosi o "korektę decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za III i IV 2020 roku naliczoną za działalność gospodarczą prowadzoną przez R. M.". Powołała się na wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, z której wynika, że działalność została zawieszona w dniu [...].05.2020 r. (pismo w aktach administracyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], k. 4 verte). P. to zostało także załączone przez Skarżącego na rozprawie na poparcie jego argumentacji. Nie budzi zatem wątpliwości, że okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego oraz jej zawieszenia była znana organowi. Organ podatkowy ustalając wymiar podatku na 2023 r. nie zastosował stawki najwyższej, czyli przewidzianej dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji powyższego organ zasadnie przyjął do opodatkowania grunty działki o pow. 2140,00 m2 sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków symbolem B, czyli stanowiące tereny mieszkaniowe. Ponadto ustalił podatek od budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 150,00 m2 oraz pozostałych budynków niemieszkalnych o powierzchni użytkowej 103 m2. Do tych przedmiotów opodatkowania zastosował stawki z uchwały Nr [...] Rady M. [...] z dnia [...] października 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 2022 r. poz. 5517), tj.: - do gruntów o pow. 2140 m2 - stawkę [...] zł, - do budynków mieszkalnych o pow. 150 m2- stawkę [...] zł, - do pozostałych budynków – stawkę [...] zł. Zatem zwrócić należy uwagę, że powierzchnia gruntów 2140 m2 została także podana przez Skarżącego w informacji i wykazana w rubryce "pozostałe" grunty. W informacji Skarżący podał także budynki pozostałe jako niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 103 m2, co także zostało uwzględnione przez organ pierwszej instancji. W informacji z [...] stycznia 2018 r. Skarżący zadeklarował powierzchnię budynku mieszkalnego 100 m2 i w rubryce "budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej ogółem" – 50 m2. [...] jednak organ nie zastosował stawki związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej do wskazanych 50 m2 (27,82 zł), czyli tej najwyższej, lecz stawkę [...] zł. Było to wynikiem złożonych wyjaśnień przez współwłaściciela, że działalność gospodarcza nie jest faktycznie prowadzona. Nie budzi zatem wątpliwości, że ustalenie wysokości podatku nastąpiło w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, informacji Skarżącego oraz wyjaśnień z dnia [...] listopada 2020 r. H. G. (współwłaściciela). Prawdą jest, że w ewidencji gruntów i budynków oraz w treści księgi wieczystej wskazano imię ojca Skarżącego "J.", natomiast Skarżący podnosi, że powinno być "M.". Zaznacza, że w księdze wieczystej w tym zakresie doszło do sprostowania dopiero [...] czerwca 2023 r. Odnosząc się do tego podnieść należy, że istotne dla sprawy podatku od nieruchomości jest ustalenie, że Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości. Okoliczność błędu w zakresie imienia ojca (J. zamiast M. ) nie podważa samego tytułu prawnego do nieruchomości. Na tej podstawie (wadliwego wpisu imienia ojca) nie można kwestionować współwłasności nieruchomości Skarżącego. Przesądzające dla przedmiotowej sprawy podatku od nieruchomości jest ustalenie, że Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości. Omyłka ta nie pozbawia Skarżącego współwłasności nieruchomości i w konsekwencji statusu podatnika. W związku z tym nie ma podstaw do odstąpienia od ustalenia wymiaru podatku Skarżącemu jako jednemu ze współwłaścicieli nieruchomości. Kwestia natomiast oznaczenia nieruchomości numerem 12 w ewidencji gruntów i budynków nie może być podważana w postępowaniu podatkowym. Jeżeli Skarżący uważa, że powinien to być numer [...] (inna nieruchomość), to powinien dążyć w pierwszej kolejności do wzruszenia wpisu do ewidencji gruntów i budynków, a nie poprzez sprawę podatkową podważać dokonany wpis w tej ewidencji. Nie można też w granicach sprawy podatkowej kwestionować np. własności nieruchomości oznaczonej konkretnym numerem działki i twierdzić, że inny podmiot jest jej właścicielem niż wskazany w ewidencji gruntów i budynków, natomiast podatek jest wprawdzie należny od podatnika, jednakże od innej działki, która błędnie w tej ewidencji oraz w księdze wieczystej została wpisana jako własność innego podmiotu np. M.. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Rozwiązanie prawne przyjęte przez ustawodawcę w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. pozwala na "niewikłanie" organów podatkowych przy dokonywaniu wymiaru podatków, a także sądów administracyjnych rozpoznających kwestie tego wymiaru, w często długotrwałe i skomplikowane spory toczone na płaszczyźnie cywilnej, lecz oparcie się w tym zakresie na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Oczywiście związanie obowiązuje do czasu ich ewentualnej - przeprowadzonej w trybie odrębnych przepisów – zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Ustalenie podatku od nieruchomości jest konsekwencją określonych wpisów w ewidencji gruntów i budynków, a nie odwrotnie. Jeżeli Skarżący uważa, że jest właścicielem działki przy ul Nowomiejskiej 14, to w pierwszej kolejności powinien w odpowiednim trybie uzyskać tytuł do niej, co będzie miało skutek dla sprawy podatkowej. Sąd administracyjny nie ma kompetencji do rozstrzygania sporów cywilnych w zakresie własności działki. Obowiązany jest także uwzględniać wpisy w księgach wieczystych, dane w ewidencjach gruntów i budynków oraz aktach notarialnych. Wpis do ewidencji gruntów i budynków nie może być podważony oraz pominięty w oparciu o dokument w postaci postanowienia o wznowienie postępowania podatkowego wydanego 10 lat temu (postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r.). Przedmiotem bowiem oceny jest zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2023 r. Z załączonego natomiast na rozprawie odpisu zupełnego księgi wieczystej (wg stanu na dzień [...] czerwca 2024 r.) wynika, że właścicielami nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...] są nadal H. G., R. M. i U. M.. Powyższy wpis jest zgodny z danymi z ewidencji gruntów i budynków oraz został uwzględniony przez organ przy ustaleniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2023 r. Podkreślić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie podatku od nieruchomości nie może stanowić trybu postępowania prowadzącego do ukształtowania innych praw właścicielskich niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków mającej oparcie także w treści księgi wieczystej. Poza granicami niniejszej sprawy pozostają pozostałe kwestie podnoszone przez Skarżącego, a dotyczące wykorzystywania danych osobowych, "kradzieży tożsamości", pozbawienie w rejestrach Urzędu M. we [...] Skarżącego odziedziczonego majątku osobistego po zmarłym ojcu (warsztatu z garażem) przynależnych do ul. [...]. Zarzuty te nie mogą być formułowane w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości, bowiem wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy. Tut. Sąd jest związany granicami przedmiotowej sprawy. Jeszcze raz podkreślić należy, że organ podatkowy jest związany danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Najpierw należy doprowadzić do zmiany ewidencji, wówczas będzie to miało wpływ na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Z podanych względów Sąd nie podziela zarzutów Skarżącego, albowiem organ podatkowy pierwszej instancji ustalił zgodnie z przepisami prawa wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2023 r., odwołał się do danych z ewidencji gruntów i budynków. Co już wskazano powyżej, ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, dlatego też odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń, jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków. Podsumowując Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze mając na uwadze treść przepisów u.p.o.l. zasadnie wyjaśniło jakie grunty i budynki, o jakiej powierzchni zostały opodatkowane. Treść zapisów ewidencji gruntów i budynków w przedmiotowej sprawie nie została podważona, a zatem ich kwestionowanie było niedopuszczalne, co czyni bezzasadnym zarzuty Skarżącego. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Organ pierwszej instancji zastosował również prawidłowe stawki podatku, zgodnie z tymi ustalonymi w uchwale Rady M. [...]. Organ odwoławczy w sposób wystarczający odniósł się do zarzutów, jakie Skarżący podniósł w odwołaniu. SKO wyjaśniło na jakiej podstawie utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2023 r. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 O.p. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy, a z jej uzasadnienia wynika w sposób niebudzący wątpliwości jakimi przesłankami organ kierował się przy wydaniu decyzji odnosząc się przy tym do okoliczności sprawy. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Natomiast podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie przyznania Pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stanowił art. 250 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 3 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964). Sąd podziela bowiem stanowisko prezentowane w szeregu wyroków Trybunału Konstytucyjnego, kwestionujące konstytucyjność zróżnicowania wynagrodzenia otrzymywanego przez pełnomocników z urzędu ze stawkami opłat za czynności pełnomocników działających z wyboru (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 13 czerwca 2023 r. sygn. akt SK 83/19 – Dz. U. z 2023 r. poz. 1151; z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt SK 66/19 – Lex nr 2952994, z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt SK 78/21 – Lex nr 3489599 oraz z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt SK 85/22 – Lex nr 3519500). Takie zróżnicowanie jest niezgodne z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji RP. W ocenie Sądu należy się zgodzić z poglądem, że ustalenie wynagrodzenia pełnomocników działających z urzędu - niezależnie od formy wykonywanego przez nich zawodu - w stawkach odmiennych od tych, które są stosowane w odniesieniu do pełnomocników z wyboru, nie znajduje uzasadnienia konstytucyjnego. Prawo do wynagrodzenia za wykonaną usługę nie może być bowiem uzależniane ani od pozycji procesowej pełnomocników, ani od możliwości budżetowych państwa. Zarówno bowiem pełnomocnicy z urzędu, jak i z wyboru, zobowiązani są do podjęcia tożsamych czynności procesowych oraz zachowania analogicznych zasad staranności. Ich wynagrodzenie nie powinno być więc odmienne (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wr 384/22). W rezultacie Pełnomocnikowi z urzędu należało przyznać wynagrodzenie na poziomie równym minimalnej stawce wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru, tj. [...] zł wraz z podatkiem od towarów i usług, pomijając przy tym (na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP) dyspozycję § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 r. poz. 2631). O zwrocie niezbędnych wydatków Pełnomocnika ustanowionego z urzędu na pokrycie kosztu przesyłki pocztowej w kwocie [...]zł, orzeczono na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Przywołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem [...]