I SA/Bd 642/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi "T." Sp. z o.o. w B. i M.R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru. oddala skargę 1. Decyzją z dnia [...] 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] 2008 r. określającą dla "T." sp. z o. o. w[...] , "S." sp. z o. o. w [...] oraz "M." kwotę długu celnego w związku z niezakończoną procedurą tranzytu zewnętrznego, którą objęte zostały produkty kompensacyjne na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] 2004 r. 2. Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...]2009 r. określił stronom kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w związku z niezakończoną procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, która objęte zostały produkty kompensacyjne na podstawie zgłoszenia [...]z dnia [...]2004r. 3. Od powyższej decyzji strony złożyły odwołania. "S." sp. z o. o. oraz "T. " sp. z o. o. wniosły o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozpatrzenia odwołań przez organ I instancji w trybie art. 226 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.). Spółki zarzuciły zaskarżonemu rozstrzygnięciu błędne ustalenie stanu faktycznego, gdyż w ich ocenie nie mamy do czynienia z powstaniem zobowiązania podatkowego wynikłego ze zdarzenia celnego, ale z przemieszczeniem towarów w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej. Ponadto skarżące zarzuciły skierowanie decyzji do osób nie będących stronami postępowania, naruszenie art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wady prawne postępowania celnego, mające miejsce podczas wydawania decyzji z dnia 18 marca 2008 r. Z kolei firma "[...]" wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 210 § 4, art. 139 i art. 140 Ordynacji podatkowej oraz art. 19 ust. 7, art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia [...] 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w T. połączył postępowania odwoławcze złożone przez "S." sp. z o. o., "T." sp. z o.o. oraz firmę "M." w celu ich łącznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia z uwagi na to, że odwołania dotyczyły tej samej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] 2009 r. 4. Postanowieniem z dnia [...] 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w T. połączył postępowania odwoławcze złożone przez "S." sp. z o. o., "T." sp. z o.o. oraz firmę "T." w celu ich łącznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia z uwagi na to, że odwołania dotyczyły tej samej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]2009 r. 5. Decyzją z dnia [...]2010r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]2009r. 6. Wskutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 313/11 uchylił powyższą decyzję organu II instancji z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w T. nr [...] z dnia [...]2009r. zapadłego w przedmiocie długu celnego dotyczącego przedmiotowego towaru. 7. Decyzją z dnia [...]2011r. Dyrektor Izby Celnej w T. ponownie rozstrzygnął sprawę w przedmiocie określenia "T." sp. z o. o. w B., "S." sp. z o. o. w [...] oraz "M." kwotę długu celnego w związku z niezakończoną procedurą tranzytu zewnętrznego, którą objęte zostały produkty kompensacyjne na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...]2004 r. W związku z powyższym w postępowaniu dotyczącym podatku VAT organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...]2012r. oraz [...]2012r. wyznaczył stronom 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. 8. W odpowiedzi pełnomocnik spółki "T." oraz "S." wniósł pismo w którym wskazał na: - naruszenie przez organ celny art. 120 w związku z art. 165 § 3a Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie nieprawidłowego wszczęcia postępowania podatkowego oraz nie rozpoznanie wniosków pełnomocnika z dnia [...]2009r. oraz [...] 2009r. o przesłanie akt sprawy do Izby Celnej w R. i nie poinformowanie o powyższym fakcie pozostałych uczestników postępowania, - konieczność wyjaśnienia sprawy nie doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...] 2009r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji nr [...] z dnia [...]2009r., - rozważenie możliwości przekazania sprawy organowi I instancji celem przeprowadzenia postępowania uzupełniającego z uwagi na nie zapoznanie się stron postępowania z treścią decyzji organu II instancji nr [...] wydanej w przedmiocie długu celnego. 9. Rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...]2012r. ponownie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...]2009 r. określającą kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru w związku z niedokończoną procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że kluczowym w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy w stosunku do stron powstało zobowiązanie podatkowe w rozumieniu ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 tej ustawy zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W myśl art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w przypadku importu powstaje z chwilą powstania długu celnego. Natomiast art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, iż opodatkowaniem od towarów i usług podlega import towarów. Przenosząc powyższe przepisy na grunt przedmiotowej sprawy, organ stwierdził, że powstanie obowiązku podatkowego nastąpiło w dniu [...] 2004 r., czyli w dniu, kiedy powstał dług celny w związku z usunięciem przedmiotowego towaru spod dozoru celnego. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2008 r. rozstrzygnął ostatecznie kwestię długu celnego, stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem VAT. W ocenie organu odwoławczego, treść rozstrzygnięcia w sprawie celnej ma istotny wpływ na ocenę zgodności z prawem decyzji podatkowej. Wynika to wprost z treści art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz z treści art. 29 ust. 13 ww. ustawy, stanowiącego, że podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Organ powołując się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2006r. sygn. akt I FSK 182/06 wskazał, że w przypadku gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego i decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja PCN, czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów. W konsekwencji w ocenie organu byt prawny decyzji podatkowej uzasadniony jest o tyle, o ile w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja celna, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Jest to kwestią zdeterminowania rozstrzygnięcia podatkowego, pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego w B. w sposób prawidłowy ustalił podstawę opodatkowania, stanowiącą wartość celną towaru powiększoną o należne cło, jak również prawidłowo wyliczył kwotę podatku od towarów i usług, stosując przy tym stawkę 22%, o której mowa wart. 41 ust. 1 ww. ustawy. Jednocześnie w opinii Dyrektora Izby Celnej, fakt, iż "sprawa celna" zawisła przed sądem administracyjnym nie stanowi zagadnienia wstępnego określonego w treści art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej obligującego organ do zawieszenia postępowania. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie miało miejsce przemieszczanie się towarów w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej. W dniu [...] 2004r. w Oddziale Celnym [...] w B. złożone zostało w imieniu spółki "T." zgłoszenie celne nr [...], dotyczące objęcia procedurą tranzytu zewnętrznego towaru, będącego bez wątpienia produktem kompensacyjnym, wytworzonym z towarów objętych uprzednio procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, które zostały przywiezione do Polski przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej. Wbrew opinii skarżących, w momencie rozpoczęcia procedury tranzytu ich wspólnotowy status nie został potwierdzony żadnym z dowodów statusu wspólnotowego, określonych w dokumencie [...]. Jako bezzasadny organ uznał również zarzut skierowania decyzji do osób nie będących stronami postępowania oraz wydania jej z naruszeniem przepisów dotyczących właściwości miejscowej. Organ nie podzielił zarzutu niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz z zarzutu naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej przez nieprzesłanie akt sprawy zgodnie z wnioskiem strony do Izby Celnej w R.. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że organ I instancji wyznaczył stronom postanowieniem z dnia [...]2009 r. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Tym samym umożliwiono skarżącym skorzystanie z powyższego prawa. Organ nie dopatrzył się istnienia przeszkody uniemożliwiającej stronom swobodny dostęp do całości akt sprawy oraz wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie dowodów. Zgromadzony materiał dowodowy był w ocenie organu odwoławczego kompletny i pozwalał na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Za chybiony organ uznał zarzut nie dołączenia do akt sprawy spisu kart oraz nie ponumerowania kart tworzących plik dokumentów. Organ wskazał, że czynności te mają jedynie charakter techniczny i nie mogą decydować o wadliwości rozstrzygnięcia. Organ stwierdził, że nie ma zastrzeżeń, co do prawidłowości wszczęcia postępowań zakończonych decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] 2009r. Doręczenie kilku sztuk dokumentów w ramach pojedynczej przesyłki, opatrzonej jednym dowodem jej doręczenia wynika z dbałości organu o przestrzeganie zasad szeroko pojętej ekonomiki postępowania. Co do kwestii wad prawnych postępowania celnego przy wydawaniu decyzji z dnia [...] 2008 r., Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że w powyższym zakresie wypowiedział się w uzasadnieniu decyzji ostatecznie rozstrzygającej w sprawie długu celnego z dnia [...] 2009r. Z powyższych względów organ odrzucił także wnioski dowodowe stron. Organ nie podzielił także zarzutu, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły. Fakt wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. zaskarżonej decyzji jeden dzień po wyznaczonym terminie nie może skutkować wadliwością rozstrzygnięcia. Terminy załatwiania spraw, jak podkreślił organ, mają charakter instrukcyjny i ich naruszenie nie powoduje bezskuteczności dokonanych czynności. Takie naruszenie przepisów prawa nie może zatem powodować wadliwości decyzji podatkowej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W ocenie organu niepoinformowanie strony o jednodniowym przekroczeniu terminu do załatwienia sprawy, nie może powodować, że takie postępowanie można uznać za prowadzone w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Za bezzasadny organ uznał również zarzut nieprawidłowego wszczęcia przez organ I instancji postępowania podatkowego z uwagi na to, iż z treści zwrotnych potwierdzeń odbioru postanowień o wszczęciu przez organ I instancji postępowania podatkowego wynika, ze zostały one skutecznie stronom doręczone - w dniu [...] oraz [...] 2009r. Ponadto postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] 2009r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji z dnia [...] 2009r. nr [...] zostało również stronom skutecznie doręczone w dniach: [...] i [...] października 2009r. oraz [...] 2009r. 10. Na decyzję organu II instancji spółka "T." oraz M. złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w których wniosły o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu pełnomocnik spółki T. podniósł, że mając na uwadze, iż należności podatkowe zostały określone w związku ze zdarzeniem celnym, koniecznym do poddania analizie pod kątem źródła zastosowania norm prawa materialnego, stają się fakty i okoliczności powstania zobowiązania celnego. W konsekwencji w ocenie strony zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, bowiem jej wydanie nastąpiło z uchybieniem terminu przedawnienia. Zdaniem spółki zasadnicze znaczenie ma okoliczność czy organ celny, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 30/11 dotyczącym zgodności z Ustawą Zasadnicza art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym mu przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), miały prawo do wydłużenia terminu do powiadomienia dłużnika o kwocie zobowiązania podatkowego. W ocenie strony konieczne staje się wskazanie, iż zdarzenie celne, którego następstwem jest skarżona decyzja, zostało rozstrzygnięte, w zakresie terminów przedawnienia na podstawie art. 221 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992r.), (dalej WKC), bowiem przepis ten swoim uregulowaniem odpowiada brzmieniu ocenianego przez Trybunał Konstytucyjny przepisowi art. 70§ 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik wskazał, że z treści przepisu art. 221 ust. 4 WKC wynika, że dłużnik długu celnego powstającego na skutek czynu podlegającego wszczęciu postępowania karnego, może zostać powiadomiony o kwocie długu celnego po upływie terminu trzech lat. Stan taki w rzeczywistości sprowadza się do sytuacji, w której dłużnik nie będąc informowany o wszczęciu postępowania karnego, lub też w sytuacji, kiedy do takowego wszczęcia postępowania w ogóle nie dochodzi, a przedłużenie terminu odbywa się tylko na zasadach samego zaistnienie czynu, w konsekwencji obarczany jest skutkiem przedłużenia możliwości wydłużenia przez organ celny terminu do powiadomienie dłużnika o powstałym zobowiązaniu. Sytuacja taka w swoim charakterze odpowiada zakwestionowanemu przez Trybunał Konstytucyjny przepisowi art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym mu przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), bowiem w istocie o zaistnieniu przesłanek zawartych w art. 221 ust. 4 WKC strona nie została nigdy poinformowana. Co prawda przepis ten w swoim brzmieniu normuje jego zastosowanie w sytuacji samego zaistnienie przestępstwa, jednak, zdaniem strony stan taki byłby możliwy nie po samym wszczęciu postępowania karnego, ale po zakończeniu tego postępowania wyrokiem, który daje dopiero pewność, że ocena czynu jako podlegającego wszczęciu postępowania karnego była właściwa. W związku z powyższym w ocenie strony, aż do momentu zapadnięcia prawomocnego wyroku sądu nie powinno się uznawać, że czyn, który był podstawą powstania długu celnego podlega wszczęciu postępowania karnego. W konsekwencji wywodzenie skutków podatkowych powstałych na bazie przepisu art. 221 ust. 4 WKC jest niezgodne z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasadą wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem o przedłużeniu terminu na zasadach określonych wart. 221 ust. 4 WKC podatnik nie został poinformowany. Z kolei M. R. zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie: - art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez rażące naruszenie zasady działania na podstawie przepisów prawa i zasady zaufania do organów postępowania, na skutek naruszenia art. 180 § 1 i art. 187 § 1 tej ustawy poprzez zaniechanie ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy w celu wykazania czy istotnie zachodzą przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji, w szczególności czy wystąpił import skutkujący powstaniem obowiązku podatkowego, nadto, zaniechanie określenia statusu towarów ujętych w zgłoszeniu celnym w celu określenia ich wartości; - art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 125 Ordynacji podatkowej poprzez rażące naruszenie zasady wnikliwości i szybkości postępowania, wobec nie prowadzenia żadnego postępowania dowodowego, mimo że postępowanie prowadzono przez bardzo długi okres czasu; - art. 19 ust 7 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do importu towarów skutkującego powstaniem długu celnego, pomimo że organ posiadał pełną wiedzę w przedmiocie faktu wywiezienia towarów objętych procedurą tranzytu do Hiszpanii, zgodnie z dyspozycją nadawcy złożoną w trybie konwencji CMR, oraz potwierdzeniem odbioru towaru przez uprawnionego odbiorcę - [...].; - art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że doszło do importu towarów i to o wartości wskazanej w decyzji, pomimo, że zgodnie z treścią art. 221 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z przepisem art. 55 pkt 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji celnej, w konsekwencji czego dług celny nie powstał, przy czym decyzja Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]2008 r. została uchylona mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 grudnia 2009 r., który zapadł w sprawie zawisłej pod sygn. akt I SA/Bd 779/09; - art. 139 i art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji w dniu 21 września 2009 r. a więc po upływie terminu, który Naczelnik Urzędu Celnego w B., mocą postanowienia z dnia [...] 2009 r. wskazał jako nowy termin załatwienia sprawy, tj. do dnia [...]2009 r.; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niesporządzenie uzasadnienia decyzji zgodnie z treścią tego przepisu, w szczególności w zakresie niewyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz braku odniesienia się do poszczególnych zarzutów odwołania; - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, zawisłej pod sygn. akt I SA/Bd 779/09, pomimo że kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie kwestii, czy na stronach ciąży obowiązek celny; - art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że doszło do importu towarów i to wartości wskazanej w decyzji, pomimo, że z godnie z art. 221 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 55 pkt 2 ustawy Prawo celne nastąpiło przedawnienie prawa do wydania decyzji celnej, w konsekwencji czego dług celny nie powstał. 11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał przy tym, że w wyroku z dnia 06 marca 2014r. sygn. akt I SA/Bd 731/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podzielił argumentację organu zawartą w decyzji dotyczącej długu celnego, oddalając skargę strony. Ponadto organ wyjaśnił, że wbrew stanowisku strony skarżącej przepis art. 221 ust. 4 WKC nie odpowiada brzmieniu ocenianego przez Trybunał Konstytucyjny przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej i nie znajduje zastosowania w sprawie. 12. Zarządzeniem z dnia 10 maja 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi spółki "T." oraz sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]2012r. 13. Postanowieniem z dnia [...]2013r. Sąd zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii długu celnego. 14. Postanowieniem z dnia 09 czerwca 2014r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 15. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) - zwana dalej p.p.s.a. - ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 16. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzją z dnia [...]2012 r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]2009r. określającej kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Z zaskarżonej decyzji wynika, że dokonując wymiaru podatku od towarów i usług organ celny oparł się na decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]2011 r. ostatecznie rozstrzygającej kwestię długu celnego. Wyrokiem z dnia 06 marca 2012r. sygn. akt I SA/Bd 731/12 WSA w Bydgoszczy oddalił skargi złożone przez "S." sp. z o. o., "T." sp. z o.o. oraz M. R. na powyższą decyzję z dnia [...]2011r. Prawidłowość powyższego rozstrzygnięcia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny który wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014r. sygn. akt I GSK 868/12 oddaił skargi kasacyjne stron. Skutki rozstrzygnięć wydanych w sprawie celnej, nie są obojętne dla oceny zgodności z prawem decyzji podatkowej. Jest to oczywiste, gdy zważy się, że zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (z zastrzeżeniem ust. 8 i 9, które nie mają zastosowania w sprawie), zaś art. 29 ust. 13 tej ustawy stanowi, że podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W judykaturze podkreśla się, że w przypadku, gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego i decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja PCN czy cło, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków w tytułu importu towarów (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2006r., sygn. akt I FSK 182/06). Podobnie wypowiedziano się w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 252/11. Z powyższego wywieść więc należy, iż prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest o tyle, o ile w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja celna, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Jest to konsekwencją zdeterminowania rozstrzygnięcia podatkowego, pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego. Powyższe oznacza, że zarzuty dotyczące długu celnego, które były przedmiotem rozważań organu celnego i sądu administracyjnego (WSA i NSA) w postępowaniu dotyczącym tamtej sprawy, nie mogą być rozstrzygane ponownie, jak tego oczekuje strona skarżąca. Ta odrębna decyzja wiązała organ podatkowy w sprawie określenia podatnikowi zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu rozpatrywanego importu. Przypomnieć bowiem należy, że w przypadku podatku od towarów i usług, jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (art. 29 ust. 13 zd. 2 ustawy o VAT). Wspomniana decyzja wiążąco zatem wyznaczyła elementy kalkulacyjne podstawy opodatkowania w niniejszej sprawie. Pozostając w obrocie prawnym, korzysta z domniemania zgodności z prawem. Raz jeszcze podkreślić należy, że sądowa kontrola legalności tych odrębnych decyzji zakończyła się prawomocnym oddaleniem skargi na decyzję organu celnego w sprawie I SA/Bd 731/11. W tej sytuacji sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze. Organy podatkowe prawidłowo bowiem ustaliły stan faktyczny sprawy, wyciągając z niego właściwe konsekwencje prawne. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.