I SA/Bd 645/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 01 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Strona w piśmie z dnia 14 stycznia 2016r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odwołując się do art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", wnioskodawca podnosi, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona wskazuje, że zadłużenie pozostałe do spłacenia wynosi 7.136 zł, którego nie jest w stanie spłacić bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nie posiada oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów wartościowych. Jako majątek nieruchomy wskazuje budynek, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Oświadcza, że spłaca kredyt z KPFP w T. w kwocie 40.000 zł, który został zaciągnięty na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności, przy czym jest to pożyczka podlegająca rozliczeniu w związku z czym pożyczkobiorca musiał zakupić środki trwałe do firmy i się z nich rozliczyć, co spowodowało, iż cała kwota została już wydatkowana. We wniosku wskazano również, że za lata 2013-2014 w zeznaniach podatkowych została wykazana strata z działalności gospodarczej - odpowiednio 15.786,96 zł (przychód 44.094,58 zł) oraz 21.267,17 (przychód 9.122,01 zł). Ponadto wnioskodawca wskazuje, że posiada dwa samochody o łącznej wartości ok. 2.500 zł, z czego jeden z samochodów jest niesprawny. W stosunku do wnioskodawcy prowadzone są dwie egzekucje. Jedna dotyczy kwoty 50.000 zł natomiast druga 32.145 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową zatem przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenie jednak wymaga, że zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że nie każdy akt kwestionowany przez stronę w drodze skargi może zostać objęty przedmiotową regulacją. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej, ustanowiona w powołanym przepisie, odnosi się bowiem do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, nie nadające się do wykonania (por. postanowienia NSA: z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 138/09; z dnia 8 lutego 2011 r., I OZ 85/11; z dnia 10 maja 2013 r., II FZ 164/13, postanowienie z dnia 24 kwietnia 2014 r., II FZ 470/14; postanowienie z dnia 15 maja 2014 r., II OZ 471/14; B. Dauter (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2009, s. 204). Nie ulega wątpliwości, że wniesiona przez stronę skarga dotyczy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności, której przedmiotem jest negatywna ocena co do zaistnienia przesłanek stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. Zatem będąca przedmiotem skargi decyzja nie ma przymiotu wykonalności. Okoliczność ta przesądza o niedopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w świetle przedstawionych wyżej uwag. W konsekwencji akcentowana we wniosku o wstrzymanie decyzji niewątpliwie trudna sytuacja majątkowa skarżącego pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.