I SA/Bd 680/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi F. [...] z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej oddala skargę W dniu [...] czerwca 2025 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek F. F.. we [...] ("Skarżąca", "Spółka", "Wnioskodawca", "Strona") o wydanie interpretacji indywidualnej. Wniosek uzupełniono, w dniu [...] lipca 2025r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wydania interpretacji indywidualnej. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] października 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej także: "DKIS") utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że w analogicznej sprawie, na podstawie art. 14b § 5b i § 5c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: "O.p."), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pismem z [...] maja 2025r. wystąpił do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię dotyczącą ustalenia, czy elementy stanu faktycznego zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych budzą uzasadnione przypuszczenie, że mogą być czynnością określoną w art. 119a § 1 O.p. lub elementem takiej czynności. Szef Krajowej Administracji Skarbowej pismem z [...] lipca 2025 r., na podstawie art. 14b § 5c w zw. z art. 14b § 5b pkt 1 O.p. – wydał opinię, w której potwierdził istnienie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 O.p. W ocenie DKIS w sprawie zastosowano procedury obowiązujące w ramach postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 O.p. Ponadto dokonano skrupulatnej analizy podobieństw i różnic pomiędzy okolicznościami faktycznymi sprawy będącej przedmiotem rozpoznania i objętej opinią Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] lipca 2025 r. Analiza ta pozwoliła na ustalenie, że opis stanu faktycznego "odpowiada" zagadnieniu będącemu już przedmiotem opinii. Z treści ww. opinii wynika jednoznacznie, że również Szef Krajowej Administracji Skarbowej ocenił czynności opisane we wniosku jako mogące stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p. Okoliczność korzystania z usług świadczonych przez wspólnika Spółki w ramach najmu nieruchomości, może skutkować osiągnięciem korzyści podatkowej. Jako główny cel działalności w zakresie wynajmu nieruchomości dla Wnioskodawcy wskazać należy osiągnięcie korzyści podatkowej przez zmniejszenie dochodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem z uwagi na to, że wydatki wynikające z dzierżawy, a pozyskiwane przez wspólnika (wynajmujący) pomniejsza zysk netto Wnioskodawcy. W zakresie korzyści podatkowej podkreślono, że korzystanie z systemu estońskiego CIT oznacza dla Spółki podleganie opodatkowaniu wyłącznie określonych kategorii dochodów, wymienionych w art. 28m ust. 1 ustawy o CIT. Ponadto, w sprawie może dojść do wypłaty tzw. ukrytej dywidendy – Spółka wypłaca wynagrodzenie (z tytułu zawartej umowy dzierżawy) na rzecz wspólnika będącego jednocześnie uprawionym do otrzymania dywidendy z tej Spółki. Organ wskazał, że Spółka z o.o. powstała z przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej. W konsekwencji, może zostać osiągnięta korzyść podatkowa, bowiem otrzymane wynagrodzenie nie zostanie opodatkowane jak dywidenda, tj. 19% zryczałtowanym podatkiem, lecz według skali podatkowej. Zatem wbrew temu co twierdzi Strona, organ domniemywa, że przedstawiona sekwencja działań wydaje się działaniem nieracjonalnym i nie posiadającym uzasadnienia ekonomicznego, zatem cechuje się sztucznością, co potwierdził również w swojej opinii co do analogicznego opisu sprawy Szef KAS, a tym samym, organ uznał za zasadne wydanie postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej. Wydane postanowienie jest zatem informacją dla Wnioskodawcy, że – z uwagi na uzasadnione przypuszczenie, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 O.p. – żądana przez niego interpretacja indywidualna mogłaby nie pełnić funkcji ochronnej i wobec tego jej wydanie jest niecelowe. Organ wskazał, że przypuszczenie zachodzi, jeżeli na podstawie obiektywnych przesłanek organ może dokonać stwierdzenia, że taka sytuacja może wystąpić. Powyższe nie przesądza, że w zakresie elementów stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację zostałaby na pewno wydana decyzja na podstawie art. 119a O.p. Ustalanie, czy dana czynność (zespół czynności) stanowi unikanie opodatkowania może być dokonane tylko w toku procedury dotyczącej wydawania opinii zabezpieczających lub postępowania podatkowego prowadzonego w oparciu o przepisy Rozdziału 2 Działu IIIa O.p. Zdaniem organu istotną okolicznością jest, że przedmiotem opodatkowania w systemie estońskiego CIT jest co do zasady efektywna dystrybucja zysku przez podmiot opodatkowany tym podatkiem. Zatem, uzasadniony jest pogląd przedstawiony w postanowieniu I instancji, że korzystanie przez Spółkę z usług świadczonych przez podmioty powiązane, w rzeczywistości prowadzić mogło do: - obniżenia zysku wypracowanego przez Spółkę o koszty wynagrodzenia za usługi należnego tym podmiotom – wspólnikom Spółki prowadzącym działalność w formie tzw. najmu prywatnego oraz - przekazania wspólnikom Spółki za pośrednictwem ich działalności w formie wynagrodzenia za świadczone usługi części wypracowanego w okresie opodatkowania estońskim CIT zysku, w efekcie czego ww. kwoty nie będą podlegały opodatkowaniu ryczałtem na poziomie Spółki, jako dochód wymieniony w art. 28m ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Zdaniem organu, nie sposób w związku z powyższym wykluczyć, że opisane czynności mogą zostać podjęte w celu zmniejszenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych. Korzyść podatkowa, jaką osiągnie Spółka w wyniku realizacji czynności opisanych we wniosku będzie więc sprzeczna z przedmiotem i celem opodatkowania estońskim CIT. W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia DKlS oraz o wydanie interpretacji podatkowej zgodnie ze złożonym wnioskiem. Zarzucono naruszenie: - art. 14b § 5c O.p. w zw. z art. 123 i art. 124 O.p. przez oparcie odmowy wydania interpretacji na opinii Szefa KAS, której nie udostępniono stronie, co pozbawiło Skarżącą prawa do udziału w postępowaniu, zapoznania się z materiałem dowodowym oraz przedstawienia stanowiska; rozstrzygnięcie zostało oparte na dokumencie nieznanym stronie, co stanowi rażące naruszenie prawa do obrony; - art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. przez nieprzeprowadzenie jakichkolwiek ustaleń faktycznych niezbędnych do zastosowania art. 14b § 5b O.p. – organ nie zweryfikował rynkowości czynszu, faktycznego wykorzystania nieruchomości ani gospodarczej zasadności transakcji, opierając się wyłącznie na niezweryfikowanych założeniach; - art. 14b § 5b O.p. przez niewykazanie przesłanki "uzasadnionego przypuszczenia", że opisane czynności mogą prowadzić do unikania opodatkowania; organ poprzestał na ogólnym domniemaniu ryzyka GAAR, nie wykazując konkretnej okoliczności faktycznej wskazującej na sztuczność lub dominujący cel podatkowy; - art. 121 § 1 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony – organ nie odniósł się do argumentów i dowodów Skarżącej, nie uzasadnił motywów odmowy i zastosował GAAR w sposób arbitralny, naruszając zasadę lojalności proceduralnej; - art. 14c O.p. przez brak samodzielnej analizy stanu faktycznego i powielenie stanowiska zawartego w opinii Szefa KAS. Organ nie dokonał własnej oceny faktycznej ani ekonomicznej, co czyni postanowienie nienależycie uzasadnionym; - art. 119a § 1 O.p. przez zastosowanie klauzuli GAAR w sytuacji, w której czynność najmu nieruchomości ma oczywisty cel gospodarczy, nie jest sztuczna i nie prowadzi do osiągnięcia korzyści podatkowej – organ błędnie przyjął istnienie dominującego celu podatkowego mimo braku jakichkolwiek przesłanek ustawowych; - art. 28m ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT przez błędną wykładnię pojęcia "ukrytego zysku", polegającą na utożsamieniu rynkowego czynszu najmu z ukrytym zyskiem – organ bezpodstawnie przyjął, że samo świadczenie na rzecz wspólnika generuje ukryty zysk, podczas gdy przepis obejmuje wyłącznie świadczenia przewyższające wartość rynkową; - art. 2 Konstytucji RP przez arbitralne i nieproporcjonalne zastosowanie GAAR oraz błędną wykładnię przepisów o ukrytym zysku, naruszając zasadę pewności i przewidywalności prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi ostatecznych postanowień, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym miejscu należy wskazać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17). Oceniając zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji z punktu widzenia ich zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie naruszają one prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia następującej kwestii: czy w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej istniały podstawy, aby powziąć uzasadnione przypuszczenie, że jego elementy mogą stanowić czynność lub elementy czynności określonej w art. 119a § 1 O.p. – co usprawiedliwiałoby odmowę wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 O.p. Przytaczając zasadnicze dla podjętego rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz sformułowanego na jego tle zagadnienia prawnego należy wskazać, że Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka powstała zgodnie z art. 551 kodeksu spółek handlowych poprzez przekształcenie jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę z o.o. Jeden ze wspólników Spółki jest współwłaścicielem w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości gruntowych zabudowanych/niezabudowanych położonych we [...] i [...]. Aktualnie nieruchomości te nie są wykorzystywane w żadnej działalności gospodarczej, historycznie były użytkowane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wspólnika i były amortyzowane, jednakże zostały one wyprowadzone z ewidencji środków trwałych w dniu [...].05.2025 r. Nieruchomość została udostępniona Spółce na podstawie umowy najmu. Spółka wydzierżawia wyłącznie nieruchomości, wszelkie maszyny, urządzenia i wyposażanie użytkowane przez Spółkę są w jej majątku. Wynajmujący jest czynnym podatnikiem podatku VAT i wynajmował będzie nieruchomość w ramach tzw. najmu prywatnego opodatkowanego podatkiem VAT. Czynsz ustalany będzie w oparciu o analizę cen rynkowych, a Wynajmujący będzie okresowo wystawiał faktury VAT. Spółka planuje w przyszłości wybrać formę opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek. Umowa dzierżawy zostanie zawarta ze względów praktycznych, będzie użytkowana przez Wnioskodawcę do prowadzenia działalności. Wnioskodawca oświadczył, że do zawarcia niniejszej umowy doszłoby na takich samych warunkach, gdyby była zawierana z podmiotem ze Spółką niepowiązanym. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę, że Spółka wybierze zryczałtowaną formę opodatkowania przewidzianą w art. 28m ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025r. poz. 278 ze zm. dalej: "u.p.d.o.p.) tzw. estoński CIT, opisana we wniosku konstrukcja uzasadnia przypuszczenie, że okoliczność korzystania z usług świadczonych przez wspólnika Spółki w ramach najmu nieruchomości może skutkować osiągnięciem korzyści podatkowej w rozumieniu art. 3 pkt 18 oraz art. 119a § 1 O.p. Według organu w tym stanie rzeczy wynajem nieruchomości staje się swoistym sposobem wypłaty zysku wypracowanego przez Spółkę na rzecz udziałowca w formie innej niż dywidenda, tj. w postaci wynagrodzenia stanowiącego czynsz najmu. Równocześnie udziałowiec będzie mógł opodatkować przychody związane z wynajmem przedmiotowej nieruchomości preferencyjną stawką podatku, podczas gdy Spółka uniknie opodatkowania dochodu z tytułu podzielonego zysku. Podążając za tokiem argumentacji Skarżącej należy stwierdzić, że jej centralnym argumentem, który miał wskazywać, że wbrew temu co wywodzi organ, opisane działanie nie powinno nasuwać przypuszczeń co do możliwości zastosowania art. 119a § 1 O.p. było skierowanie uwagi na brak wykazania sztucznego charakteru działań podatnika. Podkreślono, że najem nieruchomości jest działaniem realnym, typowym, ekonomicznie uzasadnionym. Zdaniem Sądu, przedstawiona przez organ argumentacja przemawiała za odmową wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 O.p. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że art. 14b § 5b O.p. daje organowi interpretacyjnemu podstawę prawną do odmowy wydania interpretacji indywidualnej, w sytuacji uzasadnionego przypuszczenia, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 lub 2 O.p. Wówczas, zgodnie z treścią art. 14b § 5c O.p., organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej wszczyna postępowanie i zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba, że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Na podstawie art. 14b § 5b O.p. organ interpretacyjny odmawia w drodze postanowienia, wydania interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 lub 2 O.p. Z brzmienia art. 14b § 5b O.p. wynika, że warunkiem odmowy wydania interpretacji indywidualnej na podstawie przywołanych przepisów jest przedstawienie przez organ przekonującej argumentacji, wskazującej na to, iż w odniesieniu do choćby niektórych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o wydanie interpretacji może zaistnieć uzasadnione przypuszczenie, że interpretacja może być wykorzystana w celach opisanych w tym przepisie. Owo "uzasadnione przypuszczenie" musi być oparte na obiektywnych racjach, poparte argumentami. Organ interpretacyjny, odmawiając wydania interpretacji, musi zatem przywołać konkretne informacje wynikające z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a następnie powiązać je z przesłankami wynikającymi z art. 119a § 1 O.p. w ten sposób, aby stwierdzenie, zgodnie z którym opisane we wniosku czynności mogą prowadzić do unikania opodatkowania, mieściło się w zakresie "uzasadnionego przypuszczenia". Pamiętać przy tym należy, że pojęcie "uzasadnione przypuszczenie" nie jest równoznaczne z pewnością wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a O.p.. Określenie bowiem, czy dana czynność lub zespół czynności stanowi unikanie opodatkowania pozostaje przedmiotem alternatywnej procedury wydawania opinii zabezpieczających oraz postępowania podatkowego prowadzonego w oparciu o przepisy Rozdziału 2 Działu IIIa Ordynacji podatkowej. W ramach postępowania zakończonego odmową wydania interpretacji organ ustala jedynie, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że wskazane czynności mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p. (por. wyrok NSA z 7 października 2021 r., sygn. akt II FSK 756/21). Analiza motywów kontrolowanego postanowienia prowadzi do wniosku, że w zakresie rozumienia przesłanek warunkujących wydanie postanowienia na podstawie art. 14b § 5b w zw. z art. 119a § 1, art. 119c § 1-2 oraz art. 3 pkt 18 lit. a) O.p. stanowisko organu jest zbieżne z tym, które zostało przedstawione powyżej. Zdaniem Sądu, organ precyzyjnie określił na czym mogłyby polegać korzyści podatkowe Spółki oraz jej wspólnika, wskazując przy tym wprost na konkretne przepisy ustawy podatkowej, jak również wiążąc je z poszczególnymi faktami przedstawionymi we wniosku. Argumentacja ta jest racjonalna i w wystarczającej mierze usprawiedliwia stwierdzenie, że niektóre elementy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku mogłyby stanowić podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 119a § 1 O.p. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że znajduje ona swoje oparcie w treści opinii Szefa KAS, o której jest mowa w art. 14b § 5c O.p. Rozpatrując potencjalne korzyści podatkowe, które osiągnęłaby Spółka oraz jej wspólnik, organ zasadnie wskazał, że przedmiotem opodatkowania w systemie ryczałtu jest co do zasady efektywna dystrybucja zysku ze spółki kapitałowej do jej udziałowca lub akcjonariusza, przy czym przepisy nie ograniczają się wyłącznie do opodatkowania dywidend, ale uwzględniają również inne formy dystrybucji – co wynika z art. 28m ust. 1 pkt 1-2 u.p.d.o.p. Istotą przyjętego modelu jest bowiem odroczenie opodatkowania dystrybuowanego zysku do dnia podjęcia uchwały o przeznaczeniu tego zysku i wypłat równoważnych takiej dystrybucji. Wprowadzenie kategorii "dochód z tytułu ukrytych zysków", jako dochodu podlegającego opodatkowaniu, miało na celu wyłączenie takich sytuacji, w których sprawy spółki zostałyby ułożone w ten sposób, że jakkolwiek zysk spółki nie jest wypłacany w postaci dywidendy, jest on przekazywany wspólnikom w alternatywnej postaci. Na tym tle odwołanie się przez organ do argumentacji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z opinii wydanej [...] lipca 2025 r. (znak [...]), należy uznać za zasadne. Z jednej bowiem strony, w wyniku opisanych czynności Spółka osiągnie korzyść podatkową poprzez zmniejszenie dochodu podlegającego opodatkowaniu ryczałtem z uwagi na to że wydatki na czynsz pomniejszą zysk netto o którym mowa w art. 28m ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Z drugiej zaś strony wspólnik będzie miał możliwość opodatkowania na preferencyjnych zasadach środków wypłaconych ze Spółki w formie czynszu najmu. Ekonomiczny sens tego rodzaju rozwiązania jest dość oczywisty, a jednym z jego aspektów jest transfer części zysków Spółki (bo to one stanowią źródło pokrycia czynszu) do wspólnika przy wykorzystaniu składników majątkowych, które już wcześniej służyły do wykonywania działalności gospodarczej kontynuowanej po przekształceniu przez Spółkę. W ten sposób ta część zysku Spółki – w przeciwieństwie do dochodu z podzielonego zysku bądź dochodu z tytułu ukrytych zysków – nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Natomiast na poziomie wspólnika zysk ten zostanie przypisany do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (czyli najmu), a nie przychodów z kapitałów pieniężnych. Sąd dostrzega, że w ramach zarzutów zawartych w skardze, w odniesieniu do braku sztuczności działań stron umowy podniesiono, okoliczność rynkowej wartości czynszu najmu. Nie mniej argument ten nie uzasadnia stanowiska, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki warunkujące zastosowanie art. 14b ust. 5b pkt 1 O.p. Fakt rynkowej wartości czynszu pozostaje bez wpływu na opisane przez organ korzyści podatkowe uzyskane przez obie strony umowy najmu. DKIS wskazując na sekwencję działań stron umowy (wyprowadzenie nieruchomości z ewidencji środków trwałych prowadzonej przez wspólnika działalności gospodarczej, wniesienie do majątku powstałej spółki wszelkich maszyn, urządzeń i wyposażenia, zawarcie umowy najmu nieruchomości, która przed przekształceniem była wykorzystywana przez wspólnika w działalności gospodarczej) zasadnie uznaje działania te za nieracjonalne, nieposiadające uzasadnienia ekonomicznego – sztuczne. Zdaniem Sądu organ przestawił silne racje, przemawiające za powzięciem "uzasadnionego przypuszczenia", iż opisane we wniosku czynności miały na celu uniknięcie opodatkowania. Raz jeszcze należy przypomnieć, że organ w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 14b § 5b pkt 1 O.p,. nie ma obowiązku udowodnienia przesłanek warunkujących zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Wystarczy aby wskazał na elementy, które mogą potencjalnie świadczyć o sztucznym charakterze czynności, a jednocześnie zidentyfikować możliwe do osiągnięcia korzyści podatkowe (która w przedstawionych okolicznościach mogą być niezgodne z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej). Zdaniem Sądu, argumentacja organu była w tym zakresie wystarczająca. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14b § 5c O.p. w powiązaniu z art. 123 i art. 124 O.p to w ocenie Sądu jest niezasadny. Naruszenie tego pierwszego przepisu Strona upatruje w okoliczności nie udostępnienia jej opinii Szefa KAS co oznacza nie zapoznanie Strony z materiałem dowodnym. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postepowanie o wydajnie interpretacji indywidualnej jest szczególnym postępowaniem w którym organ nie zbiera materiału dowodowego a bazuje na informacjach zawartych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku. Przepisy art. 14b § 1 i następne Ordynacji podatkowej można uznać za swego rodzaju pomoc prawną, której organ podatkowy udziela podatnikom w procesie stosowania skomplikowanych przepisów prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Tym samym, wskazane przez Skarżącą art. 122, art. 123, art. 124 oraz art. 187 O.p., nie mają zastosowania w trybie wydawania interpretacji indywidualnej. Jeśli zaś chodzi o treść opinii Szefa KAS to została ona w zasadniczej części przywołana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wbrew twierdzeniom Skarżącej organ nie naruszył również art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Również Zarzut naruszenia art. 28m ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p. należy uznać za bezpodstawny. Uznając zatem, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.