I SA/Bd 689/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M.sp. z o. o. w likwidacji na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku M. Sp. z o.o. w likwidacji na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. oraz Okręgowy Urząd Miar w B.. Tytuły wykonawcze wystawione przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. i Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. obejmują należności z tytułu podatków od towarów i usług oraz dochodowych, których terminy płatności przypadały w latach 2010, 2011 i 2012. Także terminy płatności składek na ubezpieczenia społeczne objęte tytułami wykonawczymi wystawionymi przez ZUS przypadały w latach 2010, 2011 i 2012. Natomiast należności objęte tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Okręgowy Urząd Miar w B. stanowiły opłaty za czynności urzędowe, o których mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 i 4-7 ustawy z dnia 11 maja 2001r. Prawo o miarach i terminy ich płatności przypadały w latach 2011 i 2012. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. oraz Dyrektor Oddziału ZUS w T. na podstawie właściwych tytułów wykonawczych w celu przymusowego wykonania zaległości dokonali czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. zajął wierzytelność z rachunku bankowego [...] Sp. z o.o. w dniach [...]. i [...]. zawiadomieniami skierowanymi do Banku Spółdzielczego w T.. Dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomienia otrzymał w dniach [...]. i [...]., Spółce zaś doręczono je odpowiednio w dniach: [...]. i [...]. Zawiadomienia te obejmowały wymienione tytuły wykonawcze, bez tytułów ZUS-u. Ponadto wezwaniem z dnia [...]. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. dokonał zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. B. [...]. Powyższe wezwanie Spółka odebrała w dniu [...]. Pismem z dnia [...]. strona wniosła m.in. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zwłaszcza względem przedawnionych należności. W trakcie zainicjowanego wnioskiem postępowania Zakład Ubezpieczeń Społecznych w pismach z dnia [...]. i z dnia [...]. poinformował organ egzekucyjny, że należności objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi nie przedawniły się. Wskazał jednocześnie wysokości należności objętych poszczególnymi tytułami wykonawczymi. Na podstawie stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny przyjął, że zaległości ZUS-u nie przedawniły się i w związku z tym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego m.in. na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących te zaległości. Ponadto organ egzekucyjny w toku postępowania zwrócił się do pozostałych wierzycieli dochodzonych należności z prośbą o wskazanie, czy należności objęte pozostającymi do realizacji tytułami wykonawczymi pozostają wymagalne. Opierając się na stanowiskach wierzycieli uznał za zasadne umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie tytułów wykonawczych wystawionych przez Okręgowy Urząd Miar w B. nr: [...], natomiast w odniesieniu do pozostałych tytułów wykonawczych, po zbadaniu okoliczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie dopatrzył się przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przepisów art. 59 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."). W oparciu o powyższe, organ postanowieniem z dnia [...]. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanych w sentencji tytułów wykonawczych i umorzył postępowanie egzekucyjne w zakresie tytułów wykonawczych wystawionych przez Okręgowy Urząd Miar w B. nr: [...]. Po rozpatrzeniu złożonego przez stronę zażalenia, postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W wyniku złożonej przez Spółkę skargi, wyrokiem z dnia 11 grudnia 2018r. sygn. akt I SA/Bd 641/18 tut. Sąd uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej, że należności stanowiące podatki i opłaty za czynności urzędowe uległy przedawnieniu, a postępowanie egzekucyjne w powyższym zakresie powinno zostać umorzone. Uchylił jednak zaskarżone postanowienie z uwagi na to, że organ w niedostateczny sposób wyjaśnił kwestię przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, w kontekście podniesionego przez stronę zarzutu niezgodności art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: "u.s.u.s.") z Konstytucją i wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., SK 40/12. Sąd dokonując analizy uzasadnienia tego wyroku w kontekście argumentacji organu wyraził pogląd, że ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wykluczyło przedawnienia należności składkowych zabezpieczonych hipoteką, co oznacza, że termin przedawnienia biegł na zasadach ogólnych. W związku z powyższym Sąd zalecił, by organ ustalił, mając na względzie zmiany przepisów prawnych dotyczących przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, a także okresy zawieszenia i przerwania biegu tego terminu, czy objęte tytułami wykonawczymi składki uległy przedawnieniu. W związku z powyższym, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...]. uchylił w całości postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. nr [...].RS i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Rozpatrując ponownie wniosek z [...]. organ egzekucyjny pismami z dnia 11 kwietnia i 17 maja 2019r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o przeprowadzenie analizy wymagalności obowiązków objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi ZUS-u, przedstawienie jej rezultatów ze wskazaniem przepisów obowiązującego prawa w oparciu o które je uzyskano, jak i przesłanie dokumentów stanowiących podstawę zajętego stanowiska. W oparciu o przekazane przez wierzyciela dane, w tym kserokopie skierowanych do Spółki upomnień wraz z potwierdzeniami odbioru, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. ustalił, że doręczenie upomnień dotyczących poszczególnych należności, których terminy płatności przypadały w latach 2010, 2011 i 2012 nastąpiło w latach 2011, 2012 i 2013. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że zgodnie z art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zawieszenie biegu terminu przedawnienia składek następuje w przypadku podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia z tytułu składek następuje od dnia podjęcia tej czynności do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu egzekucyjnego bezsprzecznym pozostaje wystąpienie okoliczności skutkujących zawieszeniem biegu terminu przedawnienia dochodzonych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, z uwagi na podjęte czynności, zmierzające do wyegzekwowania tych należności. Jednocześnie, zawieszenie biegu terminu przedawnienia dochodzonych należności trwa nadal, ponieważ organ egzekucyjny nie zakończył postępowania egzekucyjnego. Ponadto organ egzekucyjny w toku postępowania zwrócił się do pozostałych wierzycieli dochodzonych należności z prośbą o wskazanie, czy należności objęte pozostającymi do realizacji tytułami wykonawczymi pozostają wymagalne. Opierając się na stanowiskach wierzycieli uznał za zasadne umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie tytułów wykonawczych wystawionych przez Okręgowy Urząd Miar w B. nr: [...], natomiast w odniesieniu do pozostałych tytułów wykonawczych, po zbadaniu okoliczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie dopatrzył się przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przepisów art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. W konsekwencji organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...]. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanych w sentencji tytułów wykonawczych i umorzył postępowanie egzekucyjne w zakresie tytułów wykonawczych wystawionych przez Okręgowy Urząd Miar w B. nr: [...]. Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w odniesieniu do podatków i opłat za czynności urzędowe, w myśl art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), przedawniają się one z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin ich płatności. Z kolei, stosownie do art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W tym kontekście organ podał, że terminy płatności omawianych należności przypadały w latach 2010, 2011 i 2012. Oznacza to, że najstarsze z tych należności przedawniałyby się z końcem 2015r. Organ odwoławczy podkreślił jednak, że wcześniej organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci egzekucji z rachunku bankowego, doręczając Bankowi Spółdzielczemu w T. i zobowiązanej spółce zawiadomienia z dnia [...]. i [...]. Powyższe zawiadomienia zostały doręczone bankowi odpowiednio w dniach [...]. i [...]., zatem bieg terminu przedawnienia należności podatkowych i opłat za czynności urzędowe został przerwany i zaczął biec od nowa. Następnie organ egzekucyjny zastosował kolejny środek egzekucyjny w postaci egzekucji z nieruchomości. Wezwaniem z dnia [...]. dokonał zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. B. [...]. Wezwanie zostało doręczone spółce w dniu [...]., co po raz kolejny spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. W kwestii składek na ubezpieczenia społeczne organ odwoławczy podał, że mając na względzie wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2018r. sygn. akt I SA/Bd 641/18, organ egzekucyjny ponownie zwrócił się do wierzyciela o wskazanie, czy i w jakiej wysokości należności objęte pozostającymi do realizacji tytułami wykonawczymi pozostają wymagalne. W oparciu o przekazane przez ZUS dane, w tym kserokopie skierowanych do Spółki upomnień wraz z potwierdzeniami odbioru, organ egzekucyjny ustalił daty doręczenia upomnień dotyczących poszczególnych należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Z zestawienia zawartego w postanowieniu organu I instancji wynika, że doręczenie upomnień dotyczących poszczególnych należności, których terminy płatności przypadały w latach 2010, 2011 i 2012 nastąpiło w latach 2011, 2012 i 2013. Organ podał, że zgodnie z art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. W tym kontekście organ odwoławczy stwierdził, że wierzyciel przed upływem terminu przedawnienia egzekwowanych składek doręczył Spółce za potwierdzeniem odbioru upomnienia, o których mowa w art. 15 § 1 ustawy, powodując tym samym zawieszenie biegu terminu przedawnienia zaległych należności, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. W związku z faktem, że postępowanie egzekucyjny jest w toku, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w zakresie składek ZUS-u nie nastąpiło przedawnienie tych należności. Przedstawione ustalenia oznaczają, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przedawnieniem należności objętych omawianymi tytułami wykonawczymi i tym samym z ich wygaśnięciem. Brak jest zatem podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy. Odnosząc się do zarzutu Spółki błędnego przyjęcia, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wydane na gruncie Ordynacji podatkowej przywołane przez dłużnika nie ma zastosowania do składek ZUS, zwłaszcza, że ZUS nie wyjaśnił dostatecznie swojego stanowiska w kontekście stanowiska dłużnika co do niezgodności art. 24 ust. 4 u.s.u.s. z Konstytucją RP w powiązaniu z poglądami orzecznictwa, z których wynika, że art. 70 § 6 i późniejszy art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej zostały uznane za niezgodne z Konstytucją RP, a ich treść jest identyczna jak art. 24 ust. 5 u.s.u.s., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że organ egzekucyjny obecnie oceniając zagadnienie przedawnienia należności ZUS-u, nie oparł swego stanowiska na art. 24 ust. 5 u.s.u.s. w konsekwencji podnoszone przez Spółkę kwestie dotyczące tego przepisu organ odwoławczy uznał za niezwiązane z niniejszą sprawą. W podobny sposób organ odniósł się do załączonych do zażalenia postanowień Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego, które rozstrzygały w oparciu o określoną interpretację art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej oraz pisma Rzecznika Praw Obywatelskich uzasadniającego stanowisko, że art. 24 ust. 5 u.s.u.s. jest niezgodny z art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W zakresie zarzutu braku uwzględnienia faktu, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia miało dojść w przypadku części należności przed zmianą art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i w związku z tym nie można przyjąć, że zawieszenie biegu przedawnienia sprzed 1 stycznia 2012r. jest skuteczne, organ stwierdził, że zmiana ta nie miała wpływu na ocenę przedawnienia należności z tytułu składek ZUS. Odpierając zarzuty dotyczące przedawnienia należności stanowiących podatki i opłaty za czynności urzędowe, organ podkreślił, że WSA w Bydgoszczy ocenił sprawę w tym zakresie w wyroku z dnia 11 grudnia 2018r. sygn. akt I SA/Bd 641/18 i nie podzielił stanowiska Spółki, że należności te uległy przedawnieniu, a postępowanie egzekucyjne ich dotyczące powinno zostać umorzone. Organ wskazał przy tym, że wbrew twierdzeniom strony, w aktach sprawy znajdują się potwierdzenia odbioru zawiadomień o zastosowanych środkach egzekucyjnych, które umożliwiają ustalenie dat przerwania biegu terminu przedawnienia egzekwowanych podatków i opłat za czynności urzędowe. Odnośnie tytułów wykonawczych nr [...], gdzie postępowanie egzekucyjne prowadzone na ich podstawie zostało umorzone, organ wskazał, że z korespondencji między organami administracji publicznej wynikało, że Okręgowy Urząd Miar w B. wystawił w dniu [...]. tytuły wykonawcze o nr.: [...] zawierające należności za wykonane czynności urzędowe wykazane w tytułach wykonawczych o nr.: [...], które nie figurowały w ewidencji wierzyciela. Okręgowy Urząd Miar podkreślił jednak, że należności objęte tytułami wykonawczymi nr: [...] nie zostały uregulowane w całości lub w części przez Spółkę i pozostają wymagalne. Objęcie zatem tych samych należności dwoma skierowanymi do egzekucji tytułami wykonawczymi, stanowiło podstawę umorzenia postępowania dotyczącego tytułów nr [...] W złożonej do tut. Sądu skardze, strona wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w części w jakiej nie doszło do umorzenia postępowania egzekucyjnego, wnioskując o jego umorzenie, ewentualnie o uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 70 § 4 i § 8 Ordynacji podatkowej oraz art. 24 ust. 5 i ust. 5b u.s.u.s. i art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji w zw. z art. 59 §1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez kontynuowanie postępowania egzekucyjnego względem przedawnionych należności publicznoprawnych i nierówne traktowanie dłużnika ponieważ: 1) w aktach spraw egzekucyjnych prowadzonych przez organ brakuje kompletnych danych, tj. zwrotnych poświadczeń odbioru zawiadomień co do zastosowanych środków egzekucyjnych, które umożliwiłyby zweryfikowanie ewentualnych dat przerwania/zawieszenia biegu przedawnienia, 2) błędne przyjęcie, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wydane na gruncie ordynacji podatkowej przywołane przez dłużnika nie ma zastosowania do składek ZUS, zwłaszcza, że ZUS nie wyjaśnił dostatecznie swojego stanowiska w kontekście stanowiska dłużnika, który przytoczył bardzo szeroko w zażaleniu z dnia [...]. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. (sprawa znak: [...], [...]) stanowisko co do niezgodności art. 24 ust. 4 u.s.u.s. z Konstytucją RP w powiązaniu z poglądami orzecznictwa, z których wynika, że art. 70 § 6 i późniejszy art. 70 § 8 ordynacji podatkowej zostały uznane za niezgodne z Konstytucją RP a ich treść jest identyczna jak art. 24 ust.5 u.s.u.s., 3) brak uwzględnienia faktu, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia miało dojść w przypadku części wierzytelności przed zmianą art. 24 ust. 4 u.s.u.s. i w związku z tym nie można przyjąć, że zawieszenie biegu przedawnienia sprzed [...]201 r. jest skuteczne, 4) niejasne wyjaśnienie kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego na rzecz OUM w zakresie tytułów wykonawczych [...] skoro wychodziłoby, że egzekucja prowadzona jest na podstawie później wystawionych tytułów wykonawczych dotyczących tych samych należności, bez wyjaśnienia, dlaczego zostały wystawione późniejsze tytuły wykonawcze na te same należności (nie wynika z treści skarżonego postanowienia, że OUM wystawił także dalsze tytuły wykonawcze), 5) brak podstaw do przyjęcia, że pierwszą czynnością zawieszającą bieg przedawnienia należności składkowych w przypadku ZUS były upomnienia, skoro z art. 15 § 1 u.p.e.a. wynika, że nie w każdej sytuacji wymagane jest upomnienie aby można było wszcząć postępowanie egzekucyjne, a tym samym naruszona została zasada równości wobec prawa oraz państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, ponieważ wobec dłużnika stosuje się negatywną wykładnię art. 15 §1 u.p.e.a. w porównaniu do dłużników, co do których nie ma wymogu kierowania upomnienia, a tym samym moment zawieszenia biegu przedawnienia następuje w późniejszej dacie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 dalej jako "p.p.s.a." ) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie według podanych kryteriów stwierdzić należy, iż nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Z akt oraz ustaleń faktycznych sprawy wynika, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku M. [...] sp. z o.o. w likwidacji na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., przez Okręgowy Urząd Miar w B. oraz tytułu wykonawczego wystawionego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G.. Tytuły wykonawcze wystawione przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. i Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. obejmują należności z tytułu podatków od towarów i usług oraz dochodowych, których terminy płatności przypadały w latach 2010, 2011 i 2012. Także terminy płatności składek na ubezpieczenia społeczne objęte tytułami wykonawczymi wystawionymi przez ZUS przypadały w latach 2010, 2011 i 2012. Natomiast terminy płatności należności objęte tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Okręgowy Urząd Miar w B. przypadały w latach 2011 i 2012. Pismem z dnia [...] r. skarżąca wniosła m.in. o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie dochodzonych należności. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. i tytułu wykonawczego wystawionego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G.. Natomiast, częściowo umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o wymienione w postanowieniu tytuły, wystawione przez Okręgowy Urząd Miar w B.. Po rozpatrzeniu zażalenia, rozstrzygnięcie organu I instancji zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. W kontekście podanej podstawy umorzenia należy wskazać, że zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Jedną z przyczyn, skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny jest upływ terminu przedawnienia egzekwowanej należności. W myśl art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Przyczyną wygaśnięcia obowiązku na podstawie tego przepisu może być również przedawnienie należności. W kontekście spornych w sprawie kwestii oraz zarzutów skargi należy podkreślić, że sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 11 grudnia 2018r., sygn. akt I SA/Bd 641/18 uchylił wcześniejsze postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wobec tego wskazać należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (v: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008r., sygn. akt I FSK 613/08, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe przywołane w niniejszym wyroku orzeczenia ). Niezależnie od tego, organy podatkowe i Sąd, na podstawie art. 153 p.p.s.a., są związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w opisanym powyżej wyroku WSA. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012r., s. 397; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011r., s. 544, Nb 1-3). W powołanym wyroku Sąd stwierdził m.in., że egzekwowane należności stanowią podatki, opłaty za czynności urzędowe powstałe na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 i 4-7 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach, do których - zgodnie z art. 24 ust. 6 tej ustawy - stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, oraz składki na ubezpieczenia społeczne. Dalej Sąd wskazał, że w odniesieniu do podatków i opłat za czynności urzędowe zastosowanie znajduje art. 70 § 1 O.p., co oznacza, że przedawniają się one z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin ich płatności. Z kolei stosownie do art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Terminy płatności omawianych należności przypadały w latach 2010, 2011 i 2012. Oznacza to, że najstarsze z tych należności przedawniałyby się z końcem 2015 r. Trafnie jednak organ wskazał, że w odniesieniu do przedmiotowych należności nastąpiło dwukrotnie przerwanie biegu terminu przedawnienia. Po raz pierwszy, wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego z dnia [...] r. i [...] r. o numerach odpowiednio [...]. Zawiadomienia te zostały doręczone Bankowi Spółdzielczemu w T. odpowiednio w dniach [...] r. i [...] r., a spółce w dniach [...] r. i [...] r. (t. 2, k. 269-276). Po raz drugi do przerwania biegu terminu przedawnienia doszło wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z nieruchomości. Wezwaniem z dnia [...] r., nr [...].RS Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. dokonał zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przy ul. B. [...], dla której Sąd Rejonowy w T. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]. Wezwanie zostało doręczone spółce w dniu [...] r. (t. 2, k. 280-283). W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej, że powyższe należności uległy przedawnieniu, a postępowanie egzekucyjne w powyższym zakresie powinno zostać umorzone. Przedstawiona ocena prawna była wiążąca zarówno dla organów ponownie rozpatrujących wniosek skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego jak i obecnie dla Sądu, kontrolującego wydane w tym przedmiocie postanowienie. Przeczy ona również zarzutom skargi, iż w aktach brak jest kompletnych danych, tj. zwrotnych poświadczeń odbioru zawiadomień co do zastosowanych środków egzekucyjnych, które umożliwiłyby zweryfikowanie ewentualnych dat przerwania/zawieszenia biegu przedawnienia. W rezultacie należy przyjąć, że w następstwie zastosowanych, wymienionych uprzednio środków egzekucyjnych ( zajęcia rachunku bankowego oraz prawa użytkowania wieczystego ) nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonych należności podatkowych i opłat za czynności urzędowe, które w związku z tym nie uległy przedawnieniu, co oznacza, iż brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W odniesieniu do dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym składek na ubezpieczenie społeczne, objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez ZUS, terminy ich płatności przypadały w latach 2010, 2011 i 2012. Początkowo organ odwoławczy, w ślad za stanowiskiem ZUS zawartym w piśmie z dnia [...]. przyjął, że sporne należności są wymagalne i nie przedawniają się ze względu na ich zabezpieczenie hipoteczne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: "u.s.u.s.") nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką lub zastawem, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. W powołanym wyroku I SA/Bd 641/18 Sąd stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 października 2013 r., SK 40/12 orzekł, że art. 70 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Przepis ten stanowił, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, przepis ten różnicuje w istotny sposób zakres czasowy odpowiedzialności podatników w zależności od arbitralnego i przypadkowego kryterium, tj. posiadania lub nieposiadania składników majątkowych pozwalających na ustanowienie zabezpieczenia w formie hipoteki przymusowej. Zdaniem Sądu, w orzecznictwie przyjmuje się, że również wykładnia obecnie obowiązującego przepisu art. 70 § 8 O.p. powinna być dokonywana w kontekście zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. zastrzeżeń konstytucyjnych dotyczących art. 70 § 6 O.p. Mają one bowiem także zastosowanie do art. 70 § 8 O.p. Prowadzi to do wniosku, że art. 70 § 8 O.p. także należy ocenić jako niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. W konsekwencji, ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wyklucza przedawnienia zobowiązania zabezpieczonego hipoteką, z tym że termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych ( np. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., II FSK 1197/12; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2016 r., II FSK 330/15). Dalej Sąd stwierdził, że zbieżność regulacji zawartej w art. 24 ust. 5 u.s.u.s. z przepisami, których dotyczą wskazane zastrzeżenia pod względem ich konstytucyjności jest oczywista. Zarówno art. 24 ust. 5 u.s.u.s., jak i powołane przepisy Ordynacji podatkowej są identyczne w zakresie podstaw, które doprowadziły do stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisu ustawy ze standardami konstytucyjnymi, tj. całkowitego wyłączenia przedawnienia należności publicznoprawnej, i równocześnie uczynienie tego na podstawie nieuzasadnionego i arbitralnego kryterium (formy zabezpieczenia należności). W rezultacie, wykładnia art. 24 ust. 5 u.s.u.s. dokonywana przez pryzmat zawartych w wyroku Trybunału z dnia 8 października 2013 r., SK 40/12 zastrzeżeń konstytucyjnych dotyczących art. 70 § 6 O.p. w jego brzmieniu do 31 grudnia 2002 r., prowadzi do wniosku, że art. 24 ust. 5 u.s.u.s. należy ocenić jako niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Oczywistość niezgodności przepisu z Konstytucją oraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału stanowią wystarczające przesłanki do odmowy jego zastosowania przez sąd. Zatem ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wykluczyło przedawnienia należności składkowych zabezpieczonych hipoteką, co oznacza, że termin przedawnienia biegł na zasadach ogólnych ( np. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., II GSK 2706/17). W konsekwencji, Sąd przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nakazał organowi uwzględnienie skutków prawnych wynikających z podanej wykładni art. 24 ust. 5 u.s.u.s. oraz ustalenie, mając na względzie zmiany przepisów prawnych dotyczących przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, a także okresy zawieszenia i przerwania biegu tego terminu, czy objęte tytułami wykonawczymi składki uległy przedawnieniu. W skardze skarżąca zarzuca błędne przyjęcie przez organ, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wydane na gruncie ordynacji podatkowej nie ma zastosowania do składek ZUS oraz brak uwzględnienia faktu, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia miało dojść w przypadku części wierzytelności przed zmianą art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i w związku z tym nie można przyjąć, że zawieszenie biegu przedawnienia sprzed 1.01.2012 r. jest skuteczne. Podniesione zarzuty są niezasadne. Należy podkreślić, że organ egzekucyjny mając na uwadze przedstawione w cytowanym wyroku oceny prawne, realizując wskazania i zalecenia w nim zawarte, zwrócił się do wierzyciela o wskazanie, czy i w jakiej wysokości należności objęte pozostającymi do realizacji tytułami wykonawczymi pozostają wymagalne. W oparciu o przekazane przez ZUS Oddział w T. dane, w tym m.in. kserokopie kierowanych do Spółki upomnień wraz z potwierdzeniami odbioru, organ egzekucyjny ustalił daty doręczenia upomnień dotyczących poszczególnych należności objętych tytułami wykonawczymi. Ze sporządzonego w formie tabeli zestawienia wynika, że doręczenie upomnień dotyczących poszczególnych należności, których terminy płatności przypadały w latach 2010, 2011 i 2012 nastąpiło w latach 2011, 2012 i 2013. W tym kontekście należy podkreślić, że zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2003r. przepisem art. 24 ust. 4 u.s.u.s., który został zmieniony ustawą z 18 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2002r. Nr 241, poz. 2074), należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się one wymagalne. Z dniem 1 stycznia 2012r. przepis ten został zmieniony przez określenie 5-letniego terminu przedawnienia należności z tytułu składek. Stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy z 16 września 2011r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. 2011.232.1378) do przedawnienia należności z tytułu składek, którego bieg rozpoczął się przed 1 stycznia 2012r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012r. Jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed 1 stycznia 2012r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu (art. 27 ust. 2 tej ustawy). Sama zmiana omawianego przepisu, w okolicznościach tej sprawy, nie rzutowała bezpośrednio na przedawnienie dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności ZUS, zważywszy na przypadające w latach 2010, 2011 i 2012 terminy ich płatności. Rozpoczęcie najpierw 10 letniego terminu przedawnienia tych należności, a następnie zastąpienie go 5 letnim terminem przedawnienia, który rozpoczynał swój bieg od dnia 1 stycznia 2012r., nie skutkowało ich przedawnieniem. Istotna dla oceny przedawnienia w rozważanej sprawie jest natomiast konstatacja, iż w obu reżimach prawnych nie ulegał zmianie przepis art. 24 ust. 5b u.s.u.s., który stanowi, iż bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia oznacza, że w tym czasie termin ten nie biegnie dalej. Dalszy jego bieg zgodnie z cytowanym przepisem, następuje od dnia następnego, po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. W rozważanej sprawie, pierwszymi czynnościami poprzedzającymi doręczenie tytułów wykonawczych, zmierzającymi do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o których dłużnik został zawiadomiony były upomnienia, które zostały doręczone w terminach wynikających z potwierdzeń ich odbioru, szczegółowo przedstawionych na str. 7-10 postanowienia organu I instancji, przed upływem terminu przedawnienia. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z treści tego przepisu wynika, że co do zasady postępowanie egzekucyjne nie może być wszczęte bez wcześniejszego doręczenia upomnienia, zatem należy je uznać za obligatoryjny element postępowania egzekucyjnego, bez którego egzekucja skutecznie nie może być wszczęta i prowadzona. W skardze skarżąca podnosi brak podstaw do przyjęcia że pierwszą czynnością zawieszającą bieg przedawnienia należności składkowych w przypadku ZUS były upomnienia, skoro z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym wynika, że nie w każdej sytuacji wymagane jest upomnienie aby można było wszcząć postępowanie egzekucyjne. Stanowisko skarżącej nie jest zasadne. Należy podkreślić, że objęte tytułami wykonawczymi należności ZUS wynikają ze złożonych deklaracji/zgłoszenia, co znajduje odzwierciedlenie w poz. 30 pkt 2 wystawionych tytułów wykonawczych. Natomiast, z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. poz. 1494 z późn. zm.) wynika, że egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Z kolei, w poprzedzającym powyższy akt, wcześniejszym rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U Nr 137, poz.1541 ze zm. ), w jego § 13 zawarto regulacje, iż postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadkach, gdy: należność pieniężna została określona w orzeczeniu ( pkt 1 ), zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 3a ustawy ( pkt 2 ). Z kolei, w powołanym art. 3a u.p.e.a. mowa jest m.in. o składkach na ubezpieczenie społeczne. Wobec powyższego, w odniesieniu do tych należności, postępowanie egzekucyjne mogło być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia tylko w sytuacji, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu. W rozważanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a zatem doręczenie upomnienia, poprzedzającego doręczenie tytułu wykonawczego, stanowiło pierwszą i konieczną czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, skoro bez doręczenia upomnienia wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie byłoby możliwe. Czynność ta mieści się zatem w dyspozycji art. 24 ust. 5b u.s.u.s., a w rezultacie doręczenie takiego upomnienia, zawiesza bieg terminu przedawnienia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego (v. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 lutego 2013 r., III AUa 1025/12; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 lipca 2011 r., I SA/Po 829/10; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 lipca 2016 r., I SA/Sz 637/16). Jednocześnie, ponieważ wszczęte na podstawie wystawionych i doręczonych tytułów wykonawczych postępowania egzekucyjne nie zostały zakończone i toczą się nadal, należności nimi objęte nie uległy przedawnieniu, co w rezultacie oznacza, iż także w odniesieniu do należności ZUS, brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W rezultacie, zbieżne z oceną Sądu stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie jest prawidłowe. Nie jest również zasadny zarzut niejasnego wyjaśnienie kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na rzecz Okręgowego Urzędu Miar w oparciu o tytuły wykonawcze [...] W tym zakresie organ odwoławczy opierając się na stanowisku Okręgowego Urzędu Miar w B. zawartym w piśmie z dnia [...]. ( t. 2, k. 333-334 ) wyjaśnił, że wierzyciel wystawił w dniu [...] r. tytuły wykonawcze o nr.: [...] zawierające należności za wykonane czynności urzędowe wykazane także w tytułach wykonawczych o nr.: [...], które nie figurowały w ewidencji wierzyciela. Okręgowy Urząd Miar wskazał przy tym, że należności objęte tytułami wykonawczymi nr: [...] nie zostały uregulowane w całości lub w części przez Spółkę i pozostają wymagalne. Ponieważ te same należności zostały objęte skierowanymi także do egzekucji tytułami wykonawczymi nr [...], wszczęte na ich podstawie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. Wyjaśnienia te są zrozumiałe i wyczerpujące, a umorzenie postępowania prowadzonego w oparciu o powyższe tytuły wykonawcze, wystawione na te same należności było zasadne. Stanowisko to jest zbieżne z argumentacją zawartą w powoływanym wyroku I SA/Bd 641/18, w którym Sąd odnosząc się do podniesionego przez spółkę zarzutu braku wyczerpującego ustalenia wysokości zaległości poszczególnych wierzycieli stwierdził, że organ pierwszej instancji dokonał korekty wysokości należności, stosownie do udzielonych przez wierzycieli odpowiedzi. Skutkowało to m.in. umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie określonych tytułów wykonawczych wystawionych przez Okręgowy Urząd Miar w B., czy zaktualizowaniem kwot dochodzonych na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez ZUS Oddział w T.. Z podanych względów, stanowisko organu odwoławczego o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o podanych numerach, wystawionych przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T., Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G., Okręgowy Urząd Miar w B. oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. jest prawidłowe, a podniesione w skardze zarzuty niezasadne. Wobec powyższego, mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.