I SA/Bd 711/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2018r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2013r. do lutego 2016r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej skarżąca, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd, w sytuacji nieuwzględnienia wniosku przez organ. Przytoczyła treść art. 61 § 2 pkt 1 oraz art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Podała, że ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, w przypadku przeprowadzenia egzekucji z jej majątku, narażona będzie na niepowetowane straty finansowe. Zatem ze względu na charakter i wagę zarzutów skarżącej odnośnie zaskarżanej decyzji, zasadne będzie wstrzymanie wykonania decyzji do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie przez Sąd. Postanowieniem z dnia [...] września 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych uzupełniających złożony wniosek i jego uzasadnienie. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty stosownym uzasadnieniem, jak i uzupełniającymi go dowodami. Sprowadza się w zasadzie do przytoczenia przepisów oraz wskazuje, że w przypadku przeprowadzenia egzekucji z majątku skarżącej będzie ona narażona na niepowetowne straty finansowe. Zwrócić należy uwagę na jednolity pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Zatem obowiązkiem skarżącej było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, czy też do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Samo stwierdzenie, że egzekucja z majątku spowoduje straty finansowe jest niewystarczające. Podkreślenia wymaga, że zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że przesłanka wynikająca z art. 63 § 3 p.p.s.a. nie będzie miała zastosowania do wyegzekwowania należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona stronie skarżącej wraz z należnymi odsetkami (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 215). Zobowiązania podatkowe mają bowiem charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki ich wykonania są odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z należnym oprocentowaniem według zasad przewidzianych w przepisach prawa (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2014r. sygn. akt I SA/Wr 1690/13). Reasumując, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez wskazania konkretnych okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. Ubiegający się o udzielenie takiej ochrony powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 lutego 2016r. sygn. akt II GZ 116/16), czego skarżąca nie wykonała. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.