I SA/Bd 736/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska- Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł z tytułu dokonanego w dniu [...]. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki V. rok produkcji 2007, pojemność silnika 2401 cm³. W złożonym odwołaniu podatnik zarzucając naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego oraz materialnego wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że organ oparł swoje ustalenia na oględzinach przeprowadzonych niemal po trzech latach od wewnątrzspólnotowego nabycia oraz w oparciu o cechy z daty produkcji samochodu, a pominął fakt, że w pojeździe dwukrotnie dokonywano zmian konstrukcyjnych i nie wyjaśnił jakie mogło mieć to znaczenie dla zaklasyfikowania pojazdu. Ponadto podatnik zarzucił organowi wybiórcze zaprotokołowanie zeznań, bowiem jak podkreślił jego wolą było zakupienie samochodu ciężarowego. Wskazał, że pojazd był zarejestrowany jako ciężarowy w państwie członkowskim i taki został zakupiony przez podatnika. Zdaniem strony, organ powinien przesłuchać osobę, która dokonała zmian konstrukcyjnych pojazdu. Skarżący zarzucił również, że organ błędnie ustalił podatnika, bowiem w pierwszej kolejności jest nim osoba, która dokonała przemieszczenia pojazdu, a dopiero później osoba, która nabyła prawo do rozporządzania pojazdem jak właściciel po przemieszczeniu samochodu na terytorium kraju. Zatem, zdaniem odwołującego, za podatnika organ powinien uznać komisanta. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Na wstępie organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, a także wskazał cechy świadczące o klasyfikacji pojazdu do pozycji 8703. W ocenie organu, nabyty przez skarżącego samochód mieści się w kategorii pojazdów należących do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej (CN), a zatem, jako zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie, w celu ustalenia czy powyższy pojazd jest osobowy czy ciężarowy, Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził analizę dokumentów załączonych do wniosku o pierwszą rejestrację samochodu w kraju oraz dokumenty wydane w wyniku rozpatrzenia tego wniosku. Wynika z nich, że pojazd zarówno za granicą, jaki w kraju był zarejestrowany jako ciężarowy. Potwierdza to również przeprowadzone badanie techniczne pojazdu. Jednakże zdaniem organu, dowody te nie przesadzają o klasyfikacji pojazdu dla celów podatkowych, ponieważ ani organy rejestrujące, ani diagnosta nie są uprawnieni do klasyfikowania pojazdu do określonego kodu Taryfy celnej. Organ zauważył, że pojazd może być uznany za ciężarowy – zgodnie z przepisami o ruchu drogowym i jednocześnie dla celów poboru akcyzy zakwalifikowany jako samochód osobowy, zgodnie z przepisami ustawy o podatku akcyzowym. Ponadto organ przeprowadził oględziny pojazdu i przesłuchał stronę postępowania, a także ocenił złożone przez stronę oświadczenia z dnia [...] dokumentację fotograficzną i ofertę sprzedaży samochodu. Zdaniem organu, powyższe dowody potwierdzają, że nabyty samochód jest i był luksusowo wyposażonym pojazdem osobowym. Świadczą o tym przede wszystkim takie cechy jak: liczba drzwi, ilość siedzeń, całkowicie przeszklone nadwozie, brak stałej przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od towarowej, punkty kotwiące i wyposażenie do zainstalowania tylnych siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego. Ponadto wszystkie elementy wnętrza pojazdu są charakterystyczne dla wyposażenia samochodu osobowego, a niektóre zwiększają komfort pasażerów w tylnej części pojazdu, jak np. nawiewy, uchwyty górne, punkty świetlne. Przewóz osób jako zasadnicze przeznaczenie pojazdu potwierdził także krajowy przedstawiciel producenta marki. Organ podkreślił, że w przedmiotowym pojeździe nigdy nie dokonano żadnych trwałych zmian konstrukcyjnych pozbawiających go zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób, a sposób użytkowania pojazdu nie wpływa na jego klasyfikację. Odnosząc się do błędnego określenia osoby podatnika, organ wskazał, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów, iż niemiecki właściciel oddał pojazd do wyłącznej dyspozycji właściciela komisu i nabywcą pojazdu był komisant. Z przesłuchania podatnika wynika, że ustalał on wszelkie warunki zakupu z właścicielem niemieckim i z nim też podpisał umowę sprzedaży, a komisant jedynie pośredniczył w tej transakcji i przygotował odpowiednią dokumentację. Wobec tego to skarżący, jako osoba która nabyła prawo do rozporządzania jak właściciel, stał się podatnikiem, stosownie do art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011r. Nr 108, poz. 626 ze zm.) – dalej: "u.p.a.". Wyjaśniając moment powstania obowiązku podatkowego organ podał, że choć pojazd znajdował się na terenie kraju już w dniu 16 czerwca 2011r., to przyjął datę 20 czerwca 2011r., bowiem w tym dniu skarżący dokonał zapłaty za pojazd. W złożonej do tut. Sądu skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając podobnie jak w odwołaniu: 1) obrazę przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 188 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, pomimo braku okoliczności uzasadniających oddalenie złożonych wniosków dowodowych (okoliczności będące przedmiotem dowodu miały istotne znaczenie dla sprawy i nie były wykazane innymi dowodami); - art. 200a § 1 pkt 2 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej, pomimo złożenia takiego wniosku przez podatnika oraz istnienia okoliczności wymagających wyjaśnienia; - art. 194 O.p. poprzez wadliwą ocenę wniosków płynących z dokumentów urzędowych sporządzonych w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej (polskiej lub niemieckiej) potwierdzających, że przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym; - art. 122, art. 125 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepełny i niewnikliwy, niezebranie niezbędnego i wyczerpującego materiału dowodowego potrzebnego do wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i dokładnego wyjaśnienia jej okoliczności faktycznych, z pominięciem dostępnych organowi środków dowodowych, w szczególności – nie przeprowadzenie przez organ z urzędu dowodu z uzupełniającego przesłuchania strony, a także przesłuchania właściciela komisu samochodowego, który dokonywał sprzedaży pojazdu, w szczególności celem ustalenia, kto i w jakim momencie dokonał przemieszczenia spornego pojazdu na terytorium kraju oraz uzyskał prawo do dysponowania spornym pojazdem jak właściciel, a tym samym niedokonania pełnych ustaleń w przedmiocie osoby podatnika, daty powstania obowiązku podatkowego oraz daty, na jaką należy oceniać stan przedmiotowego pojazdu pod kątem uznania go za przedmiot opodatkowania (daty przemieszczenia pojazdu), a także dokonanie niecałościowej, wybiórczej oceny materiału zebranego w sprawie, co w konsekwencji spowodowało uznanie, iż samochód jest osobowym i podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu jego wewnątrzwspólnotowego nabycia jest skarżący; - art. 121 O.p. w zw. z art. 2 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez działanie podważające zaufanie podatnika do organów, polegające na sprzecznej kwalifikacji pojazdu będącego przedmiotem niniejszej decyzji funkcjonującego w decyzjach administracyjnych oraz stanowiskach wydanych przez organy podatkowe w innych sprawach, a tym samym jednoczesne uznanie go za samochód osobowy i ciężarowy, co narusza zasadę pewności prawa podatkowego i jego określoności oraz zasadę demokratycznego państwa prawa; 2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwej interpretacji pojęcia "wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu", co skutkowało nieustaleniem przez organ momentu na jaki należy dokonywać oceny charakteru przedmiotowego samochodu jako osobowego lub ciężarowego, a w dalszej kolejności - błędnych ustaleniach faktycznych; - art. 102 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 2 i art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że podatnikiem podatku akcyzowego jest skarżący, podczas gdy za podatnika powinien zostać uznany właściciel komisu samochodowego, w którym doszło do zakupu pojazdu; - art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w zw. art. 3 ust. 1 u.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.WE L 256 z 7 września 1987r., str. 1, z późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowania i przyjęcie, że zakupiony samochód podlega podatkowi akcyzowemu, a w klasyfikacji odpowiadającej nomenklaturze scalonej odpowiada towarom sklasyfikowanym pod kodem CN 8703, podczas gdy do samochodu tego powinien mieć zastosowanie kod CN 8704. Skarżący, podobnie jak w odwołaniu, zarzucił organom, że nie ustaliły kto i w jakiej dacie dokonał przemieszczenia pojazdu na teren kraju. Wskazał, że punktem wyjścia wszelkich ustaleń organów odnośnie do charakteru pojazdu były oględziny pojazdu przeprowadzone niemal 3 lata po wewnątrzwspólnotowym nabyciu pojazdu oraz wybiórczo oceniane wyjaśnienia strony. Natomiast ocena, kto był podmiotem dokonującym wewnątrzawspólnotowego nabycia pojazdu i komu przypisać należy status podatnika tego podatku nastąpiła wyłącznie w oparciu o umowę sprzedaży, w oderwaniu od pozostałych okoliczności sprawy (wcześniejsze wprowadzenie pojazdu na terytorium RP), zebranych dowodów (wyjaśnienia skarżącego, ogłoszenie o sprzedaży pojazdu wystawione przez podmiot prowadzący polski komis, nie zaś niemieckiego właściciela pojazdu, dokonanie zmian w pojeździe w trakcie dysponowania nim przez komisanta, odebranie zapłaty przez komisanta). Do oceny tej doszło bez głębszego zbadania podnoszonych przez skarżącego (uznanego za podatnika w oparciu o normę stanowiącą wyjątek od zasady, że podatnikiem jest podmiot przemieszczający samochód, a więc dokonujący czynności opodatkowanej) argumentów, iż nie dokonywał on sprowadzenia pojazdu do Polski oraz, że to komisant był dysponentem pojazdu. Co istotne, także i tu nie rozważono w ogóle możliwych stanów faktycznych w okresie od przemieszczenia pojazdu (najpóźniej ok. 16-17 czerwca 2011r.) do jego wydania skarżącemu i zapłaty przez niego ceny (20 czerwca 2011r.). Tymczasem nawet gdyby podzielić niezgodny z okolicznościami sprawy pogląd organu, że w dacie zakupu pojazdu przez skarżącego (20 czerwca 2011r.) komisant nie dysponował nim jak właściciel, to w okresie powyższym prawo dysponowania pojazdem jak właściciel mogło np. przechodzić z właściciela (obywatela Niemiec) na komisanta (na co wskazują ogłoszenia o sprzedaży pojazdu oraz jego dalsze zachowania) i z powrotem na właściciela (obywatel Niemiec) - co pozostawałoby jednak już bez znaczenia w świetle zaktualizowania się obowiązku podatkowego dotyczącego przemieszczenia w pierwszym momencie, z którym prawo dysponowania pojazdem uzyskał komisant. Nie istnieje bowiem możliwość, aby raz zaktualizowany obowiązek podatkowy wygasł, a następnie powstał na nowo u innego podmiotu (w tym stanie faktycznym skarżącego), skoro przemieszczającym pojazd (dokonującym wewnątrzwspólnotowego nabycia sensu stricto) była osoba trzecia. W ocenie skarżącego, to komisant stał się podatnikiem, który prawo rozporządzania samochodem jak właściciel nabył w dniu 16 czerwca 2011r., działający w imieniu własnym, choć na rzecz właściciela niemieckiego. Skarżący podkreślił, że to komisant umieścił ogłoszenie w internecie i pokazał pojazd skarżącemu, to z nim też skarżący ustalał wszelkie szczegóły dotyczące sprzedaży i jemu przekazał zapłatę. Skarżący zarzucił organom, że nie przeprowadziły dowodu z przesłuchania komisanta oraz odmówiły przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Odnosząc się do dokonanej przez organy klasyfikacji przedmiotowego pojazdu skarżący podniósł, że organy pominęły dokumenty urzędowe potwierdzające ciężarowy charakter pojazdu (dowód rejestracyjny, kartę pojazdu) oraz okoliczności wynikające z innych dokumentów, np. zaświadczeń o zmianach w pojeździe. Na tę okoliczność, zdaniem strony, organy powinny przesłuchać osoby dokonujące zmian w pojeździe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej zwana "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa. II. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym. W pierwszej kolejności Sąd zbadał, czy organy prawidłowo ustaliły w sprawie podmiot zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego. Skarżący na etapie postępowania przed organami kwestionował ustalenia, że jest podatnikiem podatku akcyzowego. W ocenie skarżącego, status podatnika należy przypisać osobie, która dokonała wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu i przemieściła go na terytorium kraju, a następnie umieściła w internecie ogłoszenie oferujące ten pojazd do sprzedaży. Zgodnie z art. 101 ust. 2 u.p.a., obowiązek podatkowy w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, powstaje w trzech przypadkach, tj. z dniem: 1) przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju; 2) nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju; 3) złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem. W świetle art. 102 ust. 1 ww. ustawy podatnikiem akcyzy od samochodów jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemającą osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Zgodnie z art. 102 ust. 2 w przypadkach, o których mowa w art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2, jeżeli przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju dokonał inny podmiot niż podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel. Jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji, moment powstania obowiązku podatkowego w akcyzie od samochodów osobowych uregulowany zostały w sposób odrębny od momentu powstania tego obowiązku dla wyrobów akcyzowych. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących, iż nabywcą wewnątrzwspólnotowym przedmiotowego pojazdu była osoba oferująca pojazd do sprzedaży w internecie (właściciel komisu – jak określa go skarżący). Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy pojazd znajdował się na terenie kraju już w dniu [...]., bowiem w tym dniu przeprowadzono badanie techniczne pojazdu (k. 40 akt adm.) oraz dokonano w nim zmian polegających na montażu tylnej kanapy wraz z pasami bezpieczeństwa i zmian przestrzeni ładunkowej (k. 41-42 akt adm.). Podnieść jednak należy, że brak jest dowodów na to, że niemiecki właściciel oddał pojazd do wyłącznej dyspozycji osoby, która umieściła ogłoszenie o jego sprzedaży w internecie. Skarżący wskazał, że pojazd zakupił w komisie w miejscowości G., pod adresem ul. C. 1A. Jednakże nie przedłożył umowy zawartej z właścicielem komisu, jak również brak dowodu, że niemiecki właściciel oddał pojazd w komis. W aktach sprawy natomiast znajduje się umowa kupna-sprzedaży używanego pojazdu samochodowego z dnia [...]., z której bezspornie wynika, że zakupu pojazdu marki V., nr nadwozia Y[...] od jego poprzedniego niemieckiego właściciela – G.-R. O., zamieszkałego w G., A.-F.-Str. 3, Niemcy - dokonał P. B. (skarżący). Na umowie tej skarżący złożył swój podpis jako kupujący i to tę umowę przedłożył w Starostwie Powiatowym w B. w celu zarejestrowania zakupionego pojazdu (k. 38 verte i 44 akt adm.). Wskazać należy, że również w toku przesłuchania skarżący zeznał, że właściciel komisu jedynie pośredniczył w transakcji kupna i miał przygotować odpowiednią dokumentację, a inne kwestie np. wymianę pękniętej szyby ustalał bezpośrednio z właścicielem niemieckim (k. 151-152 akt adm.). Wobec powyższego, zasadnie organy uznały, że to skarżący stał się podatnikiem podatku akcyzowego, nawet jeżeli nie dokonywał fizycznego przemieszczenia przez granicę przedmiotowego pojazdu. Zgodnie bowiem z art. 102 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, jeżeli przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju dokonał inny podmiot niż podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel. Ustalenia w tym zakresie zasługują w pełni na aprobatę. Na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby skarżący wykazał, że nie stał się właścicielem pojazdu, to ze względu na to, iż on złożył w Starostwie wniosek o rejestrację pojazdu, stałby się podatnikiem, bowiem na podstawie art. 101 ust. 1 pkt 3 u.p.a. obowiązek podatkowy z tytułu importu samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje m.in. z dniem złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem. W takiej sytuacji podatnikiem akcyzy w myśl art. 102 ust. pkt 3 u.p.a. staje się podmiot, który nie będąc właścicielem pojazdu wystąpił o jego rejestrację na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. III. Przechodząc do kwestii klasyfikacji przedmiotowego pojazdu dla potrzeb podatku akcyzowego wskazać należy, że istota sporu powstałego między skarżącym a organami celnymi dotyczy tego, czy samochód marki V.o numerze nadwozia [...], pojemności silnika 2401 cm3, wyprodukowany w 2007r., nabyty wewnątrzwspólnotowo, jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do kodu CN 8703) – jak twierdzi organ, czy też samochodem przeznaczonym do przewozu towarów (klasyfikowanym do kodu CN 8704) – jak chce skarżący, a zatem, czy podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym według szczegółowych zasad określonych w dziale V ustawy o podatku akcyzowym "Opodatkowanie akcyzą samochodów osobowych", czy też nie. Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe - to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z powyższego przepisu wynika, że dla zaliczenia danego przedmiotu jako wyrobu akcyzowego niezbędne jest przede wszystkim jego prawidłowe zaklasyfikowanie do odpowiedniego kodu CN. Na podstawie bowiem art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w niniejszej ustawie (art. 3 ust. 2 ustawy). W celu zapewnienia jednolitej interpretacji, klasyfikacja towarów we wskazanej Nomenklaturze podlega pewnym zasadom (regułą) zdefiniowanym w taki sposób, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W ten sposób do każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod. W celu przyporządkowania wyrobów do określonych kodów i pozycji znajdujących się w Nomenklaturze Scalonej stosuje się uregulowania zawarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie "ORINS") w załączniku I, Część Pierwsza Przepisy Wstępne Sekcja I – Ogólne Reguły zgodnie z postanowieniami art. 1 i 2 Rozporządzenia Rady, opisanego w art. 3 ust. 1 u.p.a. W myśl reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny: dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, zgodnie z następującymi postanowieniami, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Przy tym w stopniu, w jakim sekcje i działy opisują poszczególne grupy pozycji, mają one status prawny. Tylko wtedy, gdy klasyfikacja będzie nadal niemożliwa, należy skorzystać z ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, pod warunkiem, że ani treść pozycji ani treść uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania. W treści kodu 8703 Nomenklatury Scalonej stwierdzono, że obejmuje on pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Dodatkowo w Notach Wyjaśniających Zharmonizowanego Systemu Oznaczenia i Kodowania Towarów (HS) opublikowanych w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej - przyjętych zgodnie z procedurą określoną w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 – w pozycji 8703 określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Cechy te są szczególnie pomocne przy określeniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów. Są to pojazdy "wielozadaniowe" (np. typu van, SUV-y, niektóre pojazdy typu pickup). Cechy powyższych pojazdów są następujące: obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli, obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Z kolei pozycja CN 8704 obejmuje pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Klasyfikacja pewnych pojazdów (wielozadaniowych) do pozycji 8704 zdeterminowana jest ich cechami, które wskazują na to, iż przeznaczone są one głównie do przewozu towarów, jak również, że ich zasadniczą funkcją nie jest przewóz osób, tak jak w odniesieniu do pojazdów klasyfikowanych do pozycji 8703. Wyjaśnienia do Taryfy celnej wskazują na następujące cechy tych pojazdów: a) siedzenia - ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do ich zamocowania); brak wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów; siedzenia te zwykle są składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów, b) oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup), c) brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany), d) zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; e) brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Procedura klasyfikowania konkretnego pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN powinna przebiegać w ten sposób, że najpierw ustalane jest przeznaczenie danego pojazdu. Jeżeli przeznaczony jest on zasadniczo do przewozu osób wówczas objęty jest kodem 8703, jeżeli natomiast służy do przewozu towarów, obejmuje go kod 8704. W każdej sprawie ocena taka powinna być dokonywana indywidualnie i z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, bo choć zasadnicze przeznaczenie pojazdu jakie nadał mu producent, ma bardzo istotne znaczenie, to jednak nie można automatycznie przyjmować, że ta okoliczność ma znaczenie decydujące i przesądzające o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego. Określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd kwalifikowany do kodu 8703 służy wyłącznie do przewozu osób, ale trzeba pamiętać, iż może on być także wykorzystywany do przewożenia towarów. Znajduje to potwierdzenie w końcowej części opisu kodu CN 8703 i art. 100 ust. 4 u.p.a., tj. "włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi)". Mając na uwadze powyższe, dokonując klasyfikacji przedmiotowego samochodu, obowiązkiem organu było posłużenie się treścią opisów kodów CN zawartych w Nomenklaturze Scalonej, z uwzględnieniem ogólnych reguł interpretacyjnych przewidzianych dla Nomenklatury Scalonej, uwag do poszczególnych działów i pozycji oraz pomocniczo wyjaśnień do Taryfy celnej, a nie jak domagał się skarżący definicjami z innych gałęzi prawa. Warto w tym miejscu przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2014r. sygn. akt I GSK 1117/12 (dostępny na www.orzeczenia.gov.pl), w którym stwierdzono, że w art. 100 ust. 4 u.p.a. ustawodawca zawarł definicję legalną i autonomiczną wobec regulacji innych ustaw, co należy rozumieć przez pojęcie "samochody osobowe" dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym. Treść wskazanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że dla zaliczenia danego przedmiotu jako wyrobu akcyzowego niezbędne jest przede wszystkim jego prawidłowe zaklasyfikowanie do odpowiedniego kodu CN. Na konieczność odwołania się w pierwszej kolejności do klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej wskazuje także ogólna zasada, wyrażona w art. 3 ust. 1 u.p.a. Z postanowień art. 100 ust. 4 u.p.a. i zakresu kodu 8703 wynika, że klasyfikowane do tego kodu – a w konsekwencji uznane za "samochody osobowe" w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym – są pojazdy spełniające warunek "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób". Cecha ta, na co zwraca się uwagę w orzecznictwie, stanowi zatem najistotniejsze kryterium klasyfikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do kodu CN 8703. Zakres prowadzenia postępowania dowodowego w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej pojazdu samochodowego w oparciu o Scaloną Nomenklaturę wyznacza również wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 2007r. w sprawie C-486/06 (opubl. cura.europa.eu.). W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt 23 wyroku); "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24 wyroku). Trybunał stwierdził ponadto, że z użytego wyrazu "przeznaczony wynika - a znajduje to poparcie w orzecznictwie - iż główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie (...)". Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że sporny pojazd samochodowy w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego posiadał cechy świadczące o jego przeznaczeniu do przewozu osób. Zgodnie z protokołem oględzin i załączoną dokumentacją fotograficzną przedmiotowy pojazd jest samochodem o zamkniętym, całkowicie przeszklonym, pięciodrzwiowym nadwoziu typu SUV. Samochód posiada aluminiowe obręcze kół, wielofunkcyjną kierownicę oraz sześć poduszek powietrznych. Wszystkie drzwi boczne wyłożone zostały jednolitymi, skórzanymi panelami. Umieszczono w nich, oprócz klamek, przyciski do regulacji szyb, głośniki oraz schowki. Głośniki znajdują się także w konsoli przedniej oraz w słupkach D, natomiast w słupkach A oraz nad drzwiami tylnymi umieszczono uchwyty dla podróżujących. W pojeździe znajduje się siedem, jednakowo tapicerowanych skórą, miejsc siedzących - w pierwszym rzędzie dwa fotele, w drugim składana i dzielona trzyosobowa kanapa, natomiast w przestrzeni bagażowej umieszczone zostały kolejne dwa, składane fotele. Wszystkie miejsca wyposażono w pasy bezpieczeństwa oraz zagłówki. Pomiędzy przednimi fotelami umieszczono podłokietnik ze schowkiem, obok niego znajdują się dwa uchwyty na kubki. W tylnej części podłokietnika umieszczono dodatkowe gniazdo 12V, uchwyt na kubek oraz popielniczkę dla pasażerów kanapy drugiego rzędu. Podłogę pojazdu na całej długości pokryto jednakową wykładziną, w części pasażerskiej dodatkowo zabezpieczono ją gumowymi dywanikami. Na oświetlenie wnętrza samochodu składają się trzy lampki umieszczone w jednolicie tapicerowanym dachu - nad lusterkiem wewnętrznym, nad kanapą drugiego rzędu oraz w części bagażowej. W konsoli przedniej, oprócz regulacji oraz nawiewów na fotele przednie automatycznej klimatyzacji, znajduje się przycisk uruchamiający jej działanie w tylnej części nadwozia, zaś same nawiewy na kanapę drugiego rzędu umieszczone są w słupkach. Panele boczne w części bagażowej wyprofilowano tak, aby służyły za podłokietniki dla osób podróżujących na fotelach trzeciego rzędu. Umieszczono w nich dodatkowe pokrętło siły nawiewu klimatyzacji oraz schowki i uchwyty na napoje (k. 80-150 akt adm.). Osobowy charakter pojazdu potwierdzają także przedłożone przez podatnika zdjęcia, z których wynika, że samochód posiada siedem miejsc siedzących wraz z wyposażeniem w postaci pasów bezpieczeństwa i zagłówków, bogate wyposażenie w postaci dwustrefowej klimatyzacji, nawigacji, wielofunkcyjnej kierownicy, elektrycznie regulowanych lusterek zewnętrznych oraz szyb we wszystkich drzwiach bocznych (k. 20-35 akt adm.). Złożona przez podatnika do akt postępowania oferta sprzedaży przedmiotowego pojazdu również potwierdziła, że oferowany do sprzedaży pojazd był luksusowo wyposażonym samochodem umożliwiającym przewóz siedmiu osób. Wyposażenie pojazdu obejmowało także nawigację z pilotem, ogrzewanie postojowe, czujniki parkowania, sensor zmierzchu, wykończenie wnętrza aluminium i chromem, automatycznie przyciemniane lusterka. Ponadto, w dokumencie tym zawarto informację o wydanej dla pojazdu "homologacji na ciężarowe" (k. 165 akt adm.). Na osobowe przeznaczenie tego pojazdu wskazał również krajowy przedstawiciel marki V., w piśmie z dnia [...]. (k. 72 akt adm.). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzić należy, że w samochodzie po jego wyprodukowaniu dokonano zmian polegających na zdemontowaniu kanapy i pasów bezpieczeństwa. Zmiany te, umożliwiające zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego, nie wiązały się jednak ze zmianami konstrukcyjnymi pojazdu, jak również nie pozbawiały go elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego (np. obecność punktów kotwienia siedzeń i pasów bezpieczeństwa, wahadłowych drzwi z oknami na bocznych panelach, oświetlenia w tylnej części). Zdaniem Sądu, należy zgodzić się z organem podatkowym, że dokonane przeróbki w pojeździe nie były zmianami nieodwracalnymi powodującymi na stałe zmianę jego przeznaczenia. Zmianę przeznaczenia pojazdu można osiągnąć bowiem przez zmianę zasadniczych cech pojazdu, np. nadwozia. Demontaż siedzeń i wydzielenie w ten sposób części ładunkowej taką zmianą nie jest, ponieważ nie zmieniły się zasadnicze parametry pojazdu. Na łatwość i odwracalność zmian dokonanych w pojeździe wskazuje chociażby fakt, że już w dniu [...] zgodnie z oświadczeniem nr [...] w warsztacie samochodowym w G. dokonano zmiany liczby miejsc z 2 na 4 poprzez montaż oryginalnej kanapy i pasów bezpieczeństwa w miejscach oryginalnych kotwiczeń przewidzianych przez producenta pojazdu (k. 2 akt adm.). W tym miejscu podkreślić wypada, że dla klasyfikacji przedmiotowego pojazdu do odpowiedniego kodu CN nie ma znaczenia, kto był właścicielem pojazdu w momencie wykonywania w nim zmian. Istotnym jest, że zmiany te nie miały trwałego charakteru i były łatwo odwracalne. Sąd nie kwestionuje tego, że samochód po wyprodukowaniu może zostać przerobiony, ale na gruncie przepisów dotyczących podatku akcyzowego zmiana ta musiałaby iść tak daleko, aby można było stwierdzić - według istniejących obiektywnych cech i właściwości pojazdu - że zmienił się typ pojazdu z pojazdu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób (8703) na samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu towarów (8704), co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu decyduje m.in. jego producent, ponieważ to właśnie on tworzy konstrukcję pojazdu zgodną z normami bezpieczeństwa i przepisami o ruchu drogowym, która ma odpowiadać określonemu przeznaczeniu pojazdu. Konstrukcyjnego przeznaczenia samochodów nie zmieniają ich użytkownicy dokonujący przeróbek czy adaptacji wnętrza do własnych potrzeb. W związku z tym zmiany kwalifikacji pojazdu z osobowego na towarowy można dokonać dopiero po uprzedniej zmianie konstrukcji pojazdu, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Innymi słowy, dla wymiaru podatku akcyzowego nie jest ważne jakich przeróbek w pojeździe dokonuje jego użytkownik, aby dla celów rejestracyjnych nadać mu cechy właściwe pojazdowi ciężarowemu, ale decydujące znaczenie mają cechy jakie pojazdowi temu nadał producent (por. wyrok WSA z dnia 20 marca 2012r., I SA/Rz 102/12 – dostępny j.w.). Taka modyfikacja wnętrza pojazdu, jak w niniejszej sprawie nie zmieniła bowiem konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu. W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że sporny pojazd posiada cechy wskazujące na to, iż jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. Nabyty przez stronę pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, który w założeniu producenta został przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Cechy pojazdu odpowiadają opisowi cech, jakie powinien posiadać pojazd klasyfikowany do kodu 8703 CN. Możliwość przewożenia towarów stanowi jedynie jego funkcję dodatkową, lecz nie przeważającą. Klasyfikacji przedmiotowego pojazdu należy dokonać z punku widzenia jego cech głównych, a nie uzupełniających. W skardze strona podnosi, że powyższy samochód został zarejestrowany jako ciężarowy. Zdaniem Sądu, zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium, nie ma żadnego znaczenia. Dowód rejestracyjny pojazdu nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Dowód rejestracyjny jest bowiem zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, ponieważ z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2013r., sygn. akt I GSK 1386/11, dostępny j.w.). Również wynik badania technicznego nie jest dowodem świadczącym o klasyfikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu odzwierciedla bowiem jedynie stan techniczny pojazdu na potrzeby rejestracji w kraju. Z dokumentu tego w żaden sposób nie można wywieść, że przedmiotowy samochód w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego nie był samochodem osobowym w świetle Taryfy celnej. Regulacje podatkowe mają charakter autonomiczny względem innych przepisów niepodatkowych. Ustawa o podatku akcyzowym jednoznacznie wskazuje, że do celów podatku akcyzowego należy stosować przepisy i definicje zawarte w tej ustawie. W kontekście ustawy podatkowej należy dokonywać oceny rodzaju nabytego przez skarżącego pojazdu i skutków tego nabycia dla powstania obowiązku w podatku akcyzowym. Wobec powyższego, sposób określenia spornego pojazdu w innych dokumentach, nie był wiążący dla organów podatkowych. W ocenie Sądu, konfrontując ustalenia faktyczne w sprawie w oparciu o zgromadzone dowody (zwłaszcza protokół oględzin, dokumentację fotograficzną, pismo przedstawiciela producenta oraz wyjaśnienia i zeznania obecnego właściciela pojazdu) z treścią opisu pozycji 8703 i poz. 8704 stwierdzić należy, że wbrew zarzutom oraz argumentacji skargi, brak jest podstaw, aby nabyty samochód uznać można było za samochód ciężarowy i zaklasyfikować go do pozycji 8704, jako pojazd do transportu towarowego. Sąd zauważa, że porównanie cech pojazdu wg kodu 8703 z cechami pojazdu wg pozycji 8704 i odniesienie tego na grunt przedmiotowej sprawy pozwala na stwierdzenie, że sporny pojazd posiada więcej cech pojazdu osobowego aniżeli ciężarowego. Może on wprawdzie służyć do przewozu towarów, jednak zasadniczą jego funkcją jest przewóz osób i tak został przystosowany, posiada cechy charakterystyczne dla takiego pojazdu jak: całkowicie przeszklone 5-drzwiowe (w tym klapa bagażnika) nadwozie, brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną oraz wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób charakterystyczny dla samochodów osobowych, pojazd ten (nawet gdyby nie miał zamontowanych na stałe siedzeń) posiadał stałe punkty kotwiące i wyposażenie do zainstalowania tych siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w tylnej przestrzeni. Obecność stałych punktów kotwiących do zamocowania siedzeń wraz z wyposażeniem zabezpieczającym potwierdza jednoznacznie (poza oględzinami i dokumentacją fotograficzną) oświadczenie nr [...]. Zasadne jest także twierdzenie, że w żadnym momencie eksploatacji pojazdu, nie dokonywano w nim zmian konstrukcyjnych. Pomimo zatem, że oględziny były przeprowadzone po trzech latach od jego nabycia, to stanowią jeden z dowodów w sprawie potwierdzający osobowy charakter samochodu. IV. Za prawidłowe Sąd uznał ustalenia organu w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego ([...].) w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju, obowiązek podatkowy powstaje z dniem nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel. Jak wynika bowiem z zebranego materiału dowodowego, skarżący nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel w dniu [...]., kiedy to podpisał umowę (jak zeznał do protokołu przesłuchania strony), dokonał zapłaty za pojazd i odebrał stosowne dokumenty oraz pojazd, a więc już po fizycznym przemieszczeniu pojazdu do kraju. V. Za prawidłowe Sąd uznał wyliczenie ciążącego na stronie zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego z zastosowaniem art. 105 i art. 104ust. 1 pkt 2 u.p.a. Organ prawidłowo wskazał, że podstawą opodatkowania akcyzą przedmiotowego samochodu osobowego jest kwota 75.000 zł, czyli jaką podatnik zapłacił za przedmiotowy samochód, co wynika ze złożonych przez niego zeznań, natomiast kwota zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym - przy tak ustalonej podstawie opodatkowania i zastosowanej stawce 18,6 %, wynosi 13.950 zł. VI. Z przyczyn podanych wyżej tut. Sąd nie doszukał się naruszenia prawa materialnego, prawa procesowego i zasad Konstytucji. Odnośnie do nieprzeprowadzenia przez organy zawnioskowanych dowodów oraz rozprawy administracyjnej, za prawidłową i wystarczającą Sąd uznał argumentację Dyrektora zawartą w uzasadnieniach postanowień z dnia [...]. (k. 192-195 akt adm.). W świetle bowiem zebranego materiału dowodowego, z którym strona miała prawo zapoznać się, uczestniczyć w czynnościach, wypowiadać się, zbędne było prowadzenie dalszego postępowania i np. przesłuchiwanie osoby pośredniczącej przy nabyciu pojazdu, czy też kolejny raz przesłuchiwanie strony, jak również przeprowadzenie rozprawy. Skarżący został przesłuchany w dniu [...]. po uprzednim wyrażeniu zgody na przeprowadzenie tego dowodu. Na zadane istotne dla sprawy pytania odpowiadał logicznie i rzeczowo, co wynika z treści protokołu, który własnoręcznie podpisał. Stąd nie ma podstaw, aby twierdzić, że protokół nie zawiera odpowiedzi udzielonych przez skarżącego, bądź zawiera nieprecyzyjny zapis. Brak też podstaw, aby nie dać wiary treści umowy sprzedaży pojazdu. Okoliczność, że pojazd należy zaklasyfikować jako samochód osobowy, a obowiązek podatkowy ciąży na podatniku w pełni została udowodniona zgromadzonymi w aktach administracyjnych dowodami, co wyżej tut. Sąd już wykazał. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.