I SA/Bd 760/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na rzecz radcy prawnego M. T. kwotę [...](dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. prowadzi z majątku Skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: październik, listopad i grudzień 2011r. oraz za styczeń, luty, marzec 2012r. - w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. Celem wyegzekwowania należności organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Pocztowym S.A. w B.. Wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono stronie odpisy tytułów wykonawczych. W związku z powyższym, pismem z dnia [...]. Skarżący złożył skargę na czynności egzekucyjne podnosząc, że nie doręczono mu decyzji podatkowej stanowiącej podstawę prawną dochodzonych należności. Postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ze skargi na czynność egzekucyjną wskazując na brak podstaw do jej wniesienia. Rozpatrując złożone zażalenie, Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...]. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z powodu braku podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ze skargi na czynność egzekucyjną z uwagi na okoliczność, że zostały w niej podniesione okoliczności, które nie mogą stanowić podstawy do jej wniesienia. Rozpatrując złożone zażalenie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...]. powtórnie uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji celem merytorycznego rozpatrzenia wniesionej skargi na czynność egzekucyjną. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia [...]. oddalił skargę jako niezasadną wskazując, że przeciwko skarżonej czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego nie zostały sformułowane żadne zarzuty wskazujące na nieprawidłowość dokonanej czynności. W złożonym zażaleniu Skarżący podniósł, że nie doręczono mu decyzji podatkowej stanowiącej podstawę prawną dochodzonych należności, w związku z tym dokonane zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego jest bezprawne. Zarzucił, że Urząd Skarbowy w G. nie zbilansował do dnia dzisiejszego przysługującego mu zwrotu nadpłaconego podatku dochodowego za rozliczone lata 2013, 2014 i 2015. Wskazał, że za ostatni rok rozliczeniowy - pomimo złożonych pism - nie wyjaśniono, gdzie "podziały się" pieniądze do zwrotu. Zarzucił, że Urząd Skarbowy za nic ma decyzje organów wyższej instancji, które wytykają błędy i kierują sprawy do ponownego rozpatrzenia. Końcowo Skarżący podniósł, że do dziś nie odniesiono się do wydanych prawomocnych wyroków WSA w Bydgoszczy dotyczących jego spraw, a które w istotny sposób wpływają na całe postępowanie. Rozpatrując ponownie sprawę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...]. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 7 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016r., poz. 599 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", zastosowany został jeden ze środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 1a pkt 12 lit. a tej ustawy, tj. egzekucja z rachunku bankowego. W tym zakresie organ wskazał, że zawiadomieniem z dnia [...]. organ egzekucyjny stosownie do procedury określonej w art. 80 § 1 u.p.e.a. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego poprzez przesłanie dłużnikowi zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, tj. Bankowi Pocztowemu S.A. w B., wzywając jednocześnie, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Zajęcie to zostało dokonane z chwilą doręczenia zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności, tj. [...]. Podstawę dokonania zajęcia stanowiły tytuły wykonawcze o numerach [...] z dnia [...]., których odpisy na mocy art. 80 § 1 u.p.e.a. zobowiązany otrzymał [...]. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Zastosowano zawiadomienie o zajęciu odpowiadające wzorowi dokumentu stanowiącego załącznik nr [...] do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1339). Zawiadomienie odpowiada również wymogom, o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w powyższym przepisie. Zdaniem organu, zawiadomienie to zostało sporządzone poprawnie, nie zawiera błędów i uchybień formalnych. Odnosząc się do twierdzeń Skarżącego organ podniósł, że przeciwko tej czynności zobowiązany nie sformułował żadnych argumentów, lecz podnosi zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-3 u.p.e.a. (brak wymagalności obowiązku, określenie go niezgodnie z jego treścią wynikającą z orzeczenia, czy też nieistnienie obowiązku). W ocenie organu, zarzuty te nie mogą być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną, która dotyczy tylko czynności o charakterze wykonawczym. Zgodnie z obowiązującymi przepisami zarzuty podlegają rozpatrzeniu w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez organ egzekucyjny w trybie art. 34 u.p.e.a. Jednakże z uwagi na upływ terminu do ich wniesienia, okoliczności te mogą być również rozpoznane przez organ egzekucyjny w trybie art. 59 § 1 u.p.e.a., po złożeniu przez stronę stosownego wniosku. Natomiast w ramach skargi na czynności egzekucyjne zagadnienia te nie są rozpatrywane, bowiem nie dotyczą bezpośrednio skarżonej czynności. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie wierzyciel w dniu [...]. wystawił tytuły wykonawcze o numerach [...], na podstawie decyzji z dnia [...]. nr [...], która nie została przez stronę zaskarżona. W związku z tym uzyskała ona przymiot decyzji ostatecznej, a to oznacza, że prowadzone na jej podstawie postępowanie egzekucyjne jest zasadne. Organ egzekucyjny, po zbadaniu dopuszczalności egzekucji, wszczął do majątku zobowiązanego postępowanie egzekucyjne stosując środek egzekucyjny przewidziany przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przedmiotowej sprawie środkiem tym jest egzekucja z rachunku bankowego, a przeciwko zajęciu tego prawa majątkowego nie zostały sformułowane żadne zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów prawa. Istotnym w niniejszej sprawie jest także to, że z uwagi na okoliczność, iż bank nie prowadził rachunku bankowego, zastosowany środek egzekucyjny okazał się bezskuteczny. W związku z tym egzekucja nie była dla strony w żaden sposób dolegliwa. Na powyższe postanowienie, Skarżący wniósł skargę, w której zarzucił, że nie doręczono mu decyzji podatkowej stanowiącej podstawę prawną dochodzonych należności, w związku z tym dokonane zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego jest bezprawne. Wskazał, że w zakresie okresu i podatków objętych tytułami wykonawczymi, w odpowiednim czasie złożono dokumenty na poczet wszczęcia procedury dotyczącej tzw. ustawy o złych długach, lecz do dziś Skarżący nie uzyskał odpowiedzi. Podniósł, że w roku 2012/13 skierowano do urzędu dokumenty i prośby o zabezpieczenie środków pieniężnych związanych z podatkiem VAT u wskazanych nieuczciwych dłużników, kontrahentów ówczesnej firmy Skarżącego. Na chwilę obecną w toku prowadzonych czynności ustalono, że dłużnicy w związku ze zwłoką świadomie pozbyli się i ukryli majątki, do czego doprowadziło zaniechanie urzędnicze. W związku z powyższym, Skarżący niniejszą sprawą zainteresował rządowe biuro poselskie w województwie [...]. Skarżący wskazał, że ma nadzieję, iż pomoże to w wyjaśnieniu sprawy i wyciągnięciu odpowiednich konsekwencji względem urzędników. Ponadto zarzucił, że Urząd Skarbowy w G. nie zbilansował do dnia dzisiejszego przysługujących mu zwrotów nadpłaconego podatku dochodowego za rozliczone lata 2013, 2014 i 2015. Wskazał, że za ostatni rok rozliczeniowy 2015 nie otrzymał zwrotu podatku. Zarzucił, że Urząd Skarbowy za nic ma decyzje organów wyższej instancji, które wytykają błędy i kierują sprawy do ponownego rozpatrzenia. Końcowo Skarżący podniósł, że do dziś nie odniesiono się do wydanych prawomocnych wyroków WSA w Bydgoszczy dotyczących jego spraw, a które w istotny sposób wpływają na całe postępowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. I. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że w stosunku do Skarżącego jest prowadzona egzekucja z tytułu niezapłaconego podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2011r. oraz za styczeń, luty i marzec 2012r. - w kwocie [...]zł. Zawiadomieniem dnia [...]. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Pocztowym S.A. w B.. Wraz z zawiadomieniem o zajęciu doręczono Skarżącemu w dniu [...]. odpisy tytułów wykonawczych (k. 3 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...]. Skarżący złożył skargę na zajęcie egzekucyjne podnosząc, że nie otrzymał decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług (k. 5). Spór w sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy czynność egzekucyjna – zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego została dokonana zgodnie z prawem. II. Na wstępie należy podać, że na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Ten przedmiot postępowania wyznacza zatem zakres i przedmiot kontroli tut. Sądu. Skoro skarga na czynność egzekucyjną znajduje oparcie w treści art. 54 u.p.e.a., to sprawa może zostać rozpatrzona tylko w tym zakresie. Odnosząc się do przedmiotu sprawy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie sama czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności na podstawie art. 1a pkt 12 lit. a, art. 32, art. 67 § 2 i art. 80 § 1 - § 4 tej ustawy. Warto też wyjaśnić, że procedura ustanowiona w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co do zasady, nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Spór w rozpatrywanej sprawie w istocie sprowadza się do charakteru przedmiotowego środka prawnego i zakresu w jakim poruszać się powinien organ egzekucyjny w badaniu skargi złożonej w trybie 54 § 1 u.p.e.a. W przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zatem na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Przy czym chodzi tu nie tylko o działania jako czynności faktyczne, wykonawcze organu egzekucyjnego i egzekutora, ale i czynności egzekucyjne, które mają charakter aktów prawnych i od których nie przysługuje inny środek ochrony niż zażalenie, czy zarzuty. Z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję określono w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z 8 grudnia 2017r. sygn. akt II FSK 3048/15; z dnia 18 sierpnia 2015r. o sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 2 kwietnia 2015r. o sygn. akt II FSK 778/13; z dnia 24 października 2014r. o sygn. akt II GSK 1377/13 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a. (por.: Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015r., wyd. VII, komentarz do art. 54). III. Mając na uwadze powyższe rozważania należy skarżoną czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego ocenić za zgodną z przepisami prawa oraz prawidłowo dokonaną. Na podstawie art. 80 § 1 ww. ustawy organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. W tym kontekście podnieść należy, że zawiadomieniem z dnia [...]. Nr [...].LT organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przesyłając zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego - Bankowi Pocztowemu S.A. w B.. Jednocześnie wezwał Bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Zawiadomienie to zostało zredagowane na prawidłowym druku, wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2015r. poz. 2310) – obowiązującego w dacie wystawienia zawiadomienia, jego wysłania oraz doręczenia. Organ właściwie zastosował zawiadomienie według wzoru stanowiącego załącznik nr 3 do tego rozporządzenia. Prawdą jest, że w zaskarżonym postanowieniu organ przywołał błędnie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2016r. poz. 1339), które obowiązuje od 8 września 2016r., na co zasadnie wskazała na rozprawie Pełnomocnik Skarżącego. Powyższe uchybienie organu nie może jednak stanowić podstawy do uwzględnienia skargi, bowiem istotne jest to, że zawiadomienie o dokonaniu czynności egzekucyjnej zostało dokonane na właściwym druku. Błąd co do samego powołania - w zaskarżonym postanowieniu - rozporządzenia (z 22 sierpnia 2016r. zamiast z 17 grudnia 2015r.) przy jednoczesnym stosowaniu prawidłowego wzoru (z 17 grudnia 2015r.) należy zatem ocenić jako nie mający wpływu na wynik sprawy. Ponadto zawiadomienie sporządzono zgodnie z wymogami z art. 67 § 2 u.p.e.a. i zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w powyższym przepisie. Stosownie do art. 80 § 2 tej ustawy, zajęcie zostało dokonane z chwilą doręczenia zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności - [...]. Podstawę dokonania zajęcia stanowiły tytuły wykonawcze o numerach [...] z dnia [...]., których odpisy otrzymał Skarżący [...]. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Skoro zatem prawidłowe zawiadomienie zostało skutecznie doręczone Skarżącemu, to czynność ta nie zawiera wad formalnych uprawniających do uwzględnienia przedmiotowej skargi. Przedstawione okoliczności faktyczne uzasadniają ocenę co do słuszności oddalenia przez organ egzekucyjny skargi na czynność egzekucyjną. Z powyższych względów sformułowane w skardze zarzuty są nieusprawiedliwione. Reasumując zdaniem Sądu, skarga na czynności egzekucyjne służy zaskarżaniu czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym. W jej ramach dopuszczalne jest zatem podnoszenie takich zarzutów, które odnoszą się do formalnoprawnych elementów czynności egzekucyjnych, a nie - jak stara się uczynić to Skarżący w niniejszej sprawie – materialnoprawnych. IV. Jednocześnie wobec żądania zawartego w piśmie z dnia [...]. oznaczonego jako skarga na czynność egzekucyjną z powołaniem się na art. 54 u.p.e.a. oraz złożonego po upływie 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutu (upływał z dniem [...].), zasadnie organ rozpatrzył to pismo jako skargę w tym trybie. Jednocześnie Sąd zauważa, że tytuły wykonawcze (s. 3) doręczone Skarżącemu zawierały pouczenie o prawie wniesienia zarzutów. Ponadto Dyrektor na s. 4 zaskarżonego postanowienia wyjaśnił, że z uwagi na upływ terminu do wniesienia zarzutów, okoliczności podnoszone przez Skarżącego mogą być również rozpoznane przez organ egzekucyjny "w trybie art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po złożeniu przez Pana stosownego wniosku. Natomiast w ramach skargi na czynności egzekucyjne zagadnienia te nie są rozpatrywane, bowiem nie dotyczą bezpośrednio skarżonej czynności." Powyższe stanowisko organu zasługuje na aprobatę. Zdaniem tut. Sądu, okoliczności dotyczące nieprawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego zatem mogły być przedmiotem zarzutu uregulowanego w art. 33 § 1 u.p.e.a. (wniesionego w terminie 7-dniowym, do dnia [...]207r.), czy wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a., natomiast nie mogą być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną. Przedmiotem bowiem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy Skarżący, w ocenie Sądu, zmierza do zakwestionowania zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego w ogóle, braku podstaw do wystawienia tytułów wykonawczych, co mógł realizować na zasadach opisanych w przepisie art. 33 u.p.e.a. lub nadal może na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. (postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; (...) 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach."). Wobec powyższego, za niezasadne w tym postępowaniu należało także uznać zarzuty odnoszące się do doręczenia decyzji (Skarżący podnosi, że decyzja nie została doręczona, natomiast organ egzekucyjny twierdzi, iż decyzja została doręczona w trybie zastępczym przewidzianym w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - w dniu [...]. i nie została zaskarżona - k. 38-41 akt sądowych). W związku z tym należy skonstatować, że obecnie Skarżący nie jest pozbawiony prawa do podnoszenia zarzutów przeciwko prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnymi (nie przesądzając rezultatu), jednakże obowiązany jest stosować odpowiednie środki zaskarżenia przewidziane prawem. Przedmiotem oceny nie może być również zagadnienie zwrotu nadpłaconego podatku dochodowego za rozliczone lata 2013, 2014 i 2015 i związane z tym zarzuty, jako wykraczające poza granice niniejszej sprawy. V. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. O przyznaniu wynagrodzenia radcy prawnemu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1715) – w wysokości [...] zł ([...] zł plus VAT). U. Wiśniewska H. Adamczewska-Wasilewicz E. Kruppik-Świetlicka