I SA/Bd 809/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 08 września 2014r., na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2011 postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze, na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję, strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." Uzasadniając wniosek podała, że wykonanie decyzji w znaczny sposób utrudniałoby jej prowadzenie działalności gospodarczej i wiązałoby się ze stratami finansowymi, łącznie z koniecznością rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi osobami oraz zakończeniem działalności handlowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zauważyć należy, że skarżąca na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia przywołała jedynie dość ogólnikowe i hipotetyczne stwierdzenia, wskazując, że wykonanie decyzji w znaczny sposób utrudniałoby jej prowadzenie działalności gospodarczej i wiązałoby się ze stratami finansowymi, łącznie z koniecznością rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi osobami oraz zakończeniem działalności handlowej. Nie podała przy tym żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi wydatki. Sąd zauważa, że dla wstrzymania zaskarżonego aktu nie jest wystarczającą przesłanką wskazanie możliwych następstw wykonania zaskarżonej decyzji, bez podania konkretnych danych i oparcia się na stosownych dokumentach, które pozwoliłyby Sądowi zweryfikować zasadność twierdzeń i dałyby możliwość rzetelnego rozeznania sytuacji majątkowej skarżącej w kontekście żądanej ochrony tymczasowej. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania decyzji przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. To w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Co więcej twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak zaś takiego odniesienia – co niewątpliwie miało miejsce w rozpatrywanej sprawie - uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (podobnie: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; z dnia 3 lutego 2011r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; z dnia 18 marca 2010r., II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 1 października 2009r., I FSK 1312/08, LEX nr 573178; z dnia 30 lipca 2009r., I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 19 czerwca 2009r., II GSK 466/09, LEX nr 563508; z dnia 29 maja 2009r., I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009r., II GSK 257/09, LEX nr 575347). W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez wystarczającego uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. Skoro zatem skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.