I SA/Bd 811/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. i W. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. i W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: 1. uchylić postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wskazując na art. 61 § 2 pkt 1 i art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił stronie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może jednak na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z kolei stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie natomiast z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest więc wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie strona składając w skardze wniosek wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołała się na art. 61 § 2 pkt 1 i art. 61 § 3 p.p.s.a., co oznacza, że wystąpiła z przedmiotowym wnioskiem zarówno do organu, jak i do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji, odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ nie pozbawia strony możliwości rozpatrzenia wniosku przez sąd. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu podatkowego, zawartym w postanowieniu z dnia 02 października 2013 r., nr PM/4160-14/13, że strona w skardze nie przedstawiła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Jednakże Sąd rozpatrując wniosek, w przeciwieństwie do organu, uwzględnia nie tylko jego treść, ale również zobowiązany jest mieć na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a., tj. także argumentację zawartą przez stronę w złożonym na etapie postępowania sądowoadministracyjnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zauważyć należy, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podali, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z córką, którego miesięczny dochód brutto wynosi 4.173 zł. Na kwotę tę składa się dochód J. K. z tytułu umowy o pracę w wysokości 1.600 zł a także dochód W. K. z tytułu renty w wysokości 973 zł oraz z tytułu umowy o pracę zawartej do 30 listopada 2013 r. w wysokości 1.600 zł. Córka M. K. nie uzyskuje dochodów. Strona podała, że W. K. jest inwalidą drugiej grupy z powodu przebytej operacji serca (tętniak aorty, wszczepienie zastawki aortalnej). Stale przyjmuje leki kardiologiczne i psychiatryczne, co stanowi obciążenie budżetu domowego. Jako majątek nieruchomy skarżący wskazali mieszkanie o pow. 36 m². Poza tym podali, że nie posiadają oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Oświadczyli, że posiadają samochód Ford Focus, rocznik 2004, o wartości około 10.000 zł. Z przedłożonych kserokopii zeznań podatkowych za lata 2011-2012 wynika, że w 2011 r. wnioskodawcy uzyskali dochód w kwocie 17.800,88 zł, a w 2012 r. w kwocie 18.221,16 zł. Przeciętna miesięczna kwota wydatków ponoszonych przez skarżących wynosi około 763 zł (czynsz za mieszkanie 328,52 zł, telefon 84,90 zł, bilet miesięczny skarżącej oraz córki łącznie 120,40 zł, energia elektryczna 140,14 zł, wydatki na zakup lekarstw 88,98 zł). Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd zwolnił stronę z ½ wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie wynosił 565 zł. Oczywiście nie można utożsamiać przesłanek, od których zależy przyznanie prawa pomocy z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże możliwa jest ocena okoliczności wskazanych we wniosku strony o przyznanie prawa pomocy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 226/11). Dokonując takiej oceny Sąd uznał, że w wypadku skarżących mogą wystąpić ustawowo określone zagrożenia. Należy zauważyć, że w decyzji organu pierwszej instancji określono stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 18.819 zł. Biorąc pod uwagę dochód, z którego utrzymują się skarżący, wykonanie objętej skargą decyzji spowoduje ubytek w majątku strony, który może być, w ocenie Sądu, równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można też wykluczyć, że doprowadzenie do realizacji obowiązku zapłaty kwot wynikających z zaskarżonej decyzji, choćby w postępowaniu egzekucyjnym, mogłoby skutkować ewentualną sprzedażą zajmowanego przez skarżących lokalu mieszkalnego oraz wpłynąć na zachwianie ich i tak trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Odnosząc się do rozstrzygnięcia Sądu w zakresie uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazać należy, że warunki określone w przytoczonym art. 61 § 4 p.p.s.a. dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia dotąd nieznanych (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11). W przedmiotowej sprawie organ podatkowy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie znając finansowej, majątkowej i zdrowotnej sytuacji skarżących, opisanej we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w załączonych do niego dokumentach. Uwzględniając całość argumentacji przedstawionej przez stronę, znajdującej się w aktach sprawy, Sąd uznał, że zachodzi podstawa do uchylenia postanowienia wydanego przez organ. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.