I SA/Bd 890/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Inne z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], WR/MŁ/ZZ 03511035 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Inne, w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentu rtv przez A. M. sporządził tytuły wykonawcze o nr od [...] do nr [...], które w dniu 2 września 2013 r. zostały przekazane do realizacji, do Naczelnika Urzędu Skarbowego w O.. Przedmiotowe tytuły wykonawcze obejmowały należności z tytułu zaległych opłat abonamentu rtv, za okres od grudnia 2009 r. do sierpnia 2013 r., w wysokości 799 zł oraz odsetki w kwocie 185,70 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. pismem z dnia [...] listopada 2015 r., przekazał wierzycielowi na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201), zwanej dalej u.p.e.a, kserokopię zarzutów Skarżącej z dnia [...] listopada 2015 r., w celu zajęcia stanowiska w kwestii ich zasadności, w formie postanowienia. Stanowisko wierzyciela w sprawie złożonych przez Skarżącą zarzutów zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, z dnia [...] czerwca 2016 r., w którym uznał on zarzuty za nieuzasadnione. W pouczeniu do tego postanowienia wierzyciel wskazał, że Skarżącej przysługuje na nie zażalenie, które należy skierować do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Pismem z dnia 8 lipca 2016 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zażalenia zostało zawarte w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] lipca 2017 r., w którym uchylił on w całości postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r., uznał za nieuzasadnione zarzuty: nieistnienia obowiązku i niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz przedawnienia zobowiązania za okres od stycznia 2010 r. do listopada 2012 r., natomiast uznał za zasadny zarzut przedawnienia zobowiązania za grudzień 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało uchylone z uwagi na nierozpatrzenie przez organ I instancji wszystkich zarzutów wniesionych przez Skarżącą. W pouczeniu do tego postanowienia wskazano, że jest ono ostateczne, a Skarżącej nie przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wierzyciel pismem z dnia 27 września 2017 r. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. o złożeniu przez skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), dalej: "ustawa nowelizująca", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, iż wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działalność, bezczynność lub przewlekłość prowadzonego postępowania są przedmiotem skargi (zob. R. Hauser, Komentarz do p.p.s.a., Wydawnictwo Beck 2015 r., wersja elektroniczna Legalis, czy też postanowienia NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 1775/13, z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt I OZ 544/15). W tym zakresie należy zauważyć, że skarga wpłynęła do organu w dniu 19 września 2017 r. (data z prezentaty, k. 2 akt sądowych). Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte zatem pod rządami obecnie obowiązujących przepisów. W tym terminie sąd administracyjny nie posiadał już kompetencji do rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, ponieważ zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienie, przedmiotem którego jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1544/16). Zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy właśnie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, w związku z czym podlega ona odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, dotyczących zgłoszonych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, albowiem nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego.