I SA/Bd 92/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014r. sprawy ze skargi T. P. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz T. P. S.A. w W. kwotę [...] zł ( słownie [...] 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]. Prezydent G. określił skarżącej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości [...] Określenie zobowiązania podatkowego nastąpiło w związku z nieuzasadnionym, w ocenie organu pierwszej instancji, pomniejszeniem przez stronę zadeklarowanego podatku od nieruchomości, polegającym na zmniejszeniu wartości budowli będącej przedmiotem opodatkowania, poprzez wyłączenie z niej wartości części środków trwałych wcześniej kwalifikowanych jako budowle, tj. linie kablowe położone w kanalizacjach kablowych. W odwołaniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłowe określenie wartości budowli będących przedmiotem opodatkowania; naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, mimo że nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez przyjęcie do podstawy podatkowania innej wartości niż określona w tym przepisie. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że głównym przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Definiując ten przedmiot opodatkowania organ odwołał się do definicji budowli, wskazując, że na gruncie prawa podatkowego budowlą jest taki obiekt budowlany, który nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury i który stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjamii urządzeniami. Budowlą jest także urządzenie budowlane, którym jest, między innymi, urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, pozwalające na wykorzystywanie go zgodnie z przeznaczeniem kanalizacji kablowej. Kanalizacja wraz z położonymi w jej wnętrzu liniami kablowymi transferującymi sygnał telekomunikacyjny stanowi zatem całość techniczno-użytkową. Mając na uwadze przeznaczenie tej budowli, jasnym się staje wniosek, że transfer sygnału telekomunikacyjnego jest przeznaczeniem linii kablowej i kanalizacji kablowej, ta bowiem wybudowana została jako osłona tego odbywającego się liniami kablowymi transferu. W ocenie organu z faktu, że linie telekomunikacyjne podziemne mogą funkcjonować bez kanalizacji kablowej wynika wniosek, że kanalizacja kablowa służy wyłącznie liniom kablowym i jest ich częścią składową. Kanalizacja kablowa nie istnieje sama dla siebie, niewypełniona liniami telekomunikacyjnymi nie jest budowlą, bo nie realizuje swego przeznaczenia, nie osłania linii telekomunikacyjnych transferujących sygnał. Mając na uwadze art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że kanalizacja kablowa pozbawiona linii telekomunikacyjnych nie będzie przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż nie będzie związana z działalnością gospodarczą ze względów technicznych. Zdaniem organu drugiej instancji, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budowla, którą tworzą dwie części składowe: kanalizacja kablowa i osłaniane przez nią telekomunikacyjne linie kablowe. Budowla ta jest częścią składową większej całości, mianowicie budowli sieci telekomunikacyjnej. Odnosząc się do zarzutów w zakresie procedury oraz wątpliwości odnośnie ustalenia, jakie budowle są przedmiotem opodatkowania, jaka jest ich wartość, organ wskazał, że Prezydent G. poczynił starania w zakresie przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, na czego konieczność zwracała uwagę spółka. W aktach sprawy znajduje się protokół z [...]. z oględzin ewidencji środków trwałych prowadzonej dla celów podatkowych. Jednakże dowód ten nie przyniósł spodziewanych rezultatów, albowiem m. in. ewidencja ta nie jest prowadzona w taki sposób, aby wyodrębnić z niej można było wartość linii kablowych, ponieważ nie ma takiej potrzeby dla celów podatkowych z uwagi na to, iż nie ma różnicy w stawce amortyzacyjnej. W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie art. 191 w zw. z art. 155 § 1, art. 188 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień strony co do prawidłowej podstawy opodatkowania, pomimo tego, że organ nie wskazał jego zdaniem prawidłowej podstawy opodatkowania wynikającej z ewidencji środków trwałych, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie; oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, choć po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09, nie może już budzić wątpliwości, że również w stanie prawnym obowiązującym do dnia 16 lipca 2010 r. nie podlegały one opodatkowaniu tym podatkiem. W uzasadnieniu skarżąca odnosząc się do zarzutów proceduralnych podniosła, że organ w zakresie podstawy opodatkowania dokonał ustalenia wartości budowli pomijając wyjaśnienia, jakie spółka złożyła do akt postępowania, w tym wyjaśnienia o wartości spornych linii kablowych wraz z ich zestawieniem, przekazane wraz z pismem z dnia [...]. oraz wyciąg z [...] ewidencji środków trwałych przesłany przez spółkę na płycie CD wraz z pismem z dnia [...] Zdaniem skarżącej, pominięcia tych wyjaśnień nie usprawiedliwia okoliczność, że wynika z nich inna wartość budowli niż oczekiwana przez organy podatkowe. Różnica pomiędzy wartością, co do której strona udzieliła wyjaśnień, a wartością, stanowiącą różnicę pomiędzy podstawą deklarowaną za rok 2007, a podstawą deklarowaną za rok 2008, została wyjaśniona przez stronę w piśmie z dnia [...] i jest ona wynikiem wykazywania przed rokiem 2008 błędnej wartości budowli. Skoro analiza dokonana przy sporządzeniu deklaracji za rok 2008 wykazała błędne deklarowanie podstawy opodatkowania w latach poprzednich, to w tej sytuacji deklaracja za rok 2007 nie mogła stanowić dowodu, który przesądzałby ustalenia dla roku 2008. Z tych powodów, zaskarżona decyzja narusza rażąco art. 121, art. 122, art. 155 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, albowiem w przeprowadzonym postępowaniu pominięto - uznane przez sam organ podatkowy za niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy - wyjaśnienia strony, pomimo że nie zakwestionowano ich rzetelności, choćby w drodze oferowanego przez spółkę dowodu z ewidencji środków trwałych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skarżąca podniosła, że wynikającą z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podstawą obliczenia amortyzacji jest wartość początkowa środka trwałego według stanu na dzień 01 stycznia roku podatkowego, nie zaś - jak przyjął organ podatkowy - wartość wynikająca z deklaracji podatkowej złożonej przez spółkę za rok 2007. Jako podstawy opodatkowania od budowli w roku 2008 nie można zatem było przyjąć wartości, która nie jest wartością początkową środka trwałego według stanu na dzień 01 stycznia 2008 r., ale wartością wynikającą z deklaracji za rok 2007. W zakresie naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skarżąca podniosła, że organ nie uwzględnił ich prokonstytucyjnej wykładni, albowiem pominął definicję budowli, jaką przedstawił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09. Trybunał Konstytucyjny rozstrzygał wprawdzie w sprawie tzw. podziemnych wyrobisk górniczych, jednak we wskazanym wyżej wyroku zawarł również istotne uwagi na temat znaczenia pojęcia budowli na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które w procesie stosowania prawa powinny uwzględniać organy i sądy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostało zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Postanowieniem z dnia [...]. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo. Istota zaistniałego między stronami sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej podlegają w 2008 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz czy organ w sposób prawidłowy ustalił wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. W odniesieniu do pierwszej kwestii wskazać należy, że z treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l.") wynika, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z dalszych rozważań należy wykluczyć możliwość zakwalifikowania sieci telekomunikacyjnych jako gruntu lub budynku. Pozostaje do rozważenia, czy sieć ta jest budowlą. Pojęcie budowli zostało zdefiniowane w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Przytoczony przepis definiując budowle wskazuje na dwie kategorie: obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane. Urządzenia budowlane są to, w myśl art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "u.p.b."), urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z kolei definicja obiektu budowlanego zawarta jest w art. 3 pkt 1 u.p.b., według którego do tej grupy należą: a) budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowle stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekty małej architektury. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma pojęcie budowli. Pojęcie to na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odpowiada definicji budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Ta z kolei w art. 3 pkt 3 przez budowlę nakazuje rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W oparciu o powyższe przepisy w judykaturze ugruntował się już pogląd, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno – użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Szerokie uzasadnienie tej tezy zawarte zostało w wyroku NSA z 6 grudnia 2012 r., II FSK 182/11. Sąd ten zwrócił uwagę, że wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć. Pomocne dla ich zrozumienia może być odwołanie się do dalszych regulacji zawartych w ustawie Prawo budowlane. Z jej przepisów wynika, na przykład, iż do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). Ustawodawca nie definiuje użytego w ustawie Prawo budowlane pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Nie oznacza to jednak, iż brak tej definicji wyklucza, że kanalizacja kablowa i linie kablowe, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno - użytkowa. Tworzenie całości techniczno - użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem. Samodzielnym obiektem budowlanym jest kanalizacja kablowa, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Skoro zatem kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable są budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przywołany wyżej pogląd został przyjęty także w innych orzeczeniach NSA (zob. m.in. wyroki: z 13 maja 2010 r., FSK 2143/08, z 17 sierpnia 2010 r., II FSK 482/09, z 29 października 2010 r., II FSK 1231/09, z 25 marca 2011r., I FSK 1881/09, z 27 marca 2011 r., II FSK 1575/09, z 6 grudnia 2012 r., II FSK 317/11). W pełni podziela go również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, organ podatkowy w powyższym zakresie nie naruszył art. 2 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W skardze strona wywodzi, odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., P 33/09, że linie kablowe nie podlegają opodatkowaniu, ponieważ nie zostały wymienione jako budowle ani w art. 3 pkt 3 u.p.b., ani w innych przepisach tej ustawy, ani w załączniku do niej i nie są również urządzeniem technicznym scharakteryzowanym w art. 3 pkt 9 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić, gdyż w art. 3 pkt 3 u.p.b. wśród budowli zostały wymienione sieci techniczne, natomiast w art. 29 ust. 2 pkt 11 u.p.b. oraz w załączniku do u.p.b. w kategorii XXVI wymienia się sieci telekomunikacyjne. Zasadne natomiast są zarzuty skarżącej w zakresie ustalenia przez organ wartości budowli podlegających opodatkowaniu. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, regulujących amortyzację środków trwałych. Istotne znaczenie ma wykaz stawek amortyzacyjnych zawarty załącznik nr 1 do tej ustawy. W załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu klasyfikacji środków trwałych. Linie (sieci) telekomunikacyjne są w tym wykazie ujęte w grupie 2 i sklasyfikowane w podgrupie 21. W toku postępowania podatkowego, w związku z wezwaniami organu podatkowego, strona przedstawiła przy piśmie z dnia [...]., wykaz budowli zadeklarowanych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stanu na dzień 1 stycznia 2008 r. zawierający rubryki: gmina, opis oraz wartość (k. 25 akt administracyjnych). Z wykazu tego wynika, że według spółki wartość budowli wynosi [...] (po odjęciu wartości linii kablowych) i jest mniejsza o 2.771 zł od wartości podanej w ostatniej korekcie deklaracji za 2008 r. Na wezwanie organu skarżąca, w piśmie z dnia [...] (k. 31 akt administracyjnych), wyjaśniła, że różnica w powyższej kwocie jest wynikiem błędu polegającego na nieuwzględnieniu środka trwałego o nazwie "Zbiornik na paliwo G. ul. Ś. [...]" Jednocześnie w piśmie tym spółka stwierdziła, że wartość linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej na terenie miasta G., według stanu na 1 stycznia 2008 r., wynosi [...] Skarżąca wyjaśniła, że kwota ta została ustalona na podstawie danych zawartych na płycie CD, zawierającej wyciąg z ewidencji środków trwałych spółki, przedłożonej organowi przy piśmie z dnia [...] r. (k. 10 akt administracyjnych). Strona wskazała, że kwotę tę określono poprzez odczytanie wartości wykazanej w kolumnie zatytułowanej "Wartość" zastawienia zawartego na nośniku danych dla każdego środka trwałego, który został zlokalizowany jako położony na terenie miasta G. i jednocześnie stanowi linię kablową ułożoną w kanalizacji, a następnie zsumowano wartości wszystkich tych środków. Do pisma załączono zestawienie linii kablowych znajdujących się na terenie miasta G. zawierające następujące rubryki: gmina, opis środka, wartość, udział %, podstawa. Na kolejne wezwanie organu, w piśmie z dnia [...]. (k. 34 akt administracyjnych), spółka wyjaśniła, że różnica między wartością linii kablowych wynikająca z deklaracji podatkowej za 2007 r., a wartością ustaloną w piśmie z dnia [...] jest spowodowana tym, że w poprzednich latach, poprzedzających 2008 r., wykazywano błędną wartość linii kablowych w deklaracjach na podatek od nieruchomości. Organ nie przyjął powyższych wyjaśnień spółki i wartość budowli ustalił na podstawie deklaracji podatkowej za 2007 r., tj. wyższą o [...] od wskazywanej przez spółkę w niniejszym postępowaniu. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona zarzuciła nieuwzględnienie jej wyjaśnień co do wartości budowli składanych w toku postępowania podatkowego oraz nieuwzględnienie wyciągu z ewidencji środków trwałych zamieszczonego na płycie CD. Organ odwoławczy w zakresie ustalenia wartości budowli nie dopatrzył się naruszenia prawa. Stwierdził, że dowód z oględzin ewidencji środków trwałych nie przyniósł spodziewanych rezultatów. Natomiast wyciąg z ewidencji środków trwałych zawarty na płycie CD zawiera dane dotyczące kilkudziesięciu gmin, zaś jego obszerność nie pozwala na prawidłowe określenie, które pozycje dotyczą miasta G. Z kolei Prezydent G. w decyzji z dnia [...] stwierdził, że w oparciu o dokument zapisany na płycie CD nie można ustalić wartości linii kablowych, ponieważ nie zawiera on kolumny z wyszczególnieniem gminy i procentowego udziału budowli, co jest niezbędne dla prawidłowego obliczenia wartości części budowli zgodnie z art. 4 ust. 9 u.p.o.l. Podkreślenia jednak wymaga, że na wezwanie organu podatkowego, w piśmie z dnia [...] spółka określiła wartość linii kablowych znajdujących się na terenie G. i w załączonym do tego pisma zestawieniu wskazała procentowy udział budowli na terenie tego miasta. Podnieść należy, że w protokole oględzin z dnia [...] wskazano, ze udział procentowy budowli (linii kablowych) znajdujących się na terenie G. ustalany jest na podstawie dokumentacji technicznej przez odpowiednie komórki merytoryczne znajdujące się w oddziałach spółki na terenie kraju. Ich wartość jest ustalana na podstawie ewidencji środków trwałych. Wyjaśniono też, że pracownik spółki – B.B. posiada listę środków trwałych, które znajdują się na terenie G. Osoba ta analizuje wartość środków trwałych na podstawie ewidencji środków trwałych i aktualizuje dane zawarte w deklaracjach na podatek od nieruchomości. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego nie uznał zasadności argumentów strony co do wyliczonej przez nią wartości linii kablowych. Trudno uznać za takie wyjaśnienie lakoniczne stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że dowód z oględzin ewidencji środków trwałych nie przyniósł spodziewanych rezultatów, natomiast wyciąg z ewidencji środków trwałych zawarty na płycie CD zawiera w dane dotyczące kilkudziesięciu gmin, zaś jego obszerność nie pozwala na prawidłowe określenie, które pozycje dotyczą miasta G. Spółka dokładnie wskazała w jaki sposób wyliczyła wartość linii kablowych. Jeżeli wartość ta [...] budzi wątpliwości organu z uwagi np. na przyjęty współczynnik procentowy udział budowli na terenie miasta, czy faktyczne usytuowanie budowli na terenie G, to mógł on zwróci się do spółki o udzielenie stosownych wyjaśnień, tak jak to czynił wcześniej. Na okoliczność znajdujących się na obszarze G. budowli organ może także przesłuchać B.B. Może też powołać biegłego dla odczytania ewidencji środków trwałych zawartej na płycie CD. Innymi słowy, jeżeli wyliczona przez skarżącą wartość linii kablowych jest według organu odwoławczego nieprawidłowa, to powinien on w sposób wyczerpujący odnieść się do tej kwestii. Nie może być bowiem tak, że organ najpierw wzywa kilkakrotnie stronę do określenia wartości linii kablowych, a następnie, gdy spółka tę wartość wyliczyła organ bez podania przekonujących powodów, niejako z góry, uznaje ją za błędną. Sąd nie przesądza rozstrzygnięcia tej kwestii, stwierdza jedynie, że bez zweryfikowania wartości linii kablowych podanej przez spółkę i wyjaśnienia dlaczego jest ona nieprawidłowa, organ odwoławczy nie może tej wartości odrzucić. W świetle powyższego organ podatkowy naruszył art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O zwrocie kosztach sądowych postanowiono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. T. Liwacz M. Łent L. Kleczkowski