I SA/Bd 921/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. sp. z o. o. w likwidacji na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków w zażaleniu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. I SA/Bd 921/11 UZASADNIENIE Pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. działając w imieniu spółki z o. o. J. w likwidacji z siedzibą w B. B., J. S. wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wezwał J. S., wnoszącego podanie do usunięcia braków w zażaleniu z dnia 1 sierpnia 2011 r. Brak polegał na nieistnieniu w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego udzielenie J. S. pełnomocnictwa przez spółkę z o. o. J. w likwidacji do występowania w jej imieniu przed Dyrektorem Izby Skarbowej w B. J. spółka z o. o. w likwidacji wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie z dnia [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków zażalenia. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, iż skarga jest niedopuszczalna z powodów formalnych i wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) legitymacja przysługuje każdemu, kto ma interes prawny we wniesieniu skargi, a także prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz niektórym organizacjom społecznym. Spółka J. spółka z o. o. w likwidacji wniosła skargę na postanowienie wydane w sprawie innej osoby. Adresatem zaskarżonego postanowienia był J. S. Skarżąca spółka nie posiada jednocześnie przymiotu podmiotu szczególnego, o którym mowa w powyższym przepisie (nie jest prokuratorem ani Rzecznikiem Praw Obywatelskich ani też nie reprezentuje organizacji społecznej). W tym stanie rzeczy skarżący winien był wykazać istnienie po swej stronie interesu prawnego we wniesieniu skargi, jako wyznacznika zakresu podmiotowego uprawnionych do zaskarżenia określonego aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie. Interes prawny wyraża się związkiem między sferą indywidualnych uprawnień i obowiązków a rozstrzygnięciem lub czynnością będącą przedmiotem skargi. Oznacza to, że legitymacja w postępowaniu sądowoadministracyjnym przysługuje jedynie adresatowi tego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie "J." sp. z o. o. w likwidacji zaskarżyła pismo dotyczące innej osoby – J. S. Zatem w świetle powołanej regulacji, skarżący nie był legitymowany do wniesienia skargi z uwagi na brak interesu prawnego. Tym samym skarga ta jako wniesiona przez podmiot nieuprawniony jest niedopuszczalna. Na marginesie dodać wypada, że na postanowienie z dnia [...] Dyrektora Izby Skarbowej w B. wzywające J. S. do uzupełnienia braków zażalenia nie przysługuje środek zaskarżenia, o czym organ poinformował w jego treści. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez stronę skarżącą wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie skarga została złożona przez podmiot nieuprawniony. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011r. I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011r., postanowieniu z 21 października 2010r. II OZ 295/11). Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.