I SA/Bd 933/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, październik, listopad i grudzień 2009 r. postanawia: na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze akt I FSK 1237/17 W wykonaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 maja 2017r. sygn. akt I SA/Bd 425/17 uchylającego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] nr [...] określającą skarżącej Gminie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec październik, listopad i grudzień 2009r., wysokość nadpłaty w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009r. oraz odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec i październik 2009r. Zdaniem organu odwoławczego, warunkiem dokonania przez Gminę odliczenia VAT od inwestycji "budowa kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączeniami w G. G. III Etap", jest dokonanie wspólnego, scentralizowanego rozliczenia Gminy wraz z wszystkimi jej jednostkami organizacyjnymi. W sytuacji braku scentralizowania rozliczeń podatku VAT, organy podatkowe nie mogą uwzględnić prawa do odliczenia podatku naliczonego tylko w odniesieniu do wybranych przez Gminę podmiotów (jednostek organizacyjnych). Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Gmina złożyła na nie skargę do tut. Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017r. tut. Sąd, wskazując na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2017r. sygn. akt I FSK 1237/17, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a." zawiesił postępowanie, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego zawartego w ww. postanowieniu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zasadniczo powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Podkreślić jednak należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że spór pomiędzy stronami sprowadza się do ustalenia, czy Gmina miała prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z inwestycją - budowa kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączeniami w G. G. III Etap, która to po oddaniu do użytkowania, zostanie wykorzystana przez jednostkę budżetową Gminy do czynności opodatkowanych, a tym samym, czy wystąpiła nadpłata w podatku od towarów i usług za wskazane w decyzji organu podatkowego okresy rozliczeniowe 2009r. Zdaniem Gminy, w przypadku wykonywania odpłatnego świadczenia usług przez jednostkę budżetową Gminy na rzecz mieszkańców, bezpośrednio po oddaniu infrastruktury do użytkowania, ma ona pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego na zasadach ogólnych wynikających z art. 86 ust. 1, ust. 10-11 oraz 13 ustawy o podatku od towarów i usług, bez konieczności dokonania tzw. centralizacji rozliczeń ze wszystkimi jej jednostkami organizacyjnymi. Natomiast zdaniem organu odwoławczego, warunkiem dokonania przez Gminę odliczenia VAT od inwestycji "budowa kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączeniami w G. G. III Etap", jest dokonanie wspólnego, scentralizowanego rozliczenia Gminy wraz z wszystkimi jej jednostkami organizacyjnymi. W sytuacji braku scentralizowania rozliczeń podatku VAT, organy podatkowe nie mogą uwzględnić prawa do odliczenia podatku naliczonego tylko w odniesieniu do wybranych przez Gminę podmiotów (jednostek organizacyjnych). Należy podkreślić, że podobna kwestia, związana ze spornym obecnie zagadnieniem "centralizacji" rozliczeń podatku od towarów i usług Gminy z jej jednostkami organizacyjnymi, była przedmiotem orzekania przez tut. Sąd w wyroku z dnia 29 marca 2017r. sygn. akt I SA/Bd 69/17. Rozpoznając wniesioną od tego orzeczenia skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 listopada 2017r. sygn. akt I FSK 1237/17 na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w stanie prawnym obowiązującym przed 1 października 2016r. jednostka samorządu terytorialnego, która w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 września 2015r., sygn. C - 276/14 Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów, chcąc zrealizować prawo określone w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.2017.1221 j.t.) do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały przekazane nieodpłatnie jednostce budżetowej, zobowiązana jest dokonać korekt rozliczeń podatku łącznie wszystkich swych jednostek organizacyjnych i jednostki samorządu terytorialnego?" i w związku z tym odroczył rozpoznanie sprawy do czasu wyjaśnienia powyższego zagadnienia prawnego. Powyższe oznacza, że pod ocenę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego poddano zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, które jest również istotą sporu w obecnie rozpoznawanej sprawi. Zatem, treść rozstrzygnięcia składu siedmiu sędziów NSA w przedstawionej kwestii prawnej, będzie miała istotne znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy. Stąd też, mając na względzie wspomniane wcześniej zasady, w szczególności służące zachowaniu zasady pewności i bezpieczeństwa prawnego, zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie należy uznać za zasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.