I SA/Bd 942/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "M. R." Spółka Akcyjna z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007r. postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 12 listopada 2009 r. radca prawny R. S., działając w imieniu Spółki Akcyjnej "M. R." z siedzibą w O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej ustawą p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. O charakterze wpisu od pism wszczynających postępowanie sądowe rozstrzyga art. 231 p.p.s.a. wskazując, iż wpis stosunkowy pobiera się tylko w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych zaś sprawach pobiera się wpis stały. Artykuł ten przesądza, że wpis stały pobiera się w innych sprawach niż te, których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Z powyższego wynika, iż w sprawach w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, pobiera się wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Z kolei Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), jak sama nazwa wskazuje, określa wysokość i zasady pobierania wpisu, ale nie przesądza o jego charakterze. W związku z powyższym najpierw należy określić na podstawie art. 231 p.p.s.a., czy w danej sprawie należy pobrać wpis stosunkowy, czy stały. W orzecznictwie wskazuje się, że wpis stosunkowy powinien być pobierany od skarg wnoszonych na akty, które w sposób bezpośredni wiążą się z należnością pieniężną. W sprawach podatkowych będzie to dotyczyło skarg na tzw. decyzje wymiarowe (określające bądź ustalające wysokość podatku) oraz decyzje wydane w przedmiocie nadpłaty, a także zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W pozostałych sprawach strona będzie zobowiązana uiścić opłatę stałą (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 1651/06, publ. POP 2008/4/51 oraz postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I FZ 239/08, LEX nr 493823). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja uchylająca w całości decyzję organu podatkowego I instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Analizując przedmiot skargi w kontekście art. 230 i 231 p.p.s.a. oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wskazać, iż tego typu decyzja, tj. decyzja kasacyjna, wydana na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa nie jest decyzją, w której organ odnosi się do meritum sprawy. Związek z należnością pieniężną określoną w decyzji organu I instancji jest tylko pośredni. Co za tym idzie w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżonej decyzji nie jest zobowiązanie pieniężne. W związku z tym w sprawie nie znajduje zastosowania § 1 przedmiotowego rozporządzenia stanowiący o wpisie stosunkowym. A zatem wpisem właściwym w sprawie zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 powołanego rozporządzenia będzie wpis stały w wysokości 500 zł. ( zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lipca 2009r., sygn. akt I SA/Gd 319/09, postanowienie NSA z dnia 04 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 58/05, ONSAiWSA 2005/6/118 oraz postanowienie NSA z dnia 12 września 2005 r., sygn. akt II FZ 546/05, niepubl.) Art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej ustawą p.p.s.a.) stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wzywa wnoszącego pisma do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma be rozpoznania. Od ogólnej zasady wezwania do uiszczenia opłaty wyjątek przewidziany jest w art. 221 ww. ustawy, zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Art. 221 p.p.s.a. w jednoznaczny sposób wskazuje na ciążący na adwokatach i radcach prawnych obowiązek należytego opłacania wnoszonych pism, które podlegają opłacie stałej, bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. Za przyjęciem takiej zasady, jak podkreśla się w doktrynie, przemawia założenie, że profesjonalistom, a mianowicie adwokatom i radcom prawnym zakres i wysokość opłat stałych – wpisów w wysokości stałej – powinny być znane. Regulacja ta ma na celu usprawnienie i przyśpieszenie postępowania. Mając na uwadze, że niniejsza skarga nie została należycie opłacona przez skarżącą spółkę, reprezentowaną przez radcę prawnego Sąd na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.