I SA/Bd 945/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 7 [...] r. nr [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. I SA/Bd 945/11 UZASADNIENIE W dniu 6 października 2011 r. J. S. skierował bezpośrednio do Dyrektora Izby Skarbowej zażalenia na postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Bydgoszcz z dnia [...] r. Nr [...] i [...] r. Nr [...] oraz wnioski o uzupełnienie postanowień Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] roku [...] i Nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia [...] roku [...] przekazał powyższe pisma Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. zgodnie z właściwością - celem podjęcia dalszych czynności. W dniu 26 października 2011 roku strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na pismo nr [...] z dnia [...] r. wnosząc o jego uchylenie oraz o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Dyrektor Izby Skarbowej w B.w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego też niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego zawiadomienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] informującego skarżącego o przekazaniu jego pism do rozpatrzenia Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. Podstawą prawną do ww. zawiadomienia był art. 223 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 223 § 1 powołanej ustawy zażalenie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał postanowienie. W świetle natomiast art. 227 ustawy, organ pierwszej instancji ma kompetencję do uwzględnienia zażalenia w całości, a w sytuacji gdy tego nie dokona jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich. Stosownie natomiast do treści art. 170 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, który miał w niniejszej sprawie zastosowanie w związku z art. 223 § 1 ustawy, jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomieniem z dnia [...] r. poinformował J. S. o przekazaniu pisma zgodnie z właściwością do rozpatrzenia Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. W ocenie Sądu, na obecnym etapie postępowania, przedmiotowe zawiadomienie nie podlega kognicji sądowo-administracyjnej. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na zawiadomienie o przekazaniu pism zgodnie z właściwością, dla którego przepisy prawa nie przewidują ani środka zaskarżenia ani też prawa zaskarżenia do sądu administracyjnego. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011r. I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011r., postanowieniu z 21 października 2010r. II OZ 295/11) Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.