I SA/Bd 966/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Protokolant: po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto G. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania w sprawie zwrotu dofinansowania Oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Zarząd Województwa [...] w T. odmówił Gminie Miasto G. uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] r. w sprawie zwrotu dofinansowania przyznanego na podstawie umowy z dnia 30 marca 2010 r. na realizację projektu pn. "Przebudowa fragmentu ulicy [...] w G. biegnącej w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]". W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. art. 27 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez uznanie, iż przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w ww. przepisach nie jest spełniona oraz naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 2 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez zaniechanie zastosowania w sprawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zd.1 i art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] r. Zarząd Województwa [...] w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że wyłączenie pracownika przewidziane w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma służyć zapewnieniu bezstronności członków składu orzekającego, niemniej jednak dostosowanie się do tego przepisu musi pozostawać także w zgodzie z innymi przepisami rangi ustawowej. Realizacja przesłanki wyłączenia nie może bowiem prowadzić do utraty przez organ zdolności do rozstrzygnięcia sprawy. Wyłączenie członka organu administracji publicznej można rozważać, jeśli nie doprowadzi to do pozbawienia kompetencji do wykonywania administracji publicznej. Na gruncie rozpatrywanej sprawy, wyłączenie członka organu, będące de facto wyłączeniem tego organu, prowadziłoby do utraty kompetencji. W opinii organu, przesłankę wyłączenia pracownika organu kolegialnego należy zastosować w każdym wypadku ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ, o ile nie ma przeszkód natury ustrojowej i istnieje taka możliwość ze względu na charakter poszczególnych organów administracji. W odniesieniu do przedmiotowej sprawy przeszkodą taką są ograniczenia ustrojowe i organizacyjne. Nie można bowiem pominąć regulacji związanych z organizacją i działaniem zarządu województwa. W tym zakresie organ podkreślił, że biorąc pod uwagę skład liczebny organu samorządu województwa, który składa się z pięciu osób oraz zasady podejmowania uchwał zwykłą większością głosów, w obecności co najmniej połowy ustawowego składu zarządu w głosowaniu jawnym (§ 86 ust. 5 Statutu Województwa), nie ma możliwości, aby wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanej przez Zarząd rozpatrywany był przez zupełnie inny skład osobowy tego organu. Nawet przy założeniu, że Zarząd podejmuje uchwały w składzie trzyosobowym, to zawsze jeden z jego członków będzie ponownie uczestniczył w wydaniu decyzji na skutek rozpatrzenia takiego wniosku. Ustawa z dnia 05 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1590 ze zm.) wskazuje sztywną liczbę członków zarządu, tj. 5 osób (art. 31 ust. 2), co uniemożliwia zmianę składu osobowego w trakcie trwania kadencji samorządu. Zatem charakter ustrojowy samorządu województwa sprawia, że nie jest możliwe powołanie kolejnego składu, w którym uczestniczyłyby zupełnie inne osoby. Zastosowanie w przypadku instytucji zarządzającej wyłączenia organu, który na skutek wyłączenia jego członków stał się niezdolny do rozstrzygnięcia sprawy prowadziłoby do absurdalnych rezultatów, albowiem zarząd województwa w każdym przypadku wyłączony byłby od możliwości rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Reasumując organ stwierdził, że zasada wyrażona w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może mieć w niniejszym przypadku zastosowania. Okoliczność, że treść tego przepisu nie jest kompatybilna z innymi przepisami rangi ustawowej, tj. w tym przypadku z przepisami ustawy o samorządzie województwa, nie może prowadzić do niemożności wydawania decyzji przez zarząd województwa w danej sprawie, w której wniesiono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji. Zdaniem organu, zakładając więc racjonalność ustawodawcy, który rozpoznawanie określonych spraw powierzył wyznaczonemu organowi, czyli zarządowi województwa i wprowadził przy tym prawo i obowiązek tego organu co do rozpoznania sprawy na dwóch etapach postępowania przewidzianych w toku postępowania administracyjnego, konsekwentnie przyjąć należy, że podejmowanie tych decyzji przez składy osobowe odmienne, w takim stopniu w jakim jest to możliwe, przy uwzględnieniu liczby osób wchodzących w skład tego organu i przy podpisaniu tych decyzji przez różne osoby, jest dopuszczalne. W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organ w pierwszej i drugiej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zd.1 k.p.a. poprzez uznanie, że przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w ww. przepisach nie jest spełniona w sytuacji, gdy w świetle ustaleń faktycznych okazało się, że decyzja ostateczna z dnia 17 lutego 2012 r. została wydana po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ kolegialny w składzie złożonym z członków, z których każdy brał udział w wydaniu decyzji z dnia [...] r.; naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. z art. 2 oraz art. 78 Konstytucji RP i art. 15 k.p.a. w zw. z zaniechaniem zastosowania w sprawie art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zd. 1 k.p.a. i konsekwentnie niezastosowanie art. 145§ 1 pkt 3 k.p.a., w sytuacji, gdy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoznał i decyzję wydał ten sam organ w składzie złożonym wyłącznie z członków tego organu, którzy wydali uprzednio decyzję w pierwszej instancji, pozbawiając tym samym stronę prawa do ponownego, sprawiedliwego, obiektywnego rozpatrzenia sprawy, niwecząc zasadę dwuinstancyjności postępowania. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Kontroli Sądu poddana została decyzja Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Podstawą wznowienia z urzędu postępowania był art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Zdaniem strony w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. z uwagi na to, że w wydaniu przez Zarząd Województwa [...] decyzji z dnia [...] r. brali udział członkowie Zarządu, którzy wydali decyzję z dnia [...] r. Z akt sprawy wynika, że wskazaną decyzją z dnia [...] r. Zarząd Województwa [...], pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013, zobowiązał Gminę Miasta G. do zwrotu dofinansowania na realizację projektu pn. "Przebudowa fragmentu ulicy [...] w G. biegnącej w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...]" w kwocie [...] zł. Decyzja ta została wydana w składzie: P. C., E. H., D. K., S. K., M. K. Z kolei, decyzją z dnia [...] r. Zarząd Województwa [...], po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. Decyzja z dnia [...] r. została wydana w składzie: E. H., D. K., M. K. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy mimo udziału w składzie Zarządu Województwa [...] przy wydaniu powyższych decyzji tych samych osób (E. H., D. K., M. K.) zasadnie odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] r. w sprawie zwrotu dofinansowania. Przystępując do rozpatrzenie niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej u.f.p.) w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W przedmiocie zwrotu dofinansowania organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (ust. 9). Od decyzji wydanej przez instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą beneficjent może złożyć odwołanie do właściwej instytucji zarządzającej; w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez instytucję zarządzającą beneficjent może zwrócić się do tej instytucji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (ust. 12). Przewidziany w art. 211 ust. 12 u.f.p. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem zaskarżenia, stosowanym także w innych procedurach (np. art. 127 § 3 k.p.a.). W doktrynie powszechnie przyjęty jest podział środków zaskarżenia na środki odwoławcze - mające charakter dewolutywny i inne środki zaskarżenia - niemające takiego charakteru. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem prawnym o charakterze niedewolutywnym. Wniesienie tego środka nie powoduje skutku w postaci przesunięcia kompetencji do rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy na organ wyższego stopnia, lecz powierzenie jej ponownie temu samemu organowi. Wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy daje możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zwrotu dotacji. Bezstronność tego postępowania ma gwarantować instytucja wyłączenia pracownika i członka organu kolegialnego (art. 24 § 1 i art. 27 k.p.a.). Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wskazana przesłanka wyłączenia ma bezwzględny charakter i odnosi się także do postępowania uruchomionego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, skierowanym do tego samego organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Zauważyć jednak należy, że w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., P 57/07 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skoro prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ jest wyjątkiem od klasycznego modelu postępowania odwoławczego, to zgodnie z zasadą exceptiones non sunt extentendae wyjątku tego nie można interpretować rozszerząjąco, a tym bardziej nie można go przenosić na inne instytucje postępowania, jak np. wyłączenie pracownika lub członka organu kolegialnego. Zawsze więc tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ (w tym przypadku chodziło o art. 127 § 3 k.p.a.), trzeba ocenić, czy jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika lub członka organu kolegialnego przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Trybunał podkreślił, że instytucja wyłączenia organu administracji publicznej i instytucja wyłączenia pracownika może prowadzić do pozbawienia kompetencji do wykonywania administracji publicznej tylko wtedy, gdy tak stanowi expressis verbis przepis prawa. W tym kontekście należy zauważyć, że w przypadku samorządowych kolegiów odwoławczych, które orzekają nie w pełnym składzie, lecz w trzyosobowych składach orzekających, istnieje możliwość takiego ukształtowania osobowego składu SKO orzekającego ponownie w danej sprawie, aby nie znaleźli się w nim członkowie składu orzekającego, który wydał pierwsze rozstrzygnięcie w tej sprawie. Wyłączenie członka samorządowego kolegium odwoławczego nie prowadzi zatem do utraty kompetencji przez ten organ, lecz wyłącznie do zmiany składu orzekającego. Powstaje w związku z tym pytanie, czy możliwe jest takie ukształtowanie składów zarządu województwa podejmującego uchwały, aby nie znaleźli się w nim członkowie składu, który wydał pierwsze rozstrzygnięcie w tej sprawie. Zgodnie z art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa w skład zarządu województwa, liczącego 5 osób, wchodzi marszałek województwa jako jego przewodniczący, wicemarszałek lub 2 wicemarszałków i pozostali członkowie. Uchwały zarządu województwa zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu zarządu w głosowaniu jawnym, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust. 4). W świetle powyższych regulacji, biorąc pod uwagę skład liczebny zarządu województwa (5 osób) oraz zasady podejmowania uchwał (zwykłą większością głosów), nie ma możliwości, aby wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy był rozpatrywany zupełnie przez inny skład osobowy tego organu, niż ten, który wydał pierwsze rozstrzygnięcie w sprawie. Skoro bowiem zarząd powinien podejmować uchwały w składzie trzyosobowym, to zawsze jeden z jego członków i tak będzie ponownie uczestniczył w wydaniu decyzji na skutek rozpatrzenia takiego wniosku. Wskazać też należy, że zgodnie z art. 27 § 2 k.p.a., jeżeli wskutek wyłączenia członków organu kolegialnego organ ten stał się niezdolny do podjęcia uchwały z braku wymaganego quorum, stosuje się odpowiednio przepisy art. 26 § 2. Odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 26 § 2 k.p.a. nakazuje zastosowanie tego przepisu tylko w tej części, w której za organ właściwy do załatwienia sprawy nakazuje uznać organ wyższego stopnia, niż organ kolegialny. Organ wyższego stopnia, niż organ wyłączony ustala się według przepisów ustaw szczególnych, a jeżeli przepisy te nie zawierają w tym względzie żadnych postanowień, należy stosować przepisy art. 17. Organem wyższego stopnia ustalonym w myśl tych przepisów powinien być organ rzeczowo właściwy do załatwienia sprawy (A. Wróbel, Komentarz do art. 26 i 27 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Lex/el 2012). Podkreślenia wymaga, że przepisy ustaw szczególnych nie określają organu wyższego stopnia w stosunku do zarządu województwa uprawnionego do ponownego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zwrotu dofinansowania. Z kolei, zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a. organem wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego jest samorządowe kolegium odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Przytoczony wyżej art. 207 ust. 12 u.f.p. stanowi inaczej. Ustanawia on jako instancyjnie i rzeczowo właściwy do ponownego rozpatrzenia sprawy zarząd województwa. Gdyby przyjąć, że właściwe w sprawie jest SKO, to regulacja zawarta w art. 207 ust. 12 u.f.p. byłaby w istocie zbędna. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. nie może mieć zastosowania do zarządu województwa wydającego decyzję w przedmiocie zwrotu dofinansowania wskutek wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy. Przeciwną interpretację (prezentowaną przez stronę) należy odrzucić, bowiem wówczas żaden organ nie byłby właściwy do rozpoznania powyższego wniosku, co pozbawiałoby beneficjenta w ogóle możliwości dwukrotnego rozpoznania sprawy. Ponadto, w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1068/11 NSA stwierdził, że przepisów k.p.a. o wyłączeniu organu i członków organu kolegialnego nie można interpretować w sposób, który uniemożliwia rozpoznanie środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stanowiska strony nie można zaaprobować także z tego względu, że powodowałoby ono utratę przez zarząd zdolności do podjęcia decyzji. Tymczasem bez wyraźnej podstawy prawnej organ nie może przekazać swych kompetencji innemu organowi, ani też nie może mu zabrać tych kompetencji inny organ (por. uchwała NSA z dnia 20 maja 2010 r., I OPS 13/09). Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 78 Konstytucji. Przepis ten stanowi, że każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątek od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określa ustawa. W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że przepis ten nie ma charakteru absolutnego (por. L. Garlicki, uwaga 8 do art. 78 Konstytucji, [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, t. V, red. L. Garlicki, Warszawa 2007, s. 9-11). Niewątpliwie istotą naruszenia art. 78 Konstytucji, jest sytuacja, w której następczo w stosunku do wydanego orzeczenia lub decyzji administracyjnej pojawia się niemożność zaskarżenia takich rozstrzygnięć w sądowym czy administracyjnym toku instancji (wyrok TK z dnia 13 marca 2000 r., sygn. K 1/99). Wyłączenie konstytucyjnego prawa do zaskarżenia ma miejsce, gdy prawodawca ukształtuje oznaczone orzeczenia lub decyzje jako niezaskarżalne (zob. wyroki TK: z 17 lutego 2004 r., SK 39/02, OTK ; z 18 kwietnia 2005 r., SK 6/05; z 18 października 2004 r., sygn. P 8/04) Od wyjątku od prawa do zaskarżalności należy odróżnić jego ograniczenia (np. ograniczoną dewolutywność albo suspensywność, terminy procesowe, formularze, opłaty). Możliwość wprowadzenia ograniczeń wynika z proceduralnej natury prawa do zaskarżenia oraz pośrednio z art. 78 zdanie drugie in fine Konstytucji, który upoważnia ustawodawcę do określenia trybu zaskarżania w formie ustawy (por. np. wyroki TK: z 2 kwietnia 2001 r., SK 10/00; z 12 marca 2002 r., P 9/01; z 6 grudnia 2011 r., SK 3/11). Podnieść należy, że art. 211 ust. 12 u.f.p. nie wyłącza prawa do zaskarżenia decyzji w przedmiocie zwrotu dofinansowania, a jedynie je ogranicza w ten sposób, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoznaje ten sam organ, który wydawał decyzję w pierwszej instancji. Strona twierdzi też, że przysługujące jej uprawnienie do wniesienia środka ochrony w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy stanowi wyłącznie iluzję ochrony jej praw i uniemożliwia merytoryczną dyskusję z rozstrzygnięciem organu administracyjnego nakładającym na stronę określone dolegliwości, pomimo że wniesienie środka zaskarżenia właśnie temu celowi powinno służyć. Poza jednak tą ogólną konstatacją skarżąca nie wskazuje, jakie konkretnie stwierdzenia zawarte w decyzji z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] r. w sprawie zwrotu dofinansowania powodują, że merytoryczna dyskusja z zarządem województwa w postępowaniu wywołanym wniesieniem wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy była niemożliwa. Wskazać też należy, że instytucja wyłączenia jest tylko jednym z elementów gwarancji prawa do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Inną taką gwarancją jest możliwość skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego i rozpoznania sprawy pomiędzy beneficjentem a organem administracji publicznej o zgodność z prawem wydanej decyzji administracyjnej, przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (por. wyrok TK z dnia 15 grudnia 2008 r., P 57/07). Należy zauważyć, że pismem z dnia 30 marca 2012 r. strona cofnęła skargę na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. Ze wskazanych przyczyn brak jest także podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 2 Konstytucji i art. 15 k.p.a. Pogląd, według którego art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. nie może mieć zastosowania do zarządu województwa był już wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie sądowym, np. wyrok WSA z dnia 18 października 2012 r., I SA/Sz 348/12; wyrok z dnia 18 stycznia 2011 r., I SA/Bd 598/10; wyrok WSA z dnia 27 marca 2012 r., I SA/Sz 4/12; wyrok WSA z dnia 9 października 2012 r., I SA/Bd 694/12; wyrok WSA z dnia 30 kwietnia 2012 r., I SA/Bd 161/12. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. H.Adamczewska-Wasilewicz D.Dudra L. Kleczkowski