II SA/Bd 1009/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kuratora spadku po J. G. i B. G. radcy prawnego Ł. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie i remoncie istniejącej hali na działce nr [...], [...] przy ul. [...] w [...], nie znajdując ku temu przesłanek w świetle art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej k.p.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł kurator spadku po J. G. i B. G. radca prawny Ł. P. domagając się jego uchylenia w całości. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a., uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie. Na powyższe postanowienie kurator spadku radca prawny Ł. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając mu obrazę art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Wydane w niniejszej sprawie postanowienie Burmistrza Miasta [...] o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Dotyczy ono bowiem kwestii incydentalnej. Na takie postanowienie nie służy stronie zażalenie. Zgodnie bowiem z treścią art. 141 § 1 k.p.a. prawo złożenia zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku, gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Nowelizacja tego aktu normatywnego, dokonana ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r., a więc obowiązująca już w dacie wydania postanowienia, wprowadziła zmiany dotyczące zaskarżania postanowień wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania, tj. w art. 101 § 3 k.p.a. Przed zmianami wprowadzonymi tą nowelą przepis art. 101 § 3 miał następującą treść: "§ 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie". Na gruncie tej regulacji przyjmowano, że zażalenie przysługuje zarówno na postanowienie o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu postępowania, jak i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zmiana dokonana wyżej powołaną nowelą grudniową ustaliła treść § 3 w sposób następujący: "§ 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Obecnie treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z zasadą szybkości postępowania, wynikającą z art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady więc postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona możliwości ich kontroli, gdyż na podstawie art. 142 k.p.a. może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Z uzasadnienia projektu wyżej wskazanej ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego wynika, że ustawodawca wprost wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu). Ten sam argument przemawia także za wykluczeniem dopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania (patrz postanowienia NSA z 13 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1909/13, z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1899/13, z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2991/12, opubl. na www.cbois.nsa.gov.pl ). Reasumując wskazać należy, że skoro od postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie, to skarga do sądu administracyjnego na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Bez znaczenia dla dopuszczalności skargi pozostają pouczenia, najpierw o prawie złożenia zażalenia – w postanowieniu Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r., a następnie o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego – w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Były to bowiem błędne pouczenia, a takowe nie mogą kształtować właściwości sądu administracyjnego i w konsekwencji nie mogą prowadzić do merytorycznego rozpoznania przez sąd skargi. W świetle przedstawionej argumentacji należało przyjąć, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a zatem rozpoznanie przez sąd skargi na to postanowienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., skargę odrzucono.