II SA/Bd 1043/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) orzekł o wymeldowaniu W. Sz. z miejsca pobytu stałego w domu przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dn. 2.03.2011 r. Prokuratura Rejonowa w [...] zwróciła się do organu meldunkowego o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego W. Sz., podnosząc, że w trakcie podjętych czynności ustalono, iż w/w od 11 listopada 2010 r. nie przebywa pod adresem zameldowania, gdyż opuścił dotychczasowe miejsce zameldowania wyprowadzając się do nowej konkubiny H. G., z którą zamieszkuje pod adresem[...]. Ponadto w dniu 25.11.2011 r. w obecności funkcjonariuszy Policji zabrał z miejsca zameldowania swoje łóżko, rzeczy prywatne, narzędzia z warsztatu i udał się z nimi do H. G. Organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne, przesłuchał jako świadków strony: A. W., W. Sz.. W. Sz. potwierdził, że od połowy listopada nie przebywa w domu nr [...] i od tego czasu nie ma jednego miejsca zamieszkania, ponieważ "pomieszkuje" u kolegów, śpi w Parku oraz u P. G., lecz dłużej nie może u niej mieszkać. Oświadczył, iż w lokalu przy ul. [...] czasami przebywa, ostatnio był tam przez 3 dni marca, zaś wcześniej w święta Bożego Narodzenia, lecz nie może przebywać w domu częściej, gdyż ma do niego utrudnione wejście, ponieważ P. W. wymieniła zamki w drzwiach i nie posiada do nich kluczy. Oświadczył również, iż w lokalu znajduje się jeszcze część jego rzeczy oraz, że zamierza powrócić do miejsca zameldowania pod warunkiem, że P. W. go wpuści, gdyż nie opuścił domu z własnej woli, lecz został z niego wyrzucony. Zdaniem A. W. - właścicielki domu przy ul. [...],W. Sz. dobrowolnie opuścił dom, ponieważ w asyście Policji zabrał łóżko, część rzeczy i powiedział, że wyprowadza się do H. G. A. W. nie wpuszczała go do domu, gdyż robił awantury i ją bił, a zamki zostały powymieniane z obawy o utratę mienia. Obecnie W. Sz. przebywa u H. G. A. W. oświadczyła, iż nie ma realnej możliwości, aby W. Sz. powrócił do domu, ponieważ czuje się zagrożona. Ponadto funkcjonariusz Policji w [...] pismem z dnia 30.03.2011 r. poinformował, iż W. Sz. nie przebywa w domu od około 3 m-cy, a przed ostatecznym opuszczeniem domu przebywał w nim z przerwami. Dom opuścił w wyniku konfliktu powstałego pomiędzy nim, a A. W. Policjant potwierdził, że wyprowadzając się, W. Sz. zabrał ze sobą cześć swoich rzeczy, zaś reszta została w domu A. W. Przesłuchana jako świadek H. G. oświadczyła, że A. W. wyrzuciła z domu W. Sz., który obecnie mieszka u niej, jednak zaznaczyła, że dłużej nie będzie mógł już z nią mieszkać. Według jej informacji A. W. co jakiś czas wpuszcza do domu W. Sz. A. W. dostarczyła jako dowód w niniejszej sprawie postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dn. 22.03.2011 r., sygn. akt II K [...] (prawomocne z dn. 30.03.2011 r.), na podstawie którego Sąd postanowił zakazać W. Sz. wszelkich kontaktów z A. W., zakazał mu przebywania w jej miejscu zamieszkania tj. przy ul. [...] oraz w odległości bliższej niż 50 metrów od domu. Orzekając o wymeldowaniu W. Sz. organ I instancji wziął pod uwagę szczególnie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym, podstawową przesłanką orzeczenia o wymeldowaniu jest dobrowolne i trwałe opuszczenie lokalu. Wskazano, że w rozpoznawanej sprawie ustalono jako okoliczność bezsporną opuszczenie przez W. Sz. miejsca zamieszkania w [...] - w listopadzie 2010 r. Wobec powyższego, zdaniem organu należało ustalić czy W. Sz. deklarując wolę zamieszkiwania w spornym domu i twierdząc, że został z niego wyrzucony ma realną możliwość powrotu do niego. Aby to ustalić organ nie oparł się tylko na deklaracji strony, że ma on zamiar powrócić do spornego lokalu, lecz wzięto pod uwagę, czy czynił starania by deklarowaną przez siebie wolę zrealizować. Podniesiono, że W. Sz. co prawda miał utrudnione wejście do domu ze względu na wymianę zamków, niemniej jednak nie przedłożył żadnych dokumentów mówiących, że czynił jakiekolwiek starania mające przywrócić mu prawo do, jego zdaniem, bezprawnie utraconego prawa do zamieszkiwania w lokalu. Ponadto podkreślono, że zainteresowany oświadczył, iż korespondencję będzie odbierał pod adresem stałego zameldowania, jednak z potwierdzeń odbioru wynika, że dostarczana mu była pod adres H. G., gdyż jej podpisy widnieją na potwierdzeniach odbioru, co również potwierdza, że mimo deklaracji H. G., że W. Sz. nie może dłużej u niej mieszkać - nadal tam przebywa. W odwołaniu od powyższej decyzji W. Sz. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji stwierdził, że decyzja ta uwzględnia fakty niezgodne z prawdą, w szczególności w odniesieniu do wystąpienia przesłanki dobrowolnego opuszczenia domu, albowiem w jego ocenie - został on z domu wyrzucony, zaś jego wielokrotne próby powrotu nie mogą być skuteczne z powodu wymiany zamków w drzwiach wejściowych. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że wszystkie zeznania świadków są niezgodne z prawdą, a inicjowane przez stronę Panią A. W. postępowania sądowe mają jedynie na celu zamknięcie go w więzieniu i pozbawienie zameldowania, a także dokonanie przez uczestniczkę sprzedaży posesji wraz z domem. Przedstawił też fakty, jakie miały miejsce w odległej przeszłości zanim opuścił przedmiotowy dom, w tym m.in. zdarzenia dotyczące wspólnej pracy zarobkowej za granicą obojga stron postępowania, skutkiem czego wybudowali oni ten dom. Odwołujący się opisał również fakty, jakie zaszły po jego wyprowadzce stamtąd, tj. krótkotrwałe jego pobyty w odnośnym domu w grudniu 2010 r. Podkreślił przy tym, że w jego ocenie - jego była konkubina (Pani A. W.) wpuszcza go do domu w zależności od jej dobrego humoru lub określonej potrzeby. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, uwzględniając tzw. całokształt ustaleń i ocen dokonanych w trakcie prowadzonego postępowania przez organ I instancji, stwierdzić należy, że dotychczasowe więzi odwołującego z przedmiotowym domem zostały zerwane oraz że nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie przez niego ostatniego miejsca pobytu stałego. Za takim stanowiskiem przemawia brak możliwości powrotu adresata decyzji do rzeczonego domu zarówno w związku z żądaniem jego byłej konkubiny wymeldowania go, jak również - skutkiem powołanego prawomocnego postanowienia sądu karnego zakazującego temu adresatowi przebywania w miejscu zamieszkania strony A. W. oraz w odległości bliższej niż 50 metrów od tego miejsca, a miejsce to - jak wiadomo - było jednocześnie dotychczasowym miejscem stałego zameldowania adresata decyzji. Zdaniem Wojewody, rozstrzygając sprawę, organ I instancji prawidłowo stwierdził w uzasadnieniu wydanej decyzji, że adresat tej decyzji - wbrew swoim deklaracjom o gotowości powrotu i zamieszkiwania w przedmiotowym domu - nie podjął żadnych skutecznych środków prawnych umożliwiających mu powrót. Organ stwierdził ponadto, że nie rzeczy osobiste, sprzęty i urządzenia są przedmiotem postępowania w sprawie o wymeldowanie, lecz konkretna osoba, która opuściła określone miejsce pobytu i nie wykonała ciążącego na niej obowiązku meldunkowego oraz, że nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności związane z krótkotrwałymi powrotami do miejsca stałego pobytu, jeśli nie towarzyszy im dłuższe lub trwałe przebywanie, a także, że brak jest podstaw, by uznać jako nierzetelne zeznania dwojga świadków, w tym funkcjonariusza policji, przesłuchiwanych przez organ po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (karty 33 i 49). Z kolei, powoływanie się przez odwołującego na subiektywne poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, na negatywne skutki utraty dotychczasowego miejsca pobytu stałego oraz niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe, w ocenie organu pozostają bez wpływu na wynik w przedmiotowym postępowaniu. W skardze do sądu W. Sz. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, stwierdził, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca, gdyż w wyniku jej wydania stał się osobą bezdomną i nie ma gdzie mieszkać. Skarżący oświadczył, ze budynek mieszkalny przy u. [...] jest jego i A. W. wspólnym dorobkiem życia i zamierza udowodnić swoje prawo do tej nieruchomości przed sądem cywilnym. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wnika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zważywszy powyższe uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa obowiązujących w dacie jego podjęcia jak również oparte zostało na prawidłowo ustalonym w tej dacie stanie faktycznym. Podstawą decyzji o wymeldowaniu jest art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stanowi on, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy, jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2009 r. IV SA/Wa 8/2009, baza Lex Polonica nr 2056241), (vide: wyrok NSA z dnia 17 marca 2003 r. sygn. akt V SA 2323/02, Lex nr 159183, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 302/05, Lex nr 159183, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt IIOSK 561/05, Lex nr 194344). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu w rozumieniu powołanego art. 15 ust. 2 można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, kiedy osoba dobrowolnie wyprowadziła się z lokalu jak też w sytuacji, kiedy dochodzi do wyprowadzenia się z lokalu bez woli osoby, jednak nie podejmuje ona prawem przewidzianych środków zmierzających do umożliwienia powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania. (wyrok NSA z 10.02.2010r. II OSK 281/09,LEX nr 597521, wyrok WSA we Wrocławiu z 16.12.2009r. IV SA/Wr 512/09, LEX nr 583460). W pojęciu "miejsca pobytu" zawarty jest zarówno element fizyczny polegający na faktycznym przebywaniu w określonym miejscu, jak i element psychiczny, który polega na zamiarze określonego zachowania. Stosownie bowiem do treści art. 6 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Sam zamiar stałego pobytu w określonym miejscu nie stanowi jednak o zamieszkiwaniu tam osoby. Miejsce, w którym osoba ma zamiar stale zamieszkiwać stanowić powinno centrum jej życiowej działalności. Muszą, zatem istnieć obiektywne okoliczności faktyczne umożliwiające zrealizowanie tego zamiaru poprzez rzeczywiste przebywanie w tym miejscu. Zameldowanie na pobyt stały w oznaczonej miejscowości pod wskazanym adresem ma odpowiadać faktycznemu przebywaniu osoby w oznaczonym miejscu. W ten sposób zameldowanie spełnia funkcję ewidencyjną, gdyż potwierdza przebywanie osoby pod oznaczonym adresem. Z faktu, że zameldowanie ma tylko walor ewidencyjny wynika, że organy meldunkowe są zobowiązane utrzymywać ewidencję w stanie, który odpowiada rzeczywistości. Konsekwencją takiego rozumienia ewidencji ludności i zameldowania jako potwierdzenia danych ewidencyjnych jest również to, że organy mają obowiązek wymeldowania z pobytu stałego każdego, kto z jakichkolwiek powodów nie przebywa w miejscu zameldowania przez czas określony w art. 15 ust. 2 ustawy. Koniecznym i wystarczającym warunkiem wymeldowania z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie lokalu. Postępowanie o wymeldowanie jest typowym postępowaniem administracyjnym i znajdują do niego zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisy dotyczące obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 k.p.a.). Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie było zatem stwierdzenie, czy przy zachowaniu wszelkich norm procesowych organy zebrały materiał dowodowy pozwalający z całą pewnością orzec, że skarżący opuścił w sposób dobrowolny i trwały miejsce pobytu stałego. W sprawie przesłuchano strony, świadków i przeprowadzono szereg dowodów z dokumentów. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy był wyczerpujący i z zachowaniem granic swobodnej oceny dowodów został właściwie oceniony przez organy. Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż u jej podłoża występuje głęboki konflikt pomiędzy byłymi partnerami, który przenosi się na różne sfery ich funkcjonowania w społeczeństwie, w tym również na kwestię miejsca pobytu. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, gdyż w listopadzie 2010 r. Wyprowadził się z domu przy ul. [...], a opuszczając dom, zabrał ze sobą przynajmniej część swoich rzeczy osobistych. Po wyprowadzce wymeldowany zamieszkał u swojej nowej konkubiny – H. G., w domu położonym również w [...]. Warty odnotowania jest też fakt, że w treści swojego odwołania odwołujący się wyraźnie wskazał, że korespondencję w sprawie, kierowaną przez organ odwoławczy, przesyłać na adres dotychczasowego miejsca stałego pobytu, jednak korespondencję odbierała osobiście jego nowa konkubina, w jej miejscu zamieszkania. Z powyższego wynikał więc wniosek, który w uzasadnieniu decyzji trafnie wyprowadził organ pierwszej instancji, powołując się na fakt odbioru odnośnej korespondencji przez H. G., że adresat decyzji nadal przebywa w domu tej osoby. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż powołanym, prawomocnym postanowieniem sądu karnego z dnia 22.03.2011 r. zastosowano wobec oskarżonego W. Sz., jako strony niniejszego postępowania, środek zapobiegawczy w postaci zakazu kontaktów we wszelkich formach z pokrzywdzoną - A. W., również stroną niniejszego postępowania i jednocześnie orzeczono zakaz przebywania w miejscu zamieszkania wymienionej oraz w odległości bliższej niż 50 metrów od tego miejsca. Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący od listopada 2010 r. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i o ile argumentacja skarżącego sprowadzała się do twierdzenia, że nie opuścił w sposób dobrowolny miejsca zameldowania na pobyt stały, to zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza tego stanowiska. Słuszne jest stanowisko orzekających w sprawie organów, iż dotychczasowe więzi W. Sz. z przedmiotowym domem zostały zerwane oraz, że nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie przez niego ostatniego miejsca pobytu stałego, co potwierdza zamieszkanie u nowej konkubiny okoliczności dotyczące relacji z A. W. skutkujące wydaniem prawomocnego postanowienia sądu karnego zakazującego skarżącemu przebywania w miejscu zamieszkania - A.W. oraz w odległości bliższej niż 50 metrów od tego miejsca, a miejsce to było jednocześnie dotychczasowym miejscem stałego zameldowania adresata decyzji. Jak najbardziej uzasadniony jest też wniosek organu, iż wymeldowany przez swoje naganne zachowanie wobec swojej byłej konkubiny, doprowadził do tego, że opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust.2 powołanej ustawy miało charakter dobrowolny i trwały. W przeciwnym bowiem razie, odmienna wykładnia tego przepisu doprowadziłaby do podważenia skutków powołanego na wstępie postanowienia sądu karnego. W okolicznościach sprawy organy prawidłowo uznały, za gołosłowne twierdzenia skarżącego, że został zmuszony do opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego przez byłą konkubinę, gdyż nie przedłożył dowodów, które potwierdzałyby fakt zmuszania do opuszczenia mieszkania. Wręcz przeciwnie, skarżący - wbrew swoim deklaracjom o gotowości powrotu i zamieszkiwania w przedmiotowym domu - nie podjął żadnych skutecznych środków prawnych umożliwiających mu powrót, bowiem nie składał pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania, co uwiarygodniałoby twierdzenie o ewentualnym przymuszeniu do określonego zachowania Co istotne i ważne, wymeldowany nie ma obecnie realnych możliwości takiego powrotu, ponieważ odnośnym prawomocnym postanowieniem sądu karnego zakazano mu przebywania w dotychczasowym miejscu stałego pobytu. Organy orzekające w sprawie słusznie podkreśliły ewidencyjny charakter meldunku. Celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest między innymi rejestracja danych o miejscu pobytu osób (art. 1 ust. 2 ustawy). Ewidencja ludności służy jedynie ustaleniu rzeczywistego pobytu osób i nie przesądza o prawach do nieruchomości. Dlatego też chybione są argumenty skarżącego dotyczące stosunków własnościowych. Takie stanowisko znajduje poparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wypowiedział się m.in. w wyroku sygn. II OSK 1441/09 z 17 września 1010 r./LEX nr 726543/, że za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, gdy osoba opuściła miejsce pobytu wbrew swej woli i nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, w tym żądania skierowanego do sądu o nakazanie przywrócenia utraconego posiadania. Ewidencja służy rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Uzależnienie przez skarżącego wymeldowania się z miejsca pobytu stałego od podziału majątku dorobkowego, wprowadza na grunt sprawy administracyjnej roszczenia cywilne, co jest niedopuszczalne. Podziału majątku dorobkowego dokonuje się przed sądem powszechnym i nie ma on żadnego wpływu na sprawę meldunkową. Postępowanie o wymeldowanie i decyzja je kończąca ma charakter wyłącznie ewidencyjny i potwierdza fakt nie przebywania osoby w danym lokalu. Jej wykonanie polega na technicznym wykreśleniu wpisu w ewidencji ludności. Sąd podkreśla, że wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących ustania pobytu określonej osoby w dotychczasowym miejscu stałego zameldowania (jego opuszczenia). Istotny dla sprawy wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca stałego zameldowania, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Organy administracyjne trafnie przyjęły, że skarżący nie zamieszkuje - w powyższym znaczeniu - w lokalu dotychczasowego miejsca stałego zameldowania. Sąd natomiast bada prawidłowość tych ustaleń na dzień wydania decyzji. Organy uprawnione są jedynie do tego, jak to trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, aby w drodze postępowania administracyjnego stwierdzić, czy osoba przebywa pod adresem stałego pobytu oraz czy lokal ten opuściła dobrowolnie i trwale, a w wyniku tego postępowania wydać stosowną decyzję. W decyzji o wymeldowaniu należy ocenić i wyjaśnić tylko przesłankę dobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu stałego. Ta przesłanka została wyjaśniona w dostatecznym stopniu do podjęcia decyzji. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że organ dopuścił się obrazy art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.