II SA/Bd 1057/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA A. K. po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego nienależnie pobranego świadczenia postanawia odrzucić wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego nienależnie pobranego świadczenia. Do skargi strona dołączyła wniosek o wstrzymanie prowadzenia egzekucji prowadzonej przez Starostę [...], sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego, należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, bądź o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.". Należy bowiem zauważyć, że sądy administracyjne są właściwe do orzekania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji administracyjnej nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, w tym wypadku postępowania egzekucyjnego w administracji. Sądy administracyjne nie mają kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności stosownie do treści art. 3 P.p.s.a. (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2015r. o sygn. akt II FZ 601/15; dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Ponadto wskazać jedynie można, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub nakazy określonego zachowania, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie NSA z 10 maja 2012r., sygn. akt II FZ 358/12, dost. CBOSA). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku art. 64 § 3 w związku z art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił o odrzuceniu wniosku o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego