II SA/Bd 1075/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji dotyczącej danych osobowych postanowił: oddalić wniosek. W dniu 28 sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął kolejny wniosek M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jako, że sprawa z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych została w niniejszej sprawie rozpoznana postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt I OZ 740/15 orzekający zwrócił się do skarżącego do wykazania czy jego sytuacja materialna uległa zmianie od czasu rozpoznania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W piśmie z dnia 12 października 2015 r. skarżący lakonicznie oświadczył, że jego sytuacja uległa zmianie. W wyniku wezwania skarżącego zarządzeniem Referendarza z dnia 14 października 2015 r. do skonkretyzowania na czym ta zmiana polega oraz dołączenia stosowanych dokumentów, skarżący w piśmie z dnia 1 grudnia 2015 r. ograniczył się jedynie do poinformowania, że obecnie nie prowadzi już wspólnego gospodarstwa z matką, posiada zadłużenie oraz nie może podjąć pracy, gdyż straci status rolnika i dotacje. Poza tym do pisma załączył wyciąg z rachunku bankowego. Jednakże brak jest daty sporządzenia tego wyciągu oraz okresu za jaki został sporządzony. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa ( art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. W świetle przedstawionej przez zainteresowanego sytuacji majątkowej, rodzinnej oraz możliwości płatniczych uznano, iż po raz kolejny nie wykazał on zasadności swojego wniosku, ponieważ na kolejne wezwania orzekającego udzielał on jedynie lakonicznych i niepełnych informacji. Z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, iż ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, a to znaczy że przepis ten nakłada na wnioskującego obowiązek przedstawienia argumentacji i dowodów potwierdzających istnienie przesłanek wskazanych w powołanym przepisie. Nadto to wnioskujący ma przekonać sąd, że znajduje się w sytuacji opisanej w przedmiotowym przepisie, która uniemożliwia poniesienie mu jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienie pełnych kosztów postępowania (np. postanowienia NSA: z dnia 30 lipca 2009 r., I FZ 171/09, LEX nr 552205, oraz z dnia 9 lipca 2009 r., I OZ 713/09, LEX nr 552394). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał w orzecznictwie, że z punktu widzenia art. 246 § 1 p.p.s.a. wykazanie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy należy do obowiązku ubiegającego się o przyznanie tego prawa (np. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., II FZ 101/09, LEX nr 550317). W orzecznictwie prezentowane jest jednoznaczne stanowisko, że brak współpracy ze strony podmiotu ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy skutkuje uznaniem, że nie wykazał on zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., koniecznych dla przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (np. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., II FZ 91/09, LEX nr 550327). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji