II SA/Bd 1077/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi R. S. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia. Pismem z dnia [...], nr [...] Departament Wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa K. w T. (Departament Wdrażania RPO WK.) poinformował R. S., prowadzącego działalność gospodarczą – mikro przedsiębiorstwo pod nazwą Przedsiębiorstwo "J." R. S. , iż na etapie oceny merytorycznej, złożony prze niego, w odpowiedzi na ogłoszony przez Zarząd Województwa K. - jako instytucję zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa K. na lata 2007-2013 (RPO WK.) - konkurs nr [...], wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]", w ramach Osi Priorytetowej 5 Wzmocnienie konkurencyjności przedsiębiorstw, Działania 5.2 Wsparcie inwestycji przedsiębiorstw, Poddziałania 5.2.1 Wspieranie inwestycji mikroprzedsiębiorstw RPO WK., został odrzucony z powodu nie spełnienia kryterium merytoryczno-technicznej dopuszczalności projektu B.1.2. Wykonalność techniczna, technologiczna i instytucjonalna projektu, podkryterium c) Czy założone wartości wskaźników produktu i rezultatu są realne do osiągnięcia?. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ powołał się na wyniki oceny merytorycznej ekspertów Zespołu Oceniającego przedmiotowy wniosek, podkreślając że zarówno ekspert do spraw oceny ekonomiczno-finansowej jak i ekspert z obszaru tematycznego dotyczącego wniosku zgodnie przyjęli, że określony przez wnioskodawcę w tabeli H.1 wniosku i pod pozycją C.5 biznes planu wskaźnik planowanych rezultatów dotyczący liczby nowych produktów/usług wprowadzonych w przedsiębiorstwie, wynoszący 6, jest nierealny do osiągnięcia z uwagi na wcześniejszą już realizację w przedsiębiorstwie wnioskodawcy wskazanej pod nr 4 usługi: szybka obsługa samochodów osobowych i ciężarowych. Organ wyjaśnił, że ekspert nr 1 (ds. oceny ekonomiczno-finansowej) na podstawie opisu dotychczasowej działalności wnioskodawcy stwierdził, że obsługa samochodów osobowych i ciężarowych była już dotychczas usługą oferowaną przez wnioskodawcę i, że wzrost szybkości świadczenia tej usługi można jedynie uznać za jej udoskonalenie, zaś ekspert nr 2 (z obszaru tematycznego dotyczącego wniosku) także stwierdzając, że obsługa samochodów osobowych była przed wdrożeniem projektu realizowana, zaznaczył że obsługa samochodów nie jest rodzajem usługi, którą przedsiębiorca włączy do katalogu oferowanych usług, a tym bardziej do cennika tych usług. W świetle wskazanych uwag ekspertów organ stwierdził, że skoro w przedsiębiorstwie wnioskodawcy zostanie wprowadzonych jedynie 5 nowych usług, to tym samym określoną przez wnioskodawcę wartość wskaźnika liczby nowych produktów/usług wprowadzonych w przedsiębiorstwie na poziomie 6, należało uznać za nierealną do osiągnięcia i tym samym stwierdzić niespełnienie przez wnioskodawcę omawianego podkryterium, jako że poszczególne kryteria i podkryteria uznaje się za spełnione jedynie na zasadzie jednomyślności. W odpowiedzi na otrzymaną informację wnioskodawca złożył do Departamentu Rozwoju Regionalnego (Departament RR) Urzędu Marszałkowskiego Województwa K. w T., za pośrednictwem Departamentu Wdrażania RPO, wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. We wniosku tym w/w scharakteryzował specyfikę planowanej do dofinansowane spornej usługi (szybka obsługa samochodów osobowych i ciężarowych), wskazując że obsługa samochodów w zakresie szeroko pojętego ogumienia jest usługą, która charakteryzuje się istotną sezonowością, co dotyczy głównie okresu późnej jesieni i wiosny, kiedy to z uwagi na zmianę (spadek lub wzrost) temperatury następuje radykalny wzrost popytu na wymianę ogumienia (z letniego na zimowe lub odwrotnie), że w okresach tych większość firm wulkanizacyjnych posiada trudności techniczne oraz kadrowe związane z obsługą zbyt dużej liczby klientów i, że w związku z tym, określając zakres rzeczowy niniejszego projektu, planował on w ramach posiadanego zaplecza lokalowego utworzenie specjalnej linii technologicznej, w której byłyby zainstalowane wyłącznie maszyny i urządzenia zakupione w ramach projektu. Linia ta oferowałaby szybką obsługę samochodów osobowych i ciężarowych, czyli tzw. "express", a usługa ta funkcjonowałaby niezależnie od usług dotychczas oferowanych w przedsiębiorstwie wnioskodawcy i byłaby świadczona wyłącznie przez specjalnie zatrudnionych oraz przeszkolonych do tego celu pracowników. Z powyższego wynika, jak podkreślił wnioskodawca, że po realizacji projektu do dyspozycji klientów oddane byłyby dwie niezależne usługi, tj.: 1) tradycyjny serwis ogumienia - usługa realizowana według kolejki oczekujących i w cenach standardowych oraz 2) szybki serwis ogumienia - usługa realizowana w ekspresowym tempie, po wyższej cenie. Strona wskazała na następując cechy specyficzne spornej usługi (szybka obsługa samochodów osobowych i ciężarowych), odróżniające ją od usług już oferowanych w przedsiębiorstwie, tj.: wyodrębnienie sprzedażowe - odrębna pozycja usługi w katalogu oferowanych usług (tzw. Express serwis); wyodrębnienie cenowe - autonomiczna pozycja usługi w cenniku usług firmy; inny segment odbiorców - z uwagi na wyższą cenę docelową grupę odbiorców stanowić będą klienci biznesowi i floty samochodowe; wyodrębnienie technologiczne (dystrybucja) – oferowanie usługi wyłącznie w ramach linii technologicznej wyposażonej w ramach projektu; wyodrębnienie kadrowe – wykonywanie usługi wyłącznie przez specjalnie zatrudnionych i przeszkolonych do tego celu pracowników; odrębny sposób promocji i reklamy – poprzez specjalnie przygotowaną kampanię promocyjną w mediach. W kontekście powyższych uwag, wnioskodawca stwierdził, że w ramach projektu, wbrew stanowisku ekspertów, zostanie wprowadzone 6 nowych usług, w tym usługa nr 4 "szybka obsługa samochodów osobowych i ciężarowych", i że w związku z tym podana przez niego wielkość wskaźników rezultatu jest poprawna i odpowiada Metodologii oceny kryteriów wyboru projektów dla RPO WK. na lata 2007-2013 (załącznik do uchwały Komitetu Monitorującego z dnia [...] nr [...]). Ponadto wnioskodawca zarzucił organowi naruszenie § 14 ust. 3 Trybu składania wniosku o dofinansowani projektu (załącznik nr 2 do uchwały Zarządu Województwa K. z dnia [..] nr [..]) poprzez odrzucenie przedmiotowego projektu na etapie oceny merytorycznej bez umożliwienie mu uszczegółowienia informacji zawartych we wniosku, a dotyczących spornej usługi. Po dokonaniu ponownej weryfikacji wniosku o dofinansowanie przedmiotowego projektu, Departament PR pismem z dnia [..] nr [...], poinformował wnioskodawcę, że złożony przez niego środek odwoławczy rozpatrzył negatywnie. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na informację o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzucając organowi dokonanie oceny merytorycznej przedmiotowego projektu z naruszeniem prawa, brak obiektywizmu i przejrzystości oceny oraz zasady równego dostępu do pomocy oferowanej przez program służący wsparciu inwestycji przedsiębiorstw, a także nadmierny formalizm. Skarżący ponownie wskazał na błędne zinterpretowanie prze organ spornej usługi i nieumożliwienie wnioskodawcy na etapie oceny merytorycznej, jednokrotnego uszczegółowia zawartych we wniosku informacji, a ponadto zarzucił organowi brak spójnej i konsekwentnej (w stosunku do wszystkich 6 zamierzonych usług) definicji źródła powstania nowych produktów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało pozostawić bez rozpatrzenia. W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. jedn. Dz.U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa). Stosownie do art. 30 c ust. 1 ustawy po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej powoływanej jako ppsa), który stanowi że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową i stosują środki określone w tych przepisach. W tym miejscu należy zaznaczyć, że omawiana ustawa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób odmienny od przepisów ppsa, a z jej art. 30 e wynika, że przepisy ppsa stosuje się tylko w zakresie w niej nieuregulowanym i odpowiednio, czyli w sposób uwzględniający odrębności postępowania przewidziane w tej ustawie (gdy nie niweczą rozwiązań w niej przyjętych). Zgodnie z art. 30 c ust. 2 ustawy, skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, tj. informację o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego. Skarga podlega opłacie sądowej. Stosownie do treści art. 30 c ust. 3 i 4 ustawy sąd rozstrzyga sprawę w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi, przy czym uwzględniając skargę (gdy ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo) przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą, w razie jej nieuwzględnienia skargę oddala, zaś jeśli postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, umarza je. Z kolei z art. 30 c ust. 5 ustawy wynika, że wniesienie skargi: po terminie, niekompletnej lub też bez uiszczenia w terminie opłaty sądowej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Uwzględniając powyższe przepisy, należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd zobligowany jest zbadać, czy w sprawie zostały spełnione warunki formalne dopuszczalności skargi. Warunki te uzależnione są w istotnym stopniu od staranności strony skarżącej. Z akt sprawy wynika, że skarga złożona została w ustawowym terminie, bezpośrednio w Sądzie, że wcześniej skorzystano ze środka odwoławczego przysługującego w systemie realizacji programu operacyjnego (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) i, że skarga została opłacana poprzez uiszczenie wpisu. W sprawie jednak nie został spełniony wymóg kompletności skargi. Kompletność skargi to kompletność dokumentacji, o której mowa w w/w art. 30 c ust. 2 ustawy. Stosownie do art. 30 b ust. 4 ustawy instytucja zarządzająca, realizując wynikający z niego obowiązek zamieściła w informacji z dnia [..] pouczenie o trybie jej zaskarżenia do Sądu i konieczności dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji. Kompletna dokumentacja to wniosek o dofinansowanie z załącznikami, informacja w przedmiocie oceny projektu, kopia wniesionego środka odwoławczego oraz informacja o wynikach procedury odwoławczej. Podkreślić należy, że w postępowaniu sądowadministracyjnym prowadzonym na podstawie omawianej ustawy wyłączone jest stosowanie art. 52-55 ppsa, co oznacza, że na instytucji zarządzającej nie ciąży obowiązek przedłożenia sądowi odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, a więc Sąd rozpoznaje sprawę tylko w oparciu o dokumentację dostarczoną przez skarżącego wraz ze skargą. Zgromadzenie kompletnej dokumentacji nie powinno sprawiać stronie trudności, gdyż winna się ona znajdować w jej posiadaniu. Strona otrzymuje od organu informacje o wynikach poszczególnych etapów procedur ocennych, winna także dysponować własnymi egzemplarzami (kopią, drugim egzemplarzem) wniesionego środka odwoławczego, wniosku oraz załączników do wniosku. Wskazać należy, że uregulowanie polegające na nałożeniu na stronę skarżącą obowiązku przedłożenia sądowi kompletnej dokumentacji jest koniecznością, bowiem zakreślony w art. 30 d ustawy 30–dniowy termin do rozpatrzenia skargi od daty jej wpływu w zasadzie wyklucza możliwości korespondencji w tym względzie. Z drugiej zaś strony dołączony do skargi komplet dokumentów ma umożliwić sądowi kontrolę legalności działań instytucji zarządzającej w toku oceny projektu złożonego przez wnioskodawcę. W przedmiotowej sprawie jednak skarga jest niekompletna, gdyż strona skarżąca mimo prawidłowego pouczenia dołączyła do skargi wniosek o dofinansowanie bez kompletu załączników. Ze znajdującego się na stronach 27 – 28 wniosku o dofinansowanie wykazu załączników, wynika iż wnioskodawca inicjując postępowanie przed instytucją zarządzająca złożył wniosek wraz z 11 załącznikami. Tymczasem do wniesionej do Sądu skargi strona dołączyła jedynie 1 spośród nich tj. biznes plan (pkt 1 wykazu). W związku z tym skarga nie zawiera: formularza do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ (pkt 3.1 wykazu), wyciągu z dokumentacji technicznej lub programu funkcjonalno-użytkowego / specyfikacji zakupowanego sprzętu / specyfikacji zakupowanych usług (pkt 6 wykazu), oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane / na cele projektu (pkt 8 wykazu), oświadczenia o zabezpieczeniu środków finansowych niezbędnych do zrealizowania projektu (pkt 9 wykazu), dokumentów potwierdzających sytuację finansową beneficjenta (pkt 12 wykazu), wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, Ewidencji Działalności Gospodarczej, umowy spółki – dokumentu rejestrowego określającego status prawny beneficjenta i partnerów projektu (pkt 13 wykazu), oświadczenia beneficjenta o kwalifikowalności podatku VAT (pkt 14 wykazu), formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (pkt 17 wykazu), oświadczenia beneficjenta o niekaralności i niepozostawaniu pod zarządem komisarycznym, w toku likwidacji, postępowania upadłościowego lub naprawczego (pkt 18 wykazu), oświadczenia dotyczącego pomocy publicznej (pkt 19 wykazu) oraz formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis (pkt 21 wykazu). Należy zaznaczyć, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie posługuje się pojęciem "skarga niekompletna," lecz odwołuje się do pojęcia "warunki formalne," (rozdz. 1, dział III pt. "Pisma w postępowaniu sądowym"). Przez warunki formalne z art. 49 § 1 ppsa trzeba rozumieć warunki określone w art. 46-48 ppsa oraz art. 57 § 1 ppsa. Jeżeli skarga obarczona jest brakami formalnymi, tj. nie spełnia wymogów z wymienionych przepisów, to – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnia tychże braków w trybie art. 49 ppsa. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej, to jest nie zawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy. W takim przypadku w przepisie art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy przewidziano wspomniany już wcześniej skutek szczególny w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Powyższy przepis znosi zastosowanie art. 49 § 1 ppsa w stosunku do skargi niekompletnej, a zatem brak skargi w postaci niekompletnych załączników do wniosku o dofinansowanie projektu nie może być uzupełniony na wezwanie Sądu (vide też postanowienia NSA z 27 lipca 2010 r. II GKS 785/10, z dnia 29 lipca 2009 r. II GSK 568/09 i dnia 21 kwietnia 2010 r. II GKS 345/10). Kompletność skargi oznacza bowiem, co należy podkreślić, przedłożenie wszystkich załączników. Nie ma przy tym znaczenia, czy brakujące załączniki mają wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (por. postanowienie NSA z 15 września 2010 r. II GSK 1042/10, postanowienie WSA w Bydgoszczy z 21 grudnia 2010 r. I SA/Bd 975/10). Jak już wyżej wskazano wymóg złożenia wraz ze skargą kompletnej dokumentacji - w rozumieniu art. 30 c wskazanej ustawy, ciążył wyłącznie na stronie skarżącej, jako podmiocie zobligowanym ustawowo do dostarczenia materiału, który umożliwi sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w zakreślonym 30 dniowym terminie, bez potrzeby jego uzupełniania, co jednoznacznie wynika z przytoczonych przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowiącej unormowania szczególne w stosunku do przepisów ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, że przepis art. 30c ust. 5 omawianej ustawy przewiduje, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych, skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, nie było podstaw do uzupełniania braków pisma w trybie art. 49 ppsa. Reasumując należy wskazać, że skoro strona skarżąca wniosła do Sądu skargę, do której dołączyła wniosek o dofinansowanie bez kompletu załączników wymienionych w znajdującym się we wniosku wykazie załączników (brak 10 załączników spośród 11 wymienionych w wykazie), a wiec skarga nie zawiera kompletnej dokumentacji w sprawie, obejmującej wniosek o dofinansowanie w rozumieniu art. 30c ust.2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, to tym samym, zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 wskazanej ustawy, należało pozostawić ją bez rozpatrzenia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 2 ppsa.