II SA/Bd 1087/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia oddala skargę. Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...], działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej zwana ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku), § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) w zw. z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej zwana k.p.a.), stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził m.in., że po analizie przedłożonych dokumentów, przy uwzględnieniu stanowiska wyrażonego w opiniach przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. planowane przedsięwzięcie polegające na budowie dwustanowiskowego warsztatu mechaniki samochodowej na działce nr ewid. [...] przy ul. J. w M., gmina O., którego inwestorem jest R. G., nie będzie się wiązać ze znaczącym negatywnym oddziaływaniem na środowisko, zaś zastosowanie prawidłowych rozwiązań projektowych od strony technicznej, technologicznej i organizacyjnej zapewni ochronę środowiska zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołała się M. G., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając w szczególności naruszenie: art. 144 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez jego niezastosowanie; art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony; art. 8 k.p.a., poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w sposób naruszający powinność budzenia zaufania jego uczestników do władzy publicznej; art. 10 § 1 k.p.a., poprzez zawiadomienie o możliwości zapoznania się z zebranymi w przedmiotowym postępowaniu materiałami oraz dowodami, a także wypowiadania się na ich temat, już po wydaniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2013 r. stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Uzasadniając podniesione zarzuty odwołująca wskazała, że organ nie przeprowadził jakiejkolwiek wstępnej analizy uciążliwości oddziaływania na otoczenie. W ocenie skarżącej, emitowane przez warsztat samochodowy hałasy i zanieczyszczenia uzasadniają przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto niezgodność planowanego przedsięwzięcia z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska stanowi przesłankę negatywną wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. W konsekwencji planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie nie tylko wywrze negatywny wpływ środowisko naturalne oraz zdrowie mieszkańców sąsiednich nieruchomości, ale również doprowadzi do spadku wartości nieruchomości skarżącej oraz nieruchomości sąsiednich. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w B., na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 2, art. 64 ust. 1 i 3, art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 84 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w zw. z § 1 pkt 2 lit. a) tiret piętnaste rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 poz. 817), uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z kolei, w myśl art. 71 ust. 2 tej ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 72 ust. 1, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem wskazanych enumeratywnie w tym przepisie decyzji. Organ podkreślił, że z powołanych przepisów wynika, iż organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym wydanie decyzji w tych przypadkach, gdy nie jest ona wymagana, skutkować będzie tym, że obarczona będzie wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dalej organ podał, że podstawę materialnoprawną do ustalenia i dokonania prawidłowej kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stanowi obecnie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie każda inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W sytuacji zatem, gdy planowana inwestycja nie mieści się w kategorii przedsięwzięć, które mogą stanowić przedmiot postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, dopuszczalne jest co do zasady w tym przypadku umorzenie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na tej podstawie, że planowana przez wnioskodawcę inwestycja nie stanowi żadnego z przedsięwzięć w rozumieniu ustawy, tj. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zawsze lub potencjalnie). Postępowanie takie, jako bezprzedmiotowe, winno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Decyzja umarzająca tego rodzaju postępowanie jest jedynym możliwym, na gruncie obowiązujących przepisów prawa, rozstrzygnięciem, na podstawie którego wnioskodawca może uzyskać urzędowe potwierdzenie, że planowana przez niego inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a to z tego powodu, że nie stanowi żadnego z przedsięwzięć opisanych w ustawie. Przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być bowiem jedynie planowane przedsięwzięcie, które spełnia kryteria określone w art. 59 powoływanej ustawy w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ustalenie, że inwestycja planowana przez wnioskodawcę nie stanowi tego rodzaju przedsięwzięcia, oznacza, że odpada konstytutywny element sprawy administracyjnej, która traci charakter sprawy administracyjnej, czyniąc postępowanie bezprzedmiotowym. Organ II instancji wyjaśnił, że § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji, został uchylony z dniem 1 sierpnia 2013 r. przez § 1 pkt 2 lit. a) tiret piętnaste rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Uchylenie tego przepisu spowodowało, że planowanego przedsięwzięcia nie można zaliczyć do przedsięwzięć wymienionych w art. 59 powoływanej ustawy. Nie zgadzając się z dokonanym w sprawie rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyła M. G. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że została wydana z naruszeniem następujących przepisów prawa: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, nie uwzględniwszy interesu społecznego i słusznego interesu strony; - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; - art. 12 § 1 i 2 k.p.a. i art. 35 § 2 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez rozpoznanie odwołania z opóźnieniem skutkującym wydaniem przez SKO decyzji w innym stanie prawnym, niż obowiązujący w dniu wszczęcia postępowania oraz wniesienia odwołania; - art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez umorzenie postępowania pomimo braku ku temu przesłanek; - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania oraz nieodniesienie się przez SKO do zarzutów strony; - art. 144 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego niezastosowanie. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca podniosła, że jej odwołanie wpłynęło do SKO w czasie, kiedy zgodnie z obowiązującym prawem dwustanowiskowy warsztat mechaniki samochodowej stanowił przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie skarżącej, SKO z naruszeniem art. 35 § 2 k.p.a. nie rozpoznało sprawy, mimo że odwołanie winno zostać rozpatrzone niezwłocznie po jego wniesieniu. Materiał dowodowy pozwalał na rozpatrzenie odwołania w stanie prawnym i faktycznym, jaki obowiązywał w chwili wszczęcia postępowania. Skarżąca podkreśliła, że brak jest podstawy prawnej obligującej organ do rozpatrzenia odwołania według stanu prawnego wynikającego z nowych przepisów w sytuacji, gdy w chwili wszczęcia postępowania, jak i w chwili wniesienia odwołania, obowiązywały inne regulacje. Skarżąca zarzuciła również, że SKO nie odniosło się do żadnego z zarzutów odwołania, naruszając tym samym art. 80 k.p.a. Organ winien też ustosunkować się do podniesionych zarzutów w uzasadnieniu decyzji. Poprzez zaniechanie powyższego organ naruszył też art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja narusza również art. 144 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem otwiera inwestorowi drogę do realizacji przedsięwzięcia mogącego powodować przekroczenia standardów środowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny nie ocenia natomiast rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości; nie rozpatruje również sprawy, kierując się na przykład zasadami współżycia społecznego (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1402/06). Kontroli w przedmiotowej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Nr [...] uchylającą decyzję organu I instancji i umarzającą postępowanie pierwszej instancji w całości. Zdaniem organu II instancji, z analizy przedmiotowego przedsięwzięcia wynikało, że nie kwalifikuje się ono zarówno do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na zmianę stanu prawnego. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji, został uchylony z dniem 1 sierpnia 2013 r. przez § 1 pkt 2 lit. a) tiret piętnaste rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 817). Uchylenie ww. przepisu spowodowało, że planowanego przedsięwzięcia nie można zaliczyć do przedsięwzięć wymienionych w art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie z cyt. przepisem przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Ponadto podkreślić należy, że z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, iż w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W sytuacji, gdy do organu odwoławczego wpływa odwołanie od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien wyjaśnić i ustalić, czy planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w art. 59 ustawy i tylko w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie powinien wydać decyzję pozytywną albo negatywną. Brak jest natomiast w ustawie przepisu, który wskazywałby sposób rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy planowana przez wnioskodawcę inwestycja nie stanowi żadnego z przedsięwzięć w rozumieniu art. 59 powoływanej ustawy. Ponadto zaznaczenia wymaga okoliczność, że ustawa nie zawiera przepisu, który stanowiłby podstawę prawną do wydania decyzji stwierdzającej, czy planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie natomiast z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane jedynie dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy podkreślić, że z art. 71 i 72 ww. ustawy wynika, iż organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym wydanie decyzji w tych przypadkach, gdy nie jest ona wymagana, skutkowałoby tym, że obarczona będzie ona wadą nieważności. Podstawę materialnoprawną zaś do ustalenia i dokonania prawidłowej kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na gruncie powyższego, Sąd odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu skarżącej, w którym podnosi ona, że skoro postępowanie wszczęto w czasie, kiedy warsztat mechaniki samochodowej stanowił przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, to organ winien orzekać zgodnie z pierwotnymi przepisami i uznać tym samym planowane przez inwestora przedsięwzięcie za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wyjaśnić należy, że z uwagi na brak przepisów przejściowych obowiązuje reguła działania organu według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji przez organ. Milczenie bowiem ustawodawcy w tym względzie oznacza założenie bezpośredniego stosowania nowego prawa. Dlatego organ nie mógł zastosować przepisów w brzmieniu dotychczasowym. Ta sama reguła dotyczy postępowania odwoławczego, a więc decyzji organu II instancji. Wobec braku przepisów intertemporalnych należało, tak jak uczynił to organ, zastosować generalną zasadę o obowiązywaniu nowego prawa (por. uchwała NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 12 września 2005 r., sygn. akt FPS 2/05). Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie utrwalił się pogląd, iż organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok SN z 7 maja 2002 r., III RN 59/01, OSNP 2003/3/56; wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r., IV SA 385/87, niepubl.; wyrok NSA z 24 lutego 1992 r., II SA 49/92, niepubl.; wyrok NSA z 21 czerwca 1998 r. SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72; wyrok NSA z 7 lipca 1988 r., IV 451/88, GAP 1988, nr 22, s. 43, wyrok NSA z 9 sierpnia 1988 r., SA/Ka 378/88, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2007 r., III SA/Wa 3545/06, Lex nr 311951; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, k.p.a. Komentarz, Warszawa 2008, s. 618-619; A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, k.p.a. Komentarz, Warszawa 2005, s. 796-797). Decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w czasie, gdy obowiązywały już zmienione przepisy prawa materialnego, wprowadzające nowe przesłanki rozstrzygnięcia sprawy, byłaby decyzją wadliwą w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok z NSA z 3 marca 1993 r., IV SA 1241/93, ONSA 1993, Nr 3, poz. 79). Skoro bowiem organ odwoławczy - zgodnie z zasadą praworządności uregulowaną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. - zobowiązany jest działać na podstawie przepisów prawa, to wydanie przez niego decyzji w oparciu o przepisy prawa materialnego już nieobowiązujące, oznaczałoby orzekanie bez podstawy prawnej. Jak wskazał NSA w tezie drugiej wyroku z dnia 21 czerwca 1988 r. (SA/Lu 151/88), organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień kontrolnych ocenia materiał dowodowy uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ w pierwszej instancji, jak i zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji organu I instancji a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym. W wyroku z dnia 7 lipca 1988 r. NSA stwierdził kolei, że: "organ odwoławczy, jako organ o charakterze reformacyjnym, ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a decyzja organu odwoławczego, doręczona stronie po zmianie stanu prawnego, przyjętego jako jej podstawa prawna, jest sprzeczna z prawem i podlega uchyleniu przez NSA z przyczyny określonej w art. 207 § 2 pkt 1 k.p.a." W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustalił zatem, że planowana inwestycja nie mieści się w kategorii przedsięwzięć, które mogą stanowić przedmiot postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, dopuszczalne było zaś co do zasady w tym przypadku umorzenie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na tej podstawie, że planowana przez wnioskodawcę inwestycja nie stanowi żadnego z przedsięwzięć w rozumieniu ustawy, tj. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zawsze lub potencjalnie). Prowadzone w sprawie postępowanie, jako bezprzedmiotowe, zasadnie zatem uległo umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wskazać należy, że w istocie decyzja umarzająca tego rodzaju postępowanie jest jedynym możliwym, na gruncie obowiązujących przepisów prawa, rozstrzygnięciem, na podstawie którego wnioskodawca może uzyskać urzędowe potwierdzenie, że planowana przez niego inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a to z tego powodu, że nie stanowi żadnego z przedsięwzięć opisanych w ustawie. Ma to zatem oczywisty walor praktyczny dla inwestorów planujących inwestycję, której parametry pozostawiają wątpliwości co do wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy w tym miejscu podkreślić, że przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być bowiem jedynie planowane przedsięwzięcie, które spełnia kryteria określone w art. 59 ustawy w związku z przepisami rozporządzenia z 2010 r. Ustalenie, że inwestycja planowana przez wnioskodawcę nie stanowi tego rodzaju przedsięwzięcia, oznacza, że odpada konstytutywny element sprawy administracyjnej (jej przedmiot), która w ten sposób traci charakter sprawy administracyjnej, czyniąc postępowanie bezprzedmiotowym. Podkreślić należy, że dopuszczalność wydania ww. decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zachodzi jedynie wówczas, gdy ustalony stan faktyczny i zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawiają jakichkolwiek wątpliwości, iż planowana inwestycja rzeczywiście nie stanowi przedsięwzięcia w rozumieniu art. 59 ustawy. W ocenie Sądu stan faktyczny przedmiotowej sprawy został ustalony dokładnie, a materiał dowodowy został zgromadzony w sposób wyczerpujący. Skoro zatem przedmiotowy warsztat mechaniki pojazdowej nie należy do przedsięwzięć, których realizacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przesądzało to o umorzeniu wszczętego postępowania. W przedmiotowej sprawie została bowiem spełniona przesłanka bezprzedmiotowości, uzasadniająca umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Należy podkreślić ponadto, że zarzuty skarżącej dotyczące bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ są bezpodstawne i wykraczają poza granice rozpoznawanej sprawy. Sąd w niniejszej sprawie nie może zatem oceniać kwestii bezczynności organów. Do zwalczania bezczynności organów administracji publicznej służy odrębne postępowanie, które strona ma prawo uruchomić, jeśli uważa, że organy te nie załatwiają sprawy w terminie określonym przepisami postępowania administracyjnego. Nie były zasadne również pozostałe zarzuty skargi związane z merytoryczną oceną przez organ II instancji zaskarżonej decyzji, ponieważ w świetle konieczności umorzenia postępowania z przyczyn wskazanych wyżej, SKO nie miało obowiązku dokonywać takiej jej oceny. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.