II SA/Bd 1114/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013r. sprawy ze skargi H.T. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] października 2012r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2011 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W. wpłynął wniosek H. T. o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2011. We wniosku tym producent ubiegał się o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) do działek rolnych: A o powierzchni 0,95 ha, B o powierzchni 0,10 ha, C o powierzchni 0,10 ha, tj. o łącznej powierzchni 1,15 ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W., po przeprowadzeniu kontroli wydał w dniu [...] listopada 2011 r. decyzję nr [...], na podstawie której odmówił przyznania stronie płatności ONW. Powodem odmowy było niespełnienie kryterium minimalnej powierzchni posiadanych działek rolnych, wynoszącej 1 ha. W wyniku złożonego odwołania Dyrektor K.-P. Oddziału Regionalnego ARiMR w T. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. odmówił H. T. przyznania płatności ONW. Powodem odmowy przyznania płatności było stwierdzenie braku minimalnej powierzchni gruntów rolnych, uprawnionych do przyznania płatności, wynoszącej 1 ha. Organ I instancji w oparciu o przeprowadzoną weryfikację w terenie podczas kontroli w dniu [...] lutego 2012 r. uznał bowiem, że powierzchnia zakwalifikowana do płatności ONW nizinna wyniosła łącznie 0,94 ha, ponieważ wykluczył w całości działkę rolną C ze względu na niespełnienie warunku minimalnej powierzchni działki rolnej 0,10 ha, gdyż działka ta miała powierzchnię stwierdzoną 0,07 ha. Stwierdził też, że działka rolna A ma powierzchnię 0,84 ha, a nie jak było deklarowane przez producenta 0,95 ha. Od powyższej decyzji H. T. złożył odwołanie, w którym powołał się na wyniki pomiarów przeprowadzonych przez uprawnionego geodetę. Do odwołania dołączył oświadczenie geodety, kopie nowej mapy oraz zawiadomienie Wójta Gminy W., dotyczące rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej numerem [...]. Ponadto odwołujący wyraził wątpliwość co do rzetelności pomiaru, na którym oparł się organ administracji. Dyrektor K. – P. Oddziału Regionalnego ARiMR w T. w decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ nadzoru ustalił, że na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.) płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo stwierdził w wyniku weryfikacji powierzchni PEG (maksymalnej powierzchni ewidencyjno-gospodarczej, kwalifikującej się do przyznania płatności), że powierzchnia działki ewidencyjnej [...], kwalifikująca się do płatności ONW, wynosi 0,94 ha. Następnie organ odwoławczy wskazał, że istotna z punktu widzenia określenia uprawnień wnioskodawcy do płatności jest powierzchnia działki rolnej, nie zaś działki ewidencyjnej. Zgodnie z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. działka rolna oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku, gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. W ocenie organu II instancji nie można pojęcia działki rolnej utożsamiać z pojęciem działki ewidencyjnej. Z definicji tego ostatniego pojęcia, zawartej w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454 ze zm.) wynika, że działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Sama zaś ewidencja obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali, a także dane dotyczące właścicieli nieruchomości (§10 ust. 1), z uzupełnieniem o dane wymienione w § 11, w którym jednak nie wskazuje się, jako podlegających ujawnieniu w ewidencji, stanu faktycznego użytkowania. Organ nie kwestionował całkowitej powierzchni działki ewidencyjnej [...], ani też wyniku pomiaru geodezyjnego, wykonanego przez uprawnionego geodetę. Podał, że ze szkicu dołączonego do odwołania wynika, iż powierzchnia wykorzystywana rolniczo na części działki ewidencyjnej [...], oznaczonej jako działki rolne A i B, wynosi 0,92 ha (czyli jest nawet mniejsza od powierzchni ustalonej w ramach PEG). Pozostała część działki ewidencyjnej, oznaczona we wniosku i na załączniku graficznym jako działka rolna C o powierzchni deklarowanej 0,10 ha, nie spełniła minimalnego wymogu dla działki rolnej, określonego w art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r. poz. 86), zgodnie z którym, za działkę rolną uważa się działkę rolną w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 65, z późn. zm), o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Organ podał, że weryfikacja którą przeprowadzono w dniu [...] lutego 2012 r., potwierdziła poprawność wyznaczenia powierzchni PEG, tzn. dla działek rolnych A i B stwierdzono łączną powierzchnię 0,94 ha (z pomiaru geodezyjnego dostarczonego przez stronę wyniosła 0,92 ha). W przypadku działki rolnej deklarowanej jako działka C powierzchnia zmierzona wyniosła 0,07 ha, co również odpowiada pomiarowi geodezyjnemu, wykonanemu na zlecenia strony. Powierzchnia ta, z przyczyn wskazanych powyżej, została wykluczona z wniosku. Dodatkowo organ wskazał, że widoczny na fotografiach stan działki nie wskazywał na prowadzenie na niej działalności rolniczej. Organ II instancji stwierdził, że dane zawarte we wnioskach o pomoc obszarową podlegają weryfikacji przez organy ARiMR w toku kontroli administracyjnej, do której zostały zobowiązane na mocy art. 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006 r. ze zm.), w myśl którego wnioski o wsparcie i kolejne wnioski o płatność są sprawdzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację przestrzegania warunków przyznawania wsparcia. W tym celu państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, dla potrzeb którego wykorzystuje się m.in. system informacji geograficznej (GIS), o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16). Jak stanowi w/w artykuł, korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności w skali 1:10000. Ortofotomapa będąca elementem systemu LPIS i stanowiąca podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwalifikowalności deklarowanych powierzchni, powstała ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej. Oznacza to, że pomiary zarówno odległości jak i powierzchni można wykonywać tak jak na mapie. Ortofotomapa gwarantuje wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie, co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni tzw. rzucie ortogonalnym. Wykorzystywany przy pomiarze pomiar punktowy zapewnia dokładność pomiaru nawet 2-krotnie wyższą niż pomiar wykonywany podczas kontroli na miejscu. Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzona w oparciu o nową ortofotomapę ([...] września 2010 r. - data wykonania zdjęcia) weryfikacja powierzchni PEG, na podstawie której określona została powierzchnia kwalifikowana działki ewidencyjnej [...], pozwoliła stwierdzić, że w postępowaniu w I instancji prawidłowo określono powierzchnię kwalifikującą się do płatności. Wizualizacja przebiegu granic powierzchni PEG dowodzi, że w przypadku działek rolnych A, B i C uwzględniona została maksymalna powierzchnia kwalifikująca się do płatności w granicach działki ewidencyjnej nr [...]. W przedmiotowej sprawie zgodność danych LPIS ze stanem faktycznym dodatkowo została potwierdzona w wyniku weryfikacji terenowej, nie podważył jej także pomiar uprawnionego geodety, dołączony do odwołania. Powołując się na zasadę praworządności Dyrektor K. – P. Oddziału Regionalnego ARiMR w T. wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ale nie ma obowiązku jego zebrania, opierając się tym samym na materiale dowodowym przedstawionym przez stronę postępowania. Wynika to z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 173), który dokonuje pewnego ograniczenia w stosowaniu zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasada praworządności, o której mowa w art. 21 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy, wyrażona także w art. 6 k.p.a., ma szeroki zakres znaczeniowy. Jej przestrzeganie oznacza uwzględnianie w procesie stosowania prawa zasad równości, niedyskryminacji, proporcjonalności, a w zakresie procedury, stosowania tych norm szczegółowych, które nie zostały wyraźnie wyłączone przez przepisy szczególne. Na powyższą decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W przedmiotowej skardze skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie przytaczając tę sama argumentację co w swej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wstępnie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozważając zarzuty podniesione w skardze Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Spór pomiędzy stronami dotyczył ustalenia powierzchni gruntu należącego do skarżącego, który uprawniałby go do otrzymania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Skarżący nie kwestionował, że minimalna powierzchnia gruntów rolnych, uprawniających do otrzymania płatności, wynosi 1 ha. Natomiast sporny pozostawał sposób ustalenia tej powierzchni. W ocenie skarżącego zawartej we wniosku z dnia [...] kwietnia 2011 r. powierzchnia ta wynosi 1,15 ha, natomiast zdaniem organów administracji wyniosła ona co prawda 1,01 ha, jednakże po wykluczeniu z płatności działki rolnej C o powierzchni 0,07 ha (czyli o powierzchni poniżej 0,10 ha) łączna powierzchnia uprawniona do płatności wyniosła 0,94 ha. Kwestia ta została określona w art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zgodnie z którym, za działkę rolną uważa się działkę o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. W związku z powyższym odmówiono skarżącemu płatności ONW ze względu na niespełnienie warunku posiadania działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. Warunek ten wynika z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zgodnie z którym płatność ONW przysługuje rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych lub ich części, na których jest prowadzona działalność rolnicza wynosi co najmniej 1 ha. Organ powoływał się w niniejszej sprawie również na art. 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006 r. ze zm.), w myśl którego wnioski o wsparcie i kolejne wnioski o płatność są sprawdzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację przestrzegania warunków przyznawania wsparcia. W tym celu państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla potrzeb którego wykorzystuje się m.in. system informacji geograficznej (GIS), o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003. Powoływanie się przez organ na powyższe rozporządzenie Komisji jest jednak błędne, ponieważ przestało ono obowiązywać z dniem 1 stycznia 2011 r. i w jego miejsce zaczęło obowiązywać rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28.11.2011 r. ze zm.), niemniej jednak uregulowania w nim zwarte są de facto tożsame z tymi obowiązującymi w poprzednim rozporządzeniu Komisji (WE) z dnia 7 grudnia 2006 r. Tym samym błąd ten nie miał żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zgodzić się natomiast należy z organem odwoławczym, że nie można pojęcia działki rolnej utożsamiać z pojęciem działki ewidencyjnej. Tutejszy Sąd podziela ustalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko (vide np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5.11.2011 r., sygn. akt III SA/Po 659/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.12.2007 r., sygn. akt II GSK 259/07), zgodnie z którym powierzchnia ewidencyjna działki nie musi pokrywać się z powierzchnią faktycznie użytkowaną (uprawianą) i w razie rozbieżności decydujący na gruncie postępowania w przedmiocie płatności jest rzeczywisty obszar gruntu, na którym prowadzona jest określona uprawa, ustalony zgodnie z wynikami kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu. Sprawy ewidencji gruntów i budynków reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wraz z przepisami wykonawczymi. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu położony w graniach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Działka ewidencyjna stanowi jednostkę powierzchni podziału kraju dla celów ewidencji. Ewidencja gruntów obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą, a także informacje dotyczące osoby właściciela. Z kolei użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy: 1) użytki rolne: grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwałe i grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami i rowy, 2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, 3) grunty zabudowane i zurbanizowane, 4) użytki ekologiczne, 5) nieużytki, 6) grunty pod wodami, 7) tereny różne. Tak więc pojęcia działki rolnej nie można utożsamiać z żadną z kategorii użytku gruntowego. Ze wskazanych rodzajów użytków gruntowych wynika, że w praktyce działki rolne mogą być zlokalizowane tylko na niektórych użytkach rolnych. Tym samym nie można pojęcia działki ewidencyjnej, bez względu na znajdujący się na niej rodzaj użytku rolnego, traktować jako równoznacznego z pojęciem działki rolnej. Relacje między tymi pojęciami mogą się różnie kształtować. I tak działka rolna może, ale nie musi, zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej, może też być położona na kilku graniczących ze sobą całych działkach ewidencyjnych, czy też na częściach graniczących ze sobą działek ewidencyjnych. Wreszcie na jednej działce ewidencyjnej może znajdować się kilka działek rolnych. To producent decyduje, czy i jakie działki rolne, tj. działki na których prowadzona będzie jedna uprawa o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, będą położone na działkach ewidencyjnych, a nadto liczba, wielkość działek rolnych, rodzaj prowadzonej na nich uprawy może, czy to w okresie rocznym, czy dłuższym ulegać zmianie. Działki rolne nie są przedmiotem wpisu w ewidencji gruntów rolnych, nie są również objęte innym rejestrem, między innymi z uwagi na zmienny charakter tych danych. Ewidencja gruntów i budynków nie jest – zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne – rejestrem działek rolnych, dlatego też wypis z ewidencji nie jest i nie może być traktowany jako wyłączne czy też najważniejsze źródło dowodowe co do posiadanych przez wnioskodawcę działek rolnych i sposobu ich użytkowania. Wypis z ewidencji gruntów niewątpliwie ma charakter dokumentu urzędowego i szczególną moc dowodową w rozumieniu art. 76 k.p.a., ale stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone a więc: powierzchni działek ewidencyjnych, sposobu ich oznaczenia, rodzaju użytków gruntowych. Natomiast wypis z ewidencji gruntów, jakkolwiek jest dokumentem urzędowym, nie może stanowić dowodu co do danych dotyczących działek rolnych, ich powierzchni, albowiem tych danych nie ma w ewidencji gruntów i budynków, tym samym wypis z ewidencji gruntów i budynków ich nie zawiera (por. E. Kremer, glosa do wyroku NSA z dnia 9.01.2008 r., sygn. akt II GSK 295/07, LEX nr 39/2008, – Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 1/2009). Stąd też źródłem wszelkich danych dotyczących działek rolnych jest wniosek strony o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych danych są ortofotomapa i przeprowadzenie kontroli na miejscu (w niniejszej sprawie nastąpiło to w dniu [...] lutego 2012 r.). Mierzone są bowiem działki rolne, a więc obszar zasiewów, bo do tych terenów przysługują płatności, natomiast nie mierzy się działek ewidencyjnych. Dlatego też nie można mówić o nadrzędności danych z ewidencji gruntów i budynków, ewidencja pełni jedynie funkcje osnowy, w której znajdują się deklarowane działki rolne. Dlatego też podane we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów zgodnie z aktualnymi danymi podanymi w ewidencji gruntów nie oznacza, że wniosek został poprawnie złożony, a zawarte w nim dane są zgodne z danymi faktycznymi dotyczącymi działek rolnych. Nawet w przypadku gdy wnioskodawca zadeklaruje we wniosku, że położenie działek rolnych pokrywa się z odpowiadającymi im działkami ewidencyjnymi, nie zawsze będzie to oznaczało, że powierzchnia działki rolnej odpowiada powierzchni działki ewidencyjnej. Mogą bowiem zachodzić takie okoliczności, jak chociażby niewłaściwa pielęgnacja, co spowoduje, że powierzchnia deklarowanych działek rolnych nie będzie odpowiadać zawartej w ewidencji gruntów powierzchni działek ewidencyjnych, na których położone są działki rolne. Należy przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu (...) są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem jeżeli skarżący twierdził, że powierzchnia analizowanych działek rolnych przekraczała 1 ha, winien na tę okoliczność przedłożyć stosowne dowody, czego nie uczynił. Nie można bowiem uznać, z przyczyn wskazanych wyżej, danych wynikających z wypisu z rejestru gruntu wyników oraz oświadczenia geodety o dokonaniu rozgraniczenia nieruchomości, za potwierdzenie powyższej okoliczności, ponieważ dane te dotyczyły działki ewidencyjnej [...], a nie działek rolnych A, B i C, tj. działek, na których znajdowały się uprawy rolne, do których przysługiwały płatności. Z powyższych względów podnoszone w skardze zarzuty uznać należało za niezasadne. W konsekwencji, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.