II SA/Bd 1166/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie : Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi I. i L. K. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. K. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. ([...]) na podstawie art. 123, w zw. z art. 144 Kpa oraz art. 81 ust. pkt 2, w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 18 i art. 34 § 1a, w zw. z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) nie uwzględnił zarzutów, I. i L. K. dot. postanowienia [...] z dnia [...] maja 2011 r. o wszczęciu postępowania egzekucyjnego i nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wykonywania obowiązku rozbiórki wiaty w C. przy ul. J. [...] nałożonego prawomocną decyzją [...] z dnia [...] lutego 2008 r. wskazując, że wobec niewykonania tego obowiązku wybrał formę grzywny jako mniej uciążliwą dla zobowiązanych. Winna ona być środkiem mobilizującym do wykonania ostatecznej decyzji. Skoro max. wysokość zgodnie z ustawą wynosi 10.000 zł, to zastosowanie jej w wysokości 1.960 zł stanowi jednie zmobilizowanie do wykonania decyzji rozbiórki we własnym zakresie; koszt w wykonawstwie zastępczym wiązałby się z większymi nakładami. Składając zażalenie skarżący zarzucili naruszenie art. 33 pkt 8 ww. ustawy z 17 czerwca 1966 r. tj. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z 25 sierpnia 2011 r. na podstawie art. 123 w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. oraz art. 18, art. 23 § i § 4 pkt 2, art. 34 § 5 w zw. z art. 127 i 128 § 1 i § 2 ww. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, stwierdzając, że organ dysponując dwoma środkami egzekucyjnymi, tj. grzywną i wykonaniem zastępczym wybrał grzywnę jako środek mniej uciążliwy, biorąc pod uwagę koszty wykonania zastępczego; wyliczając wysokości grzywny organ właściwie zastosował art. 121 § 2, 3 i 4, posiłkując się opracowaniem O. W. E. – O. B. S. w zakresie cen robót remontowych, co znalazło swoje odzwierciedlenie w notatce z dnia [...] maja 2011 r. W ramach tzw. uznania administracyjnego organ wg art. 121 § 2 może nałożyć grzywnę do 10.000 zł, tak więc grzywna w wysokości 1.960 zł jakkolwiek uciążliwa, to jej kwotowa wysokość jest odpowiednio niska. Składając skargę I. i L. K. zarzucili naruszenia prawa, wnosząc o uchylenie obu postanowień. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględniania skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonanie. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia oraz innymi przepisami obowiązującego prawa. Podstawę zgłoszenia zarzutów stanowią wymienione enumeratywne w art. 33 pkt 1 -10 ww. ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przypadki. Z przepisów tej ustawy jednoznacznie wynika- wbrew twierdzeniom skargi, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest z urzędu. Stosownie do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok po zamknięciu sprawy na podstawie akt sprawy. Z akt postępowania w niniejszej sprawie tymczasem wynika, że ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. K. z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...] skarżący zostali zobowiązani do wykonania rozbiórki wiaty dobudowanej do budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. J. [...] w C. (polegającej na usunięciu 4 słupów z 2 zespolonych ceowników - usytuowanych w granicy konstrukcji dachu i zadaszenia powierzchni w kształcie trapezu o szer. 6,85 m od ulicy J. i dł. 13,31 m od strony działek [...] i [...] i wysokości 4,70 m). Skarżący następnie wnieśli odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., który decyzją z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] utrzymał ją w mocy, a następnie wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 11 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 328/08 skargę oddalił. Wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1783/08 została oddalona. Z akt wynika również, że w związku z niewykonaniem obowiązku, na podstawie art. 15 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) skarżącym przesłano upomnienie nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. znak: [...] zawierające wezwanie, do dobrowolnego wykonania - w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia - ciążącego na nich obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na bezskuteczność tego upomnienia i dalsze uchylanie się skarżących od wykonania obowiązku właściwy organ egzekucyjny a był nim w myśl obowiązujących przepisów - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. K. był upoważniony a jednocześnie zobowiązany zastosować odpowiedni środek egzekucyjny. Stosownie do przepisu art. 7 § 1 ww. ustawy z 17 czerwca 1966 r. - organ stosuje środki przewidziane w ustawie a zgodnie z art. 1a pkt 12 tej ustawy środkami egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym są grzywną w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni. Natomiast przy egzekucji - jak w niniejszej sprawie- dotyczącej spełnienie obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego z uwagi na charakter tego postępowania organ egzekucyjny miał możliwość zastosowania tylko jednego z dwóch środków egzekucyjnych: nałożenia grzywny w celu przymuszenia albo wykonania zastępczego. Organ dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego w okolicznościach danej sprawy powinien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego określonymi w art. 7 § 2 tej ustawy, tj. stosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z powyższych przepisów wynika obowiązek badania przez organ na etapie postępowania egzekucyjnego, który ze środków egzekucyjnych prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku a jednocześnie jest najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, przy czym organ powinien przedstawić swoje stanowisko w uzasadnieniu podjętej decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa odpowiednio je uzasadniając. W ocenie Sądu uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia spełniają wymagania art. 107 § 3 Kpa. Organ prawidłowo i przekonywująco uzasadnił celowość nałożenia grzywny w celu jedynie przymuszenia i zastosowanie właśnie tego środka egzekucyjnego zamiast drugiego środka egzekucyjnego tj. wykonania zastępczego. Za nietrafny Sąd uznał więc zarzut naruszenia prawa. Oczywiście grzywna w celu przymuszenia jest uciążliwa, tak zresztą jak każdy inny środek egzekucyjny. Zauważyć jednak należy, że postępowanie egzekucyjne wszczyna się z urzędu gdy zobowiązany nie wykonuje nałożonego obowiązku i że nałożenie grzywny wyłącznie ma na celu jedynie przymuszenie do wykonania nałożonego obowiązku, nie jest natomiast karą. Warto także zauważyć dodatkowo, że zgodnie z art. 125 § 1 ww. ustawy z 17 czerwca 1966 r. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone a nieuiszczone grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nie doszło więc do naruszenia przepisów wskazanych w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie doszło także do naruszenia jakiegokolwiek innego przepisu obowiązującego prawa. W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek określonych treścią przywołanych przepisów art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zgodnie z art. 151 tej ustawy Sąd skargę jako niezasadną oddalił.