II SA/Bd 1170/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na zarządzenie Prezydenta G. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odwołania dyrektora muzeum postanawia: odrzucić skargę. Pełnomocnik M. K. złożył skargę na zarządzenie nr ... Prezydenta G. z dnia ... 2014 r. w sprawie odwołania jej ze stanowiska Dyrektora Muzeum im. ... w G., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając: naruszenie przepisu prawa materialnego art. 15 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, będące wynikiem przyjęcia, iż Prezydent jest pracodawcą i zwierzchnikiem służbowym dyrektora instytucji kultury, oraz art. 15 ust. 1 ww. ustawy, w zw. z art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych poprzez ich błędną wykładnię i nieuwzględnienie charakteru lex specialis i samoistności normy art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i-prowadzeniu działalności kulturalnej wobec norm ustawy o pracownikach samorządowych i przepisów k.p. i naruszenie przepisów postępowania – ww. art. 15 ust. 1 zdanie drugie poprzez jego niezastosowanie i odwołanie dyrektora instytucji kultury bez zasięgnięcia stosownych opinii prawem wymaganych, wnosząc o stwierdzenie nieważności zarządzenia. Alternatywnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej – zarzucił naruszenie interesu prawnego skarżącej, poprzez wydanie zarządzenia na skutek błędnie ustalonego stanu faktycznego i nieuzasadnione przyjęcie, iż skarżąca miałaby się dopuszczać wielokrotnego naruszania podstawowych obowiązków na zajmowanym stanowisku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc że sprawa ze skargi na zarządzenie o odwołaniu dyrektora instytucji kultury nie jest sprawą "z zakresu administracji publicznej", nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego, a właściwym do oceny legalności takiej uchwały jest sąd powszechny, wskazując także że powodem zwolnienia skarżącej było wielokrotne naruszanie obowiązków służbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej dalej jako "Ppsa" uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do przepisów art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie po zamknięciu rozprawy na podstawie akt. Z akt sprawy natomiast wynika, że Prezydent G. zarządzeniem nr ... z dnia ... 2014 r. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 15 ust. 1, ust. 4 i ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 406 z późn. zm.) oraz art. 70 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. -Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), po zasięgnięciu opinii Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odwołał skarżącą M. K. ze stanowiska Dyrektora Muzeum im. ... w G. ze skutkiem natychmiastowym, wskazując że powodem odwołania jest wielokrotne naruszanie podstawowych obowiązków na zajmowanym stanowisku, tj. naruszenie art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.); art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458 z późn. zm.) oraz art. 100 § 1 i art. 1672 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z późn. zm.). Należało więc rozważyć kwestię dopuszczalności skargi i kompetencje sądu administracyjnego do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zagadnienie to było kwestią sporną w orzecznictwie sądowo- administracyjnym orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wyłączając (np. vide wyrok NSA z 31.01.12 – II OSK 2526/11 i z dnia 17.03.2010 – II OSK 23/10). Zauważyć jednak należy, że ustawą z dnia 31.08.2011 o zmianie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 207, poz. 1230) znowelizowano z dniem 1 stycznia 2012 r. art. 15 ustawy z 25 października 1991 r., o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, który w ust. 7 stanowi obecnie, że "w sprawach dotyczących powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury w zakresie niewskazanym w ustawie mają zastosowanie przepisy art. 68-72 Kodeksu pracy." Zaskarżony akt prawny w postaci zarządzenia niewątpliwie wywołuje skutek w sferze prawa pracy. Wśród skutków tego aktu prawnego nie da się bowiem wyodrębnić skutków innych niż cywilnoprawne. Nadto po myśli art. 262 § 1 ustawy Kodeks pracy sprawy o roszczenia ze stosunku pracy rozpoznają sądy pracy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucono jako złożoną w sprawie niepodlegającej właściwości sądów administracyjnych co czyniło także niedopuszczalnym rozpatrzenie zarzutów podnoszonych w skardze.