II SA/Bd 118/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2022 r. nr NEP.906.26.1.11.2022 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę W dniu [...] maja 2022 r. do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego wpłynął wniosek Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia 9 maja 2022 r. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec M. S. -P. (Skarżąca), opiekuna prawnego małoletniego [...] P. (ur. [...].03.2019 r.), w celu wyegzekwowania obowiązku niepieniężnego polegającego na poddaniu dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Jednocześnie wskazano jako środek egzekucyjny grzywnę w celu przymuszenia. Do ww. wniosku Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. dołączył tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] maja 2022 r. W toku postępowania egzekucyjnego Wojewoda Kujawsko-Pomorski postanowieniem z dnia [...] maja 2022 r. nałożył na zobowiązaną grzywnę celem przymuszenia i wezwał do wykonania obowiązku określonego w ww. tytule wykonawczym. W dniu [...] czerwca 2022 r. Skarżąca złożyła podanie zatytułowane "zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym". Skarżąca zarzuciła określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U z 2021 r., poz. 2069 ze zm.), dalej: "ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych", poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku stawienia się na badania kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia. Skarżąca zarzuciła również organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 29 § 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479), dalej: "u.p.e.a.", poprzez przystąpienie do egzekucji, podczas gdy tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy. Zdaniem Skarżącej wierzyciel w podstawie prawnej obowiązku zbyt ogólnie wskazał na art. 17 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, ponadto nie podał w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. W związku z powyższym, Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. oddalił zgłoszone przez Skarżącą zarzuty w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] maja 2022 r. W wyniku wniesionego przez Skarżącą zażalenia Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji zwrócił uwagę na konieczność identyfikowania wniesionych przez stronę zarzutów zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. oraz wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie wierzyciel winien procedować i podejmować stosowne rozstrzygnięcia, znajdując oparcie w przepisach prawa. Ponadto postanowieniem z dnia [...] września 2022 r. Inspektor Sanitarny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Po ponownym rozpatrzeniu zarzutów wniesionych przez Skarżącą w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. postanowieniem z [...] września 2022 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. oddalił zgłoszony zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Zdaniem organu, w sposób prawidłowy i wyczerpujący zakreślono podstawę prawną niewykonanego obowiązku – stawienia się na lekarskie badanie kwalifikacyjne. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Skarżąca złożyła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 80, art. 124 § 2 w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12, art. 136 i art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), dalej: "k.p.a.", art. 33 § 2 pkt 2c, art. 7 § 3, art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. W związku z powyższym, Skarżąca wniosła o uwzględnienie zarzutów w całości. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2022 r. Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] października 2022 r. Inspektor Sanitarny skierował do wierzyciela pismo z prośbą o przekazanie informacji na temat bieżącego stanu faktycznego dotyczącego realizacji egzekwowanego w przedmiotowym postępowaniu obowiązku. W odpowiedzi Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. poinformował o ustalonym stanie faktycznym, jednakże bez pełnej dokumentacji. W dniu [...] października 2022 r. do Inspektor Sanitarny wpłynęło pismo wraz z pełną dokumentacją małoletniego [...] P., otrzymaną od Świadczeniodawcy. W dniu [...] października 2022 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał Skarżącą do wskazania intencji podstawy prawnej i doprecyzowania treści zarzutu określonego w punkcie 4 zażalenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. W odpowiedzi Skarżąca wyjaśniła, że w punkcie 4 zażalenia powinien być wskazany art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., czyli brak wymagalności obowiązku z innej przyczyny, czyli odroczenia obowiązkowych szczepień ochronnych. Odnosząc się do powyższego zarzutu, organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy Skarżąca stawiła się na lekarską wizytę kwalifikującą do szczepień ochronnych w dniu [...] września 2022 r., jednakże po stwierdzeniu przez lekarza Podstawowej Opieki Zdrowotnej o braku przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, nie wyraziła zgody na wykonanie szczepienia. Organ podkreślił, że o realizacji szczepień ochronnych i kwalifikacji do ich podania u dziecka decyduje lekarz, a nie rodzic, który ze względu na swoje przekonania sprzeciwia się wykonaniu szczepień ochronnych w okresach uzasadnionych medycznie, profilaktycznie i epidemiologicznie. Organ zaznaczył, że w przypadku szczepień ochronnych nie może być mowy o dobrowolności przystąpienia pacjenta do świadczenia zdrowotnego. Ustawowy obowiązek szczepień ochronnych oznacza niedopuszczalność korzystania z uprawnienia pacjenta do odmowy poddania się świadczeniu zdrowotnemu. Organ zgodził się z twierdzeniem Strony, że "(...) w przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej", jednakże nie jest to jednoznaczne z wystawieniem odroczenia od obowiązkowych szczepień ochronnych. Znajdujące się w dokumentacji skierowania do poradni Endokrynologicznej oraz Gastroenterologicznej nie stanowią stosownego zaświadczenia z uwagi na to, że lekarz nie orzekł przeciwskazań do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych. Powyższe skierowania w tym przypadku nie mają związku z odroczeniem od obowiązkowych szczepień ochronnych, a są jedynie podstawą do dalszego diagnozowania problemów zdrowotnych małoletniego [...] P. nie mających wpływu na realizację wykonania zaległych szczepień. Przeciwnie byłoby w przypadku wystawienia skierowania mającego na celu odroczenie od obowiązkowych szczepień ochronnych. Wówczas lekarz Podstawowej Opieki Zdrowotnej winien wystawić stosowne zaświadczenie oraz odnotować taką informację w dokumentacji medycznej pacjenta. W związku z powyższym organ uznał zarzut za bezzasadny. W odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych przez Stronę w rozpatrywanym zażaleniu z dnia [...] września 2022 r., organ odwoławczy wskazał, że wykraczają one poza zarzuty w rozumieniu art. 33 § 2 u.p.e.a. Niemniej jednak mając na względzie interes Strony, organ ustosunkował się do nich, zaznaczając jednocześnie, że wyjaśnienia te pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 80, art. 136 i art. 138 k.p.a. zauważył, że art. 136 i art. 138 k.p.a. odnoszą się do działania organu odwoławczego, jakim jest Inspektor Sanitarny. W związku z tym zarzut naruszenia tych przepisów prawa przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B., to jest wierzyciela obowiązku, jest w tym przypadku bezzasadny. Zdaniem organu II instancji nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 80 k.p.a. Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. zgromadził wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie i ocenił zebrane dowody w świetle przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 2c u.p.e.a. organ zauważył, że w przepisie art. 33 § 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od [...].07.2020 r. wyłączono możliwość podniesienia zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Natomiast biorąc pod uwagę zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 2c u.p.e.a. i związane z tym wątpliwości strony co do podanej przez wierzyciela podstawy prawnej obowiązku w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] maja 2022 r., Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy prawa. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obowiązane są na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. Ponadto w myśl art. 5 ust. 2 ww. ustawy, w odniesieniu do osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych, odpowiedzialność za wypełnienie obowiązku ponosi osoba sprawująca prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1876). Szczegółowy sposób realizacji powyższego obowiązku konkretyzują przepisy ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zawarte w rozdziale 4 dotyczącym szczepień ochronnych, szczególnie zaś art. 17. Dlatego też artykuł ten został w całości wskazany przez wierzyciela w tytule wykonawczym nr [...]. Organ również wyjaśnił, że ww. przepisy prawa stanowią podstawę prawną obowiązku, a nie podstawę prawną prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z wątpliwościami Skarżącej, co do zakresu ciążącego na niej obowiązku, w ocenie organu II instancji został on jednoznacznie sformułowany w punkcie 5 części B tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] maja 2022 r. W kwestii zarzutu naruszenia art. 7 § 3 u.p.e.a. organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż małoletni F. P. został zakwalifikowany do szczepienia ochronnego. Zgodnie z adnotacją naniesioną w dokumentacji medycznej dziecka przez lekarza Podstawowej Opieki Zdrowotnej, rodzic nie wyraził zgody na szczepienia małoletniego. Co więcej, w związku z wątpliwościami Skarżącej, co do konieczności wykluczenia przeciwwskazań do szczepień, Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że żaden przepis ustawy nie nakłada na lekarza obowiązku rutynowego przeprowadzania testów np. na ewentualne alergie na substancje wchodzące w skład szczepionek, czy innych dodatkowych badań wykluczających ewentualne przeciwwskazania do szczepień, a brak możliwości wykluczenia przeciwwskazań zawartych w Charakterystyce Produktu Leczniczego preparatów szczepionkowych, w tym nadwrażliwości na składniki szczepionki, nie jest przesłanką do odstąpienia od egzekwowania przez wierzyciela realizacji obowiązku szczepień ochronnych. W związku z powyższym, zdaniem organu, lekarze dopełnili obowiązku zgodnie z art. 17 ust. 2 i ust. 4 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych. Do samego szczepienia nie doszło, ponieważ matka dziecka nie wyraziła zgody z powodu jąkania się dziecka. Jednocześnie Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów wskazujących na istnienie lekarskich przeciwwskazań stwierdzających konieczność odroczenia obowiązkowych szczepień ochronnych syna ze względu na jego stan zdrowia. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna przeszkoda techniczna ani prawna, która uniemożliwiałaby wykonanie obowiązku, który wynika z mocy prawa i jest bezpośrednio wykonalny. W kwestii zarzutu naruszenia art. 124 § 2 w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i art. 12 k.p.a. Inspektor Sanitarny stwierdził, że wierzyciel zapoznał się z treścią zarzutów strony, albowiem odniósł się do nich w treści postanowienia. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego należy również uznać, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes strony. W skardze do tut. Sądu, Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj.: a) art. 7, 15, 136 i 138 § 2 k.p.a., art. 17 ust. 4 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, skutkujące brakiem merytorycznego rozpoznania zarzutów Skarżącej przez organ II instancji oraz przez wierzyciela, jak również wszczęciem postępowania egzekucyjnego mimo braku ku temu podstaw, b) art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonego postanowienia okoliczności faktycznych i dowodów podnoszonych przez Skarżącą i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na twierdzeniach wierzyciela, c) art. 7a, 77 i 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść Skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, d) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że Skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, a strona podejmuje kroki w celu wykonania obowiązku, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. uznanie przez organ, że Skarżąca nie dopełniła obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, podczas gdy stawiła się w POZ w celu wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, nie zostało wystawione zaświadczenie o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, nie zostały wykluczone przeciwwskazania do szczepienia, a zatem nie można mówić o wymagalności obowiązku, a dziecko zostało skierowane do poradni specjalistycznej. W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania, o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia sprawy oraz o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Jak podnosi się w orzecznictwie rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (w przeciwieństwie do przypadków określonych w art. 119 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezależne od woli stron (wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2021 r., III FSK 2430/21; z 8 grudnia 2020 r., I FSK 1110/20, I FSK 1121/20, I FSK 1122/20, z 11 czerwca 2019r., II OSK 1867/17; wszystkie przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Stosownie z kolei do art. 145 § 1 pkt 2-3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, sąd stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Jednocześnie w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, sąd umarza to postępowanie (art. 145 § 3 p.p.s.a.). W przypadku braku wskazanych uchybień, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie jest ono dotknięte wadami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie są rozstrzygnięcia wierzyciela i organu odwoławczego, wydane w następstwie wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Istota sporu sprowadza się do oceny czy zarzuty Skarżącej są uzasadnione w świetle zaistniałego stanu faktycznego i obowiązującego stanu prawnego. Sąd zauważa, że podobne zagadnienie było już przedmiotem oceny przez WSA w Bydgoszczy np. w wyrokach z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 1200/22 i z 21 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 1161/22. Tut. Sąd podziela zasadnicze poglądy w nich zaprezentowane i częściowo posłuży się argumentacją w nich zawartą. Stosownie do art. 1a pkt 13 u.p.e.a., wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Jak wynika z art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a., uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 tej ustawy jest m.in. dla obowiązków wynikających z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa – organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności – podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. W rozpatrywanej sprawie podmiotem tym pozostaje Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., co wynika z art. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 195 ze zm.). Ten ostatni przepis ustanawia domniemanie kompetencji właściwego miejscowo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego w tego rodzaju sprawach. Zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest z kolei osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, jak też osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 20 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie jest to rodzic dziecka, na którym spoczywa określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, ustawowy obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym, co wynika z treści art. 5 ust. 2 tej ustawy. W myśl tego przepisu, w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2020r. poz. 849). Z kolei pod pojęciem organu egzekucyjnego rozumie się organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków (art. 1a pkt 7 u.p.e.a.). W myśl art. 20 § 1 pkt 1 u.p.e.a. organem mającym ogólną właściwość do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie obowiązków niepieniężnych jest wojewoda. Egzekucji administracyjnej podlegają m. in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego (art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). W rozpatrywanej sprawie obowiązkiem tym jest określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 17 ust. 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych obowiązek poddania małoletniego dziecka (ur. [...] marca 2019 r.) szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym wymienionym w treści tytułu wykonawczego, tj.: - przeciwko [...] - szczepienie podstawowe, - przeciwko [...] - pierwsza dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - druga dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - pierwsza dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - pierwsza dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - pierwsza dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - druga dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - pierwsza dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - druga dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - druga dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - trzecia dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - druga dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - trzecia dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - trzecia dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - szczepienie podstawowe, - przeciwko [...] - trzecia dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - czwarta dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - trzecia dawka szczepienia podstawowego, - przeciwko [...] - czwarta dawka szczepienia podstawowego. Obowiązek powyższy został skonkretyzowany przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczepień ochronnych, w szczególności przepisem § 3 tego rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy. Jest on także konkretyzowany komunikatami Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie programu szczepień ochronnych na dany rok, wydawanymi na podstawie art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych. Jak stanowi art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje zasadniczo z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W rozpatrywanej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w wyniku wystawienia wobec Skarżącej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w dniu [...] maja 2022 r. tytułu wykonawczego nr [...]. Tytuł ten wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej został przesłany do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, który działając jako organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne, doręczając zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego. Zobowiązana korzystając ze swych uprawnień procesowych, na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązana wnosząc zarzuty kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji. W przedmiotowej sprawie zobowiązana podniosła zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą z przepisu prawa (czyli z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.). Ponadto zarzuciła organowi egzekucyjnemu, że naruszył art. 29 § 2 u.p.e.a. poprzez przystąpienie do egzekucji, podczas gdy tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., tj. niewłaściwie jest podana przez wierzyciela podstawa prawna obowiązku o charakterze niepieniężnym, skutkująca pominięciem art. 17 ust. 2 i 4 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, ograniczenie się do wskazania art. 17 tej ustawy oraz brak wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. Wyjaśnić należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. W pierwszej kolejności należy więc odnieść się do zagadnienia spełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. W tej kwestii należy podać, że stosownie do art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a., badając dopuszczalność egzekucji organ egzekucyjny niebędący jednocześnie wierzycielem nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, jeżeli tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 ww. ustawy. W sytuacji zaś prowadzenia egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy niespełniający wymogów określonych w art. 27, organ egzekucyjny powinien umorzyć postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zawarty w skardze zarzut, że nie zbadano, czy tytuł wykonawczy został wystawiony w sposób prawidłowy, nie mógł odnieść zamierzonych rezultatów. Z dniem 30 lipca 2020 r. przepis art. 33 u.p.e.a. został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070). Skreślono obowiązujący do tego czasu przepis art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., przewidujący możliwość wniesienia takiego zarzutu. Odtąd, kwestia spełniania przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. nie stanowi już podstawy do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Mając to na względzie, wierzyciel – Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. pismem z dnia [...] września 2022 r. przekazał według właściwości organowi egzekucyjnemu – Wojewodzie Kujawsko-Pomorskiemu pismo zobowiązanego, w części dotyczącej niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. Sąd podziela także stanowisko organów administracji, co do niezasadności podniesionego zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającą z przepisu prawa (art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a.). Odnośnie do tego zarzutu należy wyjaśnić, że podstawę prawną do nałożenia obowiązku szczepień przeciw wybranym chorobom zakaźnym stanowi wskazany w tytule wykonawczym art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych. Na tej podstawie ustawodawca zobowiązał osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym na zasadach określonych w ustawie, przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 tej ustawy, w odniesieniu do osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych (m. in. dziecko) odpowiedzialność za wypełnienie tego obowiązku ponosi osoba sprawująca nad tą osobą prawną pieczę, albo jej opiekun faktyczny (zwykle są to rodzice). Zgodnie z definicją ustawową, szczepienie ochronne polega na podaniu szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie (art. 2 pkt 26 tej ustawy). Szczepienie ochronne jest wyodrębnionym - z zakresu ogólnego udzielania świadczeń zdrowotnych - przedmiotem działalności i służy zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia, przecięcia dróg szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz uodpornienia osób podatnych na zakażenie. Realizację wyrażonego w przytoczonych przepisach obowiązku konkretyzują przepisy ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zamieszczone w rozdziale IV, poświęconym szczepieniom ochronnym. W myśl art. 17 ust. 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych (powołany art. 17 w podstawie prawnej tytułu wykonawczego) osoby wymienione na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Z art. 17 ust. 2 ww. ustawy wynika, że wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem (art. 17 ust. 3 tej ustawy). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 ustawy). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). Powyższych uregulowań nie można rozumieć inaczej niż w ten sposób, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym oznacza również obowiązek poddania się lekarskim badaniom kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych. Jak zatem wynika z podanych przepisów, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym, w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Z art. 17 ust. 3 i 4 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych wynika, że lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. Na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych minister właściwy do spraw zdrowia został upoważniony m. in. do określenia w drodze rozporządzenia wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych oraz osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wieku i innych okoliczności stanowiących przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby. W oparciu o tę podstawę Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 753 ze zm.), w którym ustalił wykaz (zakres) obowiązkowych szczepień ochronnych, ze wskazaniem, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym – jeśli chodzi o dzieci – w jakim okresie ich życia. Należy też podkreślić, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. W komunikacie precyzuje się jakim szczepieniom i w jakim czasie powinny poddać się określone osoby, a jego ogłoszenie nie ma wpływu na istnienie obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym. Sąd Najwyższy w wyroku z 8 stycznia 2016 r., sygn. akt V KK 306/15 stwierdził, że: "z art. 5 ust. 1 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych wynika wprost, że osoby przebywające na terytorium kraju są obowiązane, na zasadach określonych w tej ustawie, do poddania się szczepieniom ochronnym. Analiza przepisów przywołanej ustawy (jej art. 5 ust. 2 oraz tych zamieszczonych w jej rozdziale 4) pozwala – ponad wszelką wątpliwość – wyinterpretować normę prawną, która ustanawia prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy tego obowiązku. Wskazuje bowiem podmiot na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Obowiązek poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika więc z mocy przepisów ustawowych". Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych, przy czym wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (por. wyroki NSA z 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1494/08 i z 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 32/11). Podkreślił również, że wynikający z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie przymusowe dochodzenie poddania dziecka szczepieniu ochronnemu (por. wyroki NSA: z 6 kwietnia 2011 r., II OSK 32/11; z 6 czerwca 2017 r., II GSK 2398/15). Poglądy te tut. Sąd w pełni podziela. Wskazane przepisy stanowią zatem podstawę prawną nałożenia obowiązku szczepień. Wierzyciel w tytule wykonawczym w sposób szczegółowy opisał treść podlegającego egzekucji obowiązku, precyzyjnie wskazując czego dotyczy, z podaniem rodzaju szczepień, które powinny zostać wykonane. Treść obowiązku wskazana w tytule wykonawczym wynika z przywołanej podstawy prawnej – art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 17 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych. Jak wynika z § 3 wspomnianego rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, prawodawca określił przedział czasu, w którym jest wymagane zrealizowanie obowiązku szczepienia. To, że został wyznaczony termin maksymalny wykonania obowiązku szczepienia nie oznacza, że dopiero po jego upływie obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej. Z § 5 tego rozporządzenia wynika bowiem, że obowiązkowe szczepienia ochronne są prowadzone zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych na dany rok. W niniejszej sprawie obowiązek poddania dziecka Skarżącej szczepieniu ochronnemu przeciw chorobom zakaźnym wynika z mocy przepisów ustawowych, zaś szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą, został określony w Komunikacie GIS w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Z akt sprawy wynika, że w dniach [...] marca 2019 r., [...] kwietnia 2019 r. i [...] listopada 2019 r. odbyły się spotkania edukacyjne na temat szczepień z lekarzem w Przychodni "[...]" s.c. w B.. Rodzice wielokrotnie byli informowani o szczepieniach ochronnych, jednak ze względu na lęk przed szczepieniami ochronnymi bali się zaszczepić syna. W dniach [...] i [...] października 2019 r. pielęgniarka nie zastała nikogo w domu. Skierowane wezwania na szczepienia i badania w 2019 r. oraz w 2020 r. nie odniosły skutku. Dnia [...] maja 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny skierował do Skarżącej upomnienie nr [...] (doręczone [...] maja 2021 r.) wzywające do stawienia się z dzieckiem w punkcie szczepień Przychodni "[...]" s.c. w B. albo innego świadczeniobiorcy, z którym N. Fundusz Zdrowia zawarł umowę o udzielenie tych świadczeń. W upomnieniu podana została podstawa prawna obowiązku, skutki niewykonania obowiązku oraz wymieniono szczepienia ochronne, którym dziecko należy poddać. Pismem z dnia [...] maja 2021 r. organ wyjaśnił, że [...] kwietnia 2021 r. Minister Zdrowia i Główny Inspektor Sanitarny wydali komunikat w sprawie wykonywania szczepień w czasie pandemii COVID-19, z rekomendacją wznowienia realizacji obowiązkowych szczepień dla dzieci. Po uzyskaniu informacji, że rodzice dziecka wycofali deklarację wyboru pierwszego kontaktu w Przychodni "[...]" s.c. w B. i zadeklarowali Przychodnię "[...]", organ pozyskał informację także z tej drugiej palcówki. Wynika z niej (pismo z dnia [...] kwietnia 2022 r.), że rodzice nie zgłosili się z dzieckiem do lekarza oraz na szczepienie. Dnia [...] lipca 2021 r. została przeprowadzona rozmowa z ojcem dziecka, w której poinformował, że dziecko jest pod opieką kardiologa; poproszony o dostarczenie stosownej dokumentacji, nie uczynił tego. Przychodnia wskazała, że brak jest jakiegokolwiek kontaktu. Z adnotacji pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B. wynika, że do dnia wystawienia tytułu wykonawczego i rozpatrzenia zarzutów przez wierzyciela, w Przychodni "[...]" rodzice dziecka nie stawili się celem zrealizowania szczepień obowiązkowych u dziecka, a po kilkukrotnych próbach kontaktu rodzice nie odbierali telefonu – abonent był nieosiągalny. Nie budzi zatem wątpliwości, że dziecko nie zostało zaszczepione, rodzice nie stawili się z dzieckiem celem zrealizowania tego obowiązku, w tym na dzień wydania postanowienia przez wierzyciela ([...] września 2022 r.) Skarżąca podnosi kwestie braku zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym. Zauważyć należy, że skoro Skarżąca nie zgłaszała się z dzieckiem do Przychodni celem poddania go badaniu i zaszczepienia, to oczywistym jest, że takie zaświadczenie na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji nie zostało wydane. Z akt wynika, że dopiero na etapie postępowania zażaleniowego w dniu [...] września 2022 r. w Przychodni "[...]" Sp. z o.o. stawiła się Skarżąca z dzieckiem, "jednak szczepienia nie wykonano pomimo braku p/wskazań – z uwagi na obawy matki, matka w tym momencie nie wyraziła zgody" (d. zaświadczenie lekarskie). Pomimo zatem wydania skierowań na badania specjalistyczne, lekarz specjalista pediatrii nie stwierdził przeciwskazań do zaszczepienia dziecka Skarżącej. Strona skarżąca jednak nadal kwestionuje wnioski do jakich doszedł lekarz pediatra wykonujący kwalifikację i nie dopuszcza do podania szczepionek. Uniemożliwienie przeprowadzenia szczepień ochronnych u dziecka, niestawiennictwo na badanie dziecka, a następnie na etapie postępowania zażaleniowego nie wyrażenie zgody na szczepienie, mimo braku przeciwskazań stwierdzonych przez lekarza przeprowadzającego badanie kwalifikacyjne oznacza, że Skarżąca nie dopełniła obowiązku poddania dziecka (ur. [...] marca 2019 r.) wielu obowiązkowym szczepieniom ochronnym i to na przestrzeni kilku lat. Skoro obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu przeciw chorobom zakaźnym wynika wprost z mocy przepisów prawa, wiek mieści się w przedziale czasowym wynikającym z przepisów rozporządzenia z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych dla poszczególnych chorób zakaźnych wymienionych w tytule wykonawczym, upłynęły wymagane terminy zaszczepienia, a dziecko nie zostało zaszczepione, to obowiązek poddania się szczepieniu jest wymagalny. W rezultacie, skoro Skarżąca nie stawiała się z dzieckiem celem przeprowadzenia badania kwalifikacyjnego do szczepienia, a na etapie postępowania zażaleniowego pomimo, że lekarz przeprowadzający badanie kwalifikacyjne, a więc podmiot do tego uprawniony, w oparciu o posiadaną wiedzę, przeprowadzony wywiad i badanie stwierdza brak przeciwskazań do wykonania szczepienia, to trudno podważać taką ocenę tylko w oparciu o subiektywne przekonanie o konieczności przeprowadzania bardziej szczegółowych i zaawansowanych badań. O braku wymagalności wymienionego obowiązku nie może świadczyć przywoływana przez stronę okoliczność, że skierowano syna Skarżącej do poradni endokrynolocznej i gastroenterologicznej. Skarżąca nie przedstawiła np. zaświadczenia o odroczeniu szczepień ochronnych dziecka z tych poradni, potwierdzającego przeciwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego. Ponadto, jak wcześniej wskazano, to w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Skarżąca nie stawiała się z dzieckiem celem przeprowadzania badania kwalifikacyjnego, a na etapie postępowania zażaleniowego wprawdzie stawiła się, jednak nie zgodziła się na zaszczepienie dziecka pomimo, że lekarz pediatra nie stwierdził przeciwskazań do zaszczepienia. Wbrew stanowisku strony nie doszło więc do odroczenia wykonania obowiązku szczepienia. Skarżąca nie wykazała też żadnej inicjatywy, aby w porozumieniu z lekarzem np. doprowadzić do ułożenia indywidualnego kalendarza szczepień. Formułowane w skardze zarzuty są całkowicie bezzasadne w sytuacji niestawiania się z dzieckiem na badania kwalifikacyjne, a następnie kwestionowania badań kwalifikacyjnych i braku woli poddania dziecka szczepieniom. Niedopuszczalne jest też rozszerzanie zarzutów o nowe zarzuty zgłaszane po ustawowym terminie przewidzianym do ich wniesienia np. na etapie postępowania zażaleniowego lub skargi. Sąd zauważa, że na podstawie art. 16 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacji w zakresie określonym w art. 9. Obowiązek szczepień dziecka nie może być uchylony wobec braku zgody rodzica, skoro nie są stwierdzone przez lekarza przeciwskazania. Należy bowiem mieć na uwadze także art. 15 tej ustawy, zgodnie z którym przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do wyrażenia zgody na udzielenie świadczeń zdrowotnych albo odmowy takiej zgody, jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej. Ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych nie przewiduje możliwości odmowy poddania się obowiązkowym szczepieniom, skoro lekarz nie stwierdził przeciwskazań. Reasumując, wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania z art. 7, art. 7a, art. 15, art. 77, art. 80, art. 136 i art. 138 k.p.a. Organ zgromadził i ocenił zebrane dowody w świetle przepisów mających zastosowanie w sprawie. Dokonana w zaskarżonym postanowieniu ich ocena nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów, nie narusza przy tym zasady dwuinstancyjności. Jednocześnie w niniejszej sprawie nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do treści norm prawnych lub co do stanu faktycznego. Jako niezasadny Sąd uznaje również zarzut naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zostało prawidłowo sporządzone. Uzasadnienie faktyczne wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, ze wskazaniem przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia z przytoczeniem właściwych przepisów prawa. Należy przy tym podkreślić, że zakres prowadzonego postępowania limitowany był wniesionymi zarzutami i tylko w kontekście podniesionych w terminie zarzutów organy mogły wypowiadać się w sprawie. Z kontekstu zawartego w skardze wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy wynika, że odnosi się on do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Należy więc wskazać, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2022 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski w związku z wniesionymi zarzutami zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 56 § 3 w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. Jak stanowi art. 35 § 1 u.p.e.a. wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wydaje organ egzekucyjny (art. 56 § 3 u.p.e.a.). Wskazać ponadto należy, że przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione w art. 56 § 1 u.p.e.a., a uprawnionym do zawieszenia postępowania egzekucyjnego jest organ egzekucyjny. To oznacza, że tutejszy Sąd nie został wyposażony w kompetencje w tym zakresie. Odrębnie natomiast Sąd rozpoznał wniosek o zawieszenie postępowania i postanowieniem z dnia [...] marca 2023 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.