II SA/Bd 125/10

4 sierpnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie WSA: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi B.F. i R.F. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokata K.G. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Bd 125/10 Uzasadnienie Decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] nr[...], na podstawie art. 104 kpa i art. 59 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane(DZ. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i art. 82 ust. ustawy Prawo budowlane udzielono J. Ch. pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowo – garażowego przy ul. [...] w T. W uzasadnieniu organ wskazał, że obiekt był realizowany z odstępstwami od warunków określonych w pozwoleniu na budowę [...] z [...] r., stąd inwestor został zobowiązany do przedłożenia inwentaryzacji budowlanej i orzeczenia technicznego. Po wykonaniu nałożonych obowiązków i stwierdzeniu, że obiekt może być bezpiecznie użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem wydano decyzję pozytywną. W dniu 18 września 2000 r. R. F. sporządził pismo, prosząc o interwencję Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w [...] w sprawie wyjaśnienia możliwości zlokalizowania bazy samochodowej i warsztatu naprawy samochodów ciężarowych wraz z lakiernią przy ul. [...] w T. Zdaniem autora pisma budynek jest użytkowany niezgodnie z decyzją z [...] r. dotyczącą zgody na użytkowanie budynku magazynowo- garażowego przez J. Ch.. Budynek pełni rolę warsztatu naprawczego i lakierni a nie budynku magazynowo - garażowego. W następstwie późniejszego uruchomienia procedury dotyczącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ostatecznie po wyroku WSA w Bydgoszczy z 22 września 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 477/09 - w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i II SA/Bd 476/09 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, pismo z 18 września 2000 r. potraktowano jako odwołanie od decyzji [...] r. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. Nr [...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W związku z ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zamianie niektórych ustaw Dz. U. Nr 80, poz. 718) z dnia 11 lipca 2003 r. organy nadzoru budowlanego otrzymały kompetencje w zakresie udzielania pozwoleń na użytkowanie. W uzasadnieniu decyzji organ zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie budowy budynku garażowo – magazynowego na działkach 47/2 i 47/3 ul. [...]. Inwestor uzyskał 11 sierpnia 1998 r. decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowo-magazynowego (części samochodowe). W decyzji organ zobowiązał do zawiadomienia o zakończeniu budowy bez obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W dniu 14 lutego 2000 r. inwestor zawiadomił o oddaniu obiektu do użytkowania. Prezydent Miasta [...] ustalił, że obiekt pobudowano z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i ustaleniami pozwolenia na budowę (zmieniono wymiary zewnętrzne- długość obiektu zmniejszonego z planowanej 15,7 m do 13,7 m, zmieniono wymiary bram wjazdowych przez zwiększenie ich szerokości, zmieniono konstrukcję dachu i rozwiązania materiałowe pokrycia, wykonano dodatkowo dwa kanały rewizyjne). Roboty były zakończone. W związku ze stwierdzonymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu. Prezydent decyzją z [...] r. zgłosił sprzeciw do zgłoszenia i sprawa została przekazana według kompetencji do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w [...] przeprowadził postępowanie naprawcze i decyzją z dnia [...] r. znak: [...], nakazał przedłożenie w terminie do dnia 16 maja 2000 r. aktualnego wyciągu z księgi wieczystej nieruchomości, inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym o możliwości bezpiecznego użytkowania obiektu, protokołów i uzgodnień oraz opinii instytucji i organów oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. B. i R. F. nie zaskarżyli tej decyzji. Inwestor z obowiązku nałożonego decyzją wywiązał się. Sprawa z dokumentami przedłożonymi przez inwestora została przekazana pismem z dnia 1 sierpnia 2000 r. do organu administracji architektoniczno budowlanej, do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie – udzielenia pozwolenia na użytkowanie. W oparciu o przedłożone dokumenty w ramach postępowania naprawczego oraz po ustaleniu z dnia [...] r., likwidacji kanałów rewizyjnych poprzez ich zabetonowanie, udzielono pozwolenia na użytkowanie. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. znak: [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowo-garażowego. Zdaniem organu odwoławczego działanie organu I instancji było zgodne z przepisami prawa, gdyż inwestor przedłożył wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty, niezbędne do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Organ podkreślił, że przedmiotem prowadzonego postępowania było udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowo- garażowego, po zakończeniu jego budowy. Inwestor wypełnił wszystkie niezbędne warunki do uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a w zaskarżonej decyzji organ nałożył na inwestora obowiązek użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Ewentualna zmiana sposobu użytkowania nie była przedmiotem postępowania ani organu pierwszej instancji, ani organu odwoławczego. Organ ustosunkował się też do pisma nazwanego odwołaniem załączonego do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z [...] r. i stwierdził, że inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza wskazuje faktyczne posadowienie budynku magazynowo-garażowego, krótszego o 2,00 m w stosunku do pierwotnie projektowanego, z zachowaniem pierwotnych odległości w stosunku do działek sąsiednich. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą poświadczenia nieprawdy, gdyż decyzja ta udziela pozwolenia na użytkowanie konkretnego obiektu budowlanego, tj. budynku magazynowo- garażowego, a nie na użytkowanie działek Nr 47/2 i 47/3 przy ul. [...]. Ponadto przedmiotem postępowania jest udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowo – garażowego, a nie budowy ogrodzenia, zrealizowanego w 2009 r., tj. 9 lat po wydaniu zaskarżonej decyzji. Tak samo przedmiotem postępowania nie jest zmiana sposobu użytkowania. Jeżeli taka zamiana sposobu użytkowania ma miejsce, to może być rozpatrywana na drodze osobnego, niezależnego postępowania. Z rozstrzygnięciem nie zgodzili się B. i R. F., którzy złożyli skargę do Sądu. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucili, że decyzja z [...] r. o pozwoleniu na użytkowanie oraz pismo [...] z [...]r. stanowiące inwentaryzację geodezyjną jest obarczone wadą poświadczenia nieprawdy, polegającą na twierdzeniu, że inwestor spełnił warunki wynikające z wezwania do przedłożenia stosownych dokumentów w ramach prowadzonego postępowania naprawczego i w konsekwencji zaistniały podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Ponadto zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę inwestor był zobowiązany do zagospodarowania terenu zgodnie z projektem zagospodarowania działek. Inwentaryzacja geodezyjna dotyczy, nie tylko budynku magazynowo- garażowego ale też niezrealizowania projektu zagospodarowania działek. Zdaniem skarżących nie zabetonowano kanałów "rewizyjnych." O niezabetowaniu kanałów świadczy stwierdzenie w piśmie WINB z [...]r., że sposób wyposażenia obiektu pozwalał przypuszczać, że w budynku są naprawiane samochody, a więc kanały były. Ponadto zdaniem skarżących, inwestor nie ma prawa garażować więcej niż 3 samochodów ciężarowych, czy dokonywać remontów kapitalnych, remontów silników, malowania całych ciężarówek, prób silników, remontów uszkodzonych naczep. Zmienił więc on przeznaczenie obiektu skoro takie prace wykonuje. W konkluzji skarżący stwierdzili, że inwestor nigdy nie powinien uzyskać zgody na użytkowanie obiektu. Dokonał on samowolnej zmiany niezgodnej z planem zagospodarowania przestrzennego. Niezgodna z prawem jest też budowa ogrodzenia poza liną rozgraniczenia. Według planu zagospodarowania na spornym terenie mógł być realizowany tylko jeden obiekt z "komercją" na parterze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku z szerokim wachlarzem zarzutów zawartych w skardze należy wyraźnie zaznaczyć, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest ocena prawidłowości decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowo-garażowego. Nie mogą być zatem poddane pod rozwagę okoliczności związane z prawidłowością innych decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym - decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, zarzuty w zakresie dotyczącym możliwości sytuowania określonego rodzaju i ilości obiektów na danym terenie, czy umiejscowienia w danym obiekcie usług komercyjnych na określonym poziomie oraz faktycznego sposobu wykorzystania działki (garażowania większej ilości pojazdów niż 3, czy budowy ogrodzenia.) Decyzja o pozwoleniu na budowę jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a pozostałe zarzuty nie stanowią przesłanek do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Na mocy decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor uzyskał zgodę na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku garażowo – magazynowego (części samochodowe). Wobec stwierdzonych odstępstw od zatwierdzonego projektu budynku magazynowego – garażowego organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie naprawcze. Decyzją z [...] r. w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) wezwano inwestora do przedłużenia stosownej dokumentacji. Decyzja nie była zaskarżona i stała się ostateczna. W wyniku wykonania nałożonego obowiązku i stwierdzeniu, że obiekt może być bezpiecznie użytkowany wydano decyzję z [...] r. [...] o pozwoleniu na użytkowanie budynku magazynowo-garażowego (części samochodowe) przy ul. [...]. Decyzja została wydana przez organ architektoniczno- budowlany, jako właściwy (w owym czasie) do udzielenia pozwolenie na użytkowanie. Zmiana właściwości organu dokonana ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmiana niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) z dniem 11 lipca 2003 r. nie miała wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Pozwolenie na użytkowania zostało udzielone na podstawie art. 59 ustawy. Należy wyraźnie podkreślić, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest pozwolenie na użytkowanie obiektu o jednoznacznie określonej funkcji jako obiektu magazynowo –garażowego. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od zezwolonego sposobu użytkowania wymagają stosowanej zgody na zmianę sposobu użytkowania. Postępowanie dotyczące ewentualnej zmiany sposobu użytkowania jest postępowaniem odrębnym i niezależnym od postępowania w sprawie udzielenia zgody na użytkowanie. Nie ma więc żadnych podstaw do prezentowanego w skardze poglądu, że skoro inwestor wykorzystuje obiekt niezgodnie z przeznaczeniem, to świadczy to o wadliwości decyzji wyrażającej zgodę na użytkowanie i poświadczeniu nieprawdy w takiej decyzji. Organy wyrażając zgodę na użytkowanie odniosły się do formy, funkcji i przeznaczenia obiektu opisanego w pozwoleniu na budowę. Jeśli inwestor zamieniłby sposób użytkowania obiektu, to taka zmiana musiałby być poprzedzona zgodą na zmianę sposobu użytkowania. W tym jednak postępowaniu taka ocena nie może nastąpić, gdyż nie dotyczy ono postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania tylko udzielenia zgody na użytkowanie określonego obiektu, którego charakter i wygląd zostały opisane w pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego aktualny sposób wykorzystania obiektu, wykorzystania działki, ilości garażowanych samochodów, zakres wykonywanych usług wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy. Bez związku ze sprawą pozostaje też budowa ogrodzenia poza linią rozgraniczenia jak twierdzą skarżący. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).