II SA/Bd 1288/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko inwestycji p.n. przebudowa stacji paliw płynnych i gazu płynnego w [...], dz. nr [...], Gm. [...], polegająca na wymianie istniejącego podziemnego zbiornika jednopłaszczyznowego paliw płynnych o poj. [...] m3 na zbiornik podziemny, dwupłaszczyznowy o poj. ok. [...] m3 wraz z lokalizacją dystrybutora ON/Pb i powiększeniem istniejącej wiaty. G. L. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać (hipotetycznie), gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zmierza, więc do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma zastosowanie wyłącznie do takich aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu. Z kolei wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis.Nexis. Warszawa 2005 r., s. 294, 295). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Zatem nie ulega wątpliwości, że decyzje objęte wnioskiem o wstrzymanie to rozstrzygnięcia niewymagające, a wręcz nienadające się do wykonania. Należy, bowiem zauważyć, że omawiany wniosek skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W konsekwencji należy więc uznać, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie nadają się do wykonania i jako takie nie podlegają wstrzymaniu. Organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z jej treścią. Wydanie ww. decyzji następuje – co do zasady - przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym dopiero ten ostatni akt, a nie skarżone decyzje, formułuje określone obowiązki względem oznaczonego inwestora. Bez znaczenia pozostaje w tej mierze fakt, że zaskarżone decyzje obu instancji stanowią element szerszego procesu inwestycyjnego, skoro samodzielnie nie uprawniają one do pojęcia określonych działań. Kwestionowane skargą decyzje mają charakter przygotowawczy, a na ich podstawie inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzje te nie powodują zatem bezpośrednio niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II OZ 873/12). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje (choć ta okoliczność nie miała w niniejszej sprawie znaczenia dla rozstrzygnięcia), że wniosek o wstrzymanie nie zawiera uzasadnienia. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OZ 773/10, z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 99/09, z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w niniejszej sprawie zabrakło wskazania jakichkolwiek "konkretnych zdarzeń" mających uzasadnić twierdzenie o możliwości wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków