II SA/Bd 1348/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. S. i J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 30 października 2015 r. G. S. i J. S. reprezentowani przez adwokat A. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję S. A. z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi gminnej nr [...] ul. [...] od km [...] w miejscowości [...] w zakresie budowy drogi gminnej wraz z obustronnymi chodnikami oraz zjazdami do posesji prywatnych w ilości [...] szt. i zjazdami publicznymi w ilości 11 szt., budowy murków oporowych, budowy sieci kanalizacji deszczowej wraz z uzbrojeniem oraz przebudowy sieci wodociągowej w granicach administracyjnych gminy [...]". Skarżący wnieśli jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że jej wykonanie spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, a ponadto pociągnęłaby za sobą znaczne koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. Podkreślenia wymaga, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny jest możliwe wyłącznie w razie wykazania przez nią, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić należy uwagę, że zaskarżona decyzja, której wstrzymania domaga się strona skarżąca, zapadła w postępowaniu o specyficznym charakterze, regulowanym przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.). Niewątpliwie, analiza przepisów tej ustawy wskazuje, że jej unormowania mają charakter specjalny, zaś jej celem jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, co – jak wskazano w uzasadnieniu do projektu tej ustawy – stanowi warunek konieczny do wyraźnego przyspieszenia procesu budowy tych dróg. Opisany cel ustawy realizuje się w szczególności poprzez uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek rozpatrzenia odwołania od decyzji w terminie czternastu dni, a skargi do sądu administracyjnego w terminie dwóch miesięcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego drogowego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięć przewidzianych specustawą drogową (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 61/09; z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OZ 705/10; z dnia 27 września 2012, sygn. akt II OZ 818/12; z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II OZ 1128/13; a także postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku: z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 153/14; z dnia 14 lipca 2015r., sygn. akt II SA/Gd 312/15; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1555/10; z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1450/10 – niepublikowane). Nie budzi przy tym wątpliwości, że instytucja wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonej decyzji nie ma charakteru obligatoryjnego, albowiem sąd może odmówić wstrzymania wykonania w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., jak i wówczas, gdy uwzględnieniu wniosku sprzeciwia się interes społeczny, a udzielenie stronie ochrony tymczasowej spowodowałoby zagrożenie interesu publicznego, o którego realizację chodzi w niniejszej sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 289/11, LEX nr 783718). Należy mieć również na uwadze, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, strona skarżąca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Skarżący nie wykazali, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie ich wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wniosek ten nie został bowiem poparty żadnymi szczególnymi okolicznościami, które mogłyby uzasadnić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wydanej w sprawie dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Podkreślenia wymaga, że prowadzenie przez inwestora robót budowlanych stanowi zwykłe następstwo wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Nie budzi przy tym wątpliwości, że wzgląd na konieczność uwzględnienia interesu publicznego (społecznego) przemawia przeciwko wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie przepisów powołanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, z uwagi na specyficzne okoliczności podjęcia tego aktu oraz cele, jakie ma on realizować, interesowi społecznemu i gospodarczemu przyznano prymat nad słusznym interesem strony z uwagi na konieczność zapewnienia szybkiej i skutecznej budowy dróg publicznych. Regulacje zawarte w tej ustawie istotnie ograniczają, bowiem możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony w takim przypadku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II OZ 1356/14 oraz z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 42/13 – niepublikowane). Podnoszone natomiast przez skarżących zarzuty co do wadliwości zaskarżonej decyzji nie mogą być przedmiotem oceny na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Zauważyć należy, że na tym etapie postępowania Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia ani innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Niedopuszczalne jest więc wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o prawnej wadliwości zaskarżonego aktu. Ubocznie wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wyłącza możliwości udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.