II SA/Bd 1371/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mateusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz odmowy uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2021r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 2 i 5 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1100 – dalej "ustawa") i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735. – dalej "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] maja 2021r. którą organ I instancji działając w trybie wznowienia postępowania uchylił decyzję z dnia [...] września 2020r. orzekającą o uznaniu M. Z. (dalej: skarżący, strona) z dniem [...] września 2020r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2020r. do [...] września 2021r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku i orzekł o odmowie uznania skarżącego od dnia [...] września 2020r. za osobę bezrobotną i prawa do zasiłku. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] września 2020r. Prezydent M. B. orzekł o uznaniu skarżącego z dniem [...] września 2020r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2020r. do [...] września 2021r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku. W związku z wyjściem na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi (z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego wynikało, że skarżący jest prezesem zarządu "T.-Z." Sp. z o.o. w likwidacji pod nr [...] oraz Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "A. " Sp. z o.o. pod nr [...]) po wznowieniu postępowania Prezydent M. B. decyzją z dnia [...] maja 2021r. uchylił decyzję z dnia [...] września 2020r. w sprawie uznania skarżącego za osobą bezrobotną z dniem [...] września 2020r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych i orzekł o odmowie uznania skarżącego w dniu [...] września 2020r. za osobę bezrobotną, a tym samym o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W zażaleniu na powyższą decyzje skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł o jej uchylenie w całości, ewentualnie o zmianę powyższej decyzji o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ewentualnie o przekazanie akt sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: - naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie błędnie uznając, iż w niniejszej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi wydającemu decyzję, podczas gdy brak jest takowych okoliczności, albowiem fakt związania skarżącego ze spółkami "T.-Z." sp. z o.o. w likwidacji oraz "A." sp. z o.o. widniał w Krajowym Rejestrze Sądowym, który jest w istocie rejestrem publicznym opatrzonym w walor jawności w związku z czym winno być uznane, iż informacje powzięte przez organ wydający decyzję były mu znane w dniu jej wydania, wobec czego nie może być mowy o nowych okolicznościach. Ponadto skarżący rozpoczął piastowanie funkcji prezesa zarządu w spółce "A." już po dniu wydania decyzji ostatecznej, w związku z czym owa okoliczność nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, a to stoi w sprzeczności z możliwością zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; - naruszenie art. 8 w zw. z art. 10 w zw. z art 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym - błędnie uznając, iż dane dotyczące współdziałania skarżącego w spółkach "T.-Z." sp. z o.o. w likwidacji oraz "A." sp. z o.o. należy traktować jako nowe okoliczności bądź nowe dowody podczas gdy owe informacje widniały już w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu wydania pierwotnej decyzji z dnia [...] września 2020 r., a biorąc pod uwagę fakt, iż dane wpisane do. Krajowego Rejestru Sądowego są jawne oraz prawdziwe i każdy zainteresowany może je pozyskać należy bezsprzecznie uznać, iż nie stanowią one nowych okoliczności bądź nowych dowodów w sprawie; - naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy - błędnie poddając w wątpliwość, iż skarżący nie spełnia przesłanek wskazanych w niniejszym przepisie podczas gdy jednoznacznie należy wskazać, iż na gruncie przywołanej ustawy w dalszym ciągu wypełnia on wszelkie wymogi przewidziane prawem by konsekwentnie być uznawanym za osobę bezrobotną; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy wydane postanowienie rażąco narusza obowiązujący porządek prawny i stoi w oczywistej sprzeczności z treścią prawa, co powoduje, iż wydane postanowienie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Utrzymując w mocy powyższą decyzję Wojewoda w pierwszej kolejności powołał treść art. art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 1 i 2 ustawy. Dalej organ odwoławczy wskazał, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawiera, co prawda definicji zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze pracy ale nie oznacza to, że organy administracji dążąc do pełnego i produktywnego zatrudnienia nie mają obowiązku każdą ofertę pracy analizować w kontekście 40 godzinnego tygodnia pracy. Ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków w tym zakresie, co oznacza, że zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia musi być pełna i niczym nie zakłócona. Powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 listopada 2014r. sygn. akt II SA/Po 697/15 organ stwierdził, że sam fakt zarejestrowania działalności gospodarczej (nawet w przypadku faktycznego jej nie wykonywania) stanowi przesłankę negatywną do uzyskania statusu bezrobotnego. Z danych zapisanych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że spółki, w których skarżący pełni funkcje Prezesa powołane zostały w celu prowadzenia działalności gospodarczej i jako takie dysponują majątkiem wykorzystywanym w obrocie prawnym i handlowym. Członkostwo w zarządzie osoby prawnej potwierdzone dokumentami statutowymi oznacza aktywność, która wyklucza uznanie osoby za bezrobotną. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że osoba występująca z wnioskiem o dokonanie rejestracji, jako osoby bezrobotnej zobowiązana jest do złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, które potwierdza spełnianie warunków określonych w ustawie. Ponadto czynność rejestracji następuje po przedstawieniu przez bezrobotnego dokumentów niezbędnych do ustalenia statusu oraz uprawnień w przypadku jego nadania, o czym stanowi art. 33 ust. 2 ustawy, a zatem nie jest obowiązkiem organu zatrudnienia sprawdzanie wszystkich dostępnych rejestrów oraz informacji o bezrobotnym, jakie znajdują się w intrenecie. Przyjęcie takiego stanowiska wynika wprost z faktu, że to nie organ zatrudnienia z urzędu dokonuje rejestracji bezrobotnego, lecz sam zainteresowany występuje z takim wnioskiem. Ustawodawca określając warunki uzyskania statusu osoby bezrobotnej nałożył na wnioskujących przedłożenie dokumentów złożenie oświadczeń, co wyjaśnia zakres działania organu zatrudnienia wobec bezrobotnego. Dochodzenie prawdziwości oraz kompletności dokumentacji nie leży po stronie organu, chyba, że powziął, jak w tym przypadku, informację wymagającą sprawdzenia. To zostało wykonane i dlatego zmiana wydanej decyzji o nadaniu statusu osoby bezrobotnej skarżącemu musiała nastąpić, gdyż jej utrzymanie oznaczałoby ciężkie naruszenie obowiązującego prawa. Reasumując organ stwierdził, ze skarżący, jako Prezes Zarządu spółek wykonuje aktualnie czynności związane z zarządzaniem i reprezentacją oraz zobowiązany jest do uczestniczenia w procesie zmierzającym do zamknięcia spółki, co oznacza wykonywanie określonych zadań zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego taka sytuacja stanowi potwierdzenie zaangażowania się M. Z. w określoną działalność, co zaprzecza całkowitej nieaktywności zawodowej, która jest warunkiem uznania osoby za bezrobotną. 2. W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów według norm przepisanych. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, które przejawia się w braku podjęcia wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a w szczególności braku ustalenia szczegółowego zaangażowania się skarżącego w działalność spółek i oparcie się wyłącznie na informacjach ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym; - art. 80 k.p.a. poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego w wyniku niezbadania zarówno przez organ I jak i II instancji szczegółowego zaangażowania skarżącego w działalność spółek; - art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez błędne uznanie, iż pełnienie funkcji prezesa w zarządzie spółki całkowicie wyklucza możliwość posiadania zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. U uzasadnieniu skargi strona rozwinęła argumentację powyższych zarzutów podnosząc m.in., że brak szczegółowego wykazania, że pełnienie funkcji Prezesa Spółek, uniemożliwia przyznanie skarżącemu statusu osoby bezrobotnej powoduje stwierdzenie, iż stanowisko organów obu instancji jest przedwczesne. Organy oparły się wyłącznie na informacjach zasięgniętych z Krajowego Rejestru Sądowego, nie dokonały dodatkowych czynności zmierzających do szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, czym naruszyły art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Decyzja organu II instancji nie przedstawia szczegółowej informacji o realnym wymiarze zaangażowania osoby w działalność organizacji. Sam wpis do składu zarządu podmiotu widniejący w KRS nie może być jedynym powodem wydania decyzji odmownej w kwestii nadania statusu osoby bezrobotnej. Ponadto zdaniem strony organy nie dokonały także oceny działalności spółek w dacie rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej, pomimo tego, iż informacje widniały w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ocena gotowości do podjęcia zatrudnienia musi odnosić się do konkretnego stanu faktycznego, czego organ nie dokonał zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. W powyższej sprawie, obowiązkiem organu było zbadanie czy zakres obowiązków funkcji jaką pełni skarżący spowoduje uniemożliwienie nadania mu statusu osoby bezrobotnej, czego organy wydające decyzję nie uczyniły. Organ wydający decyzję wskazuje, że podstawę uchylenia stanowi nie tylko okoliczność nowa, ale także nieznana organowi w dniu wydania decyzji, jednak wskazywaną okolicznością są wyciągi danych z Krajowego Rejestru Sądowego, które stanowią dane znane organowi z urzędu. Prawnie zagwarantowana każdemu dostępność do danych w KRS niezależnie od wykazywania interesu prawnego oraz domniemanie ich powszechnej znajomości (art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o KRS) przemawia za tym, że informacje gromadzone w Rejestrze cechują się notoryjnością powszechną (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt III CSK 254/13 oraz Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2018 r., I OSK 1177/18). Zatem informacja ta jako fakt powszechnie znany nie wymagała dowodzenia, a także brak jest podstaw, aby traktować ją jako informacje nieznane organowi w dniu wydania decyzji. 3. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. Dz.U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 5. Istota sporu w przedmiotowej sprawie stanowi zasadność odmowy przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej z uwagi na pełnienie przez nią funkcji prezesa zarządu w dwóch spółkach prawa handlowego. Organy uznały, że zajmowanie tego stanowiska stoi w sprzeczności ze stałą i pełną gotowością do podjęcia zatrudnienia, co jest warunkiem koniecznym do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Sąd podziela stanowisko organów. Legalną definicję osoby bezrobotnej zawiera art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, że termin "bezrobotny" oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przy czym w pkt od a do m ustawa zawiera szereg warunków dodatkowych. Zdaniem Sądu z przywołanej powyższej regulacji tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika przesłanka stanowiąca istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "gotowość do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu, gdyż w przeciwnym razie zasadne będzie pozbawianie lub nieprzyznanie stronie statusu bezrobotnego, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Chodzi tu o możliwość podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Podkreślenia również wymaga, że gotowości do pracy nie można utożsamiać wyłącznie z deklarowaną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy, ale z rzeczywistymi możliwościami jej wykonywania. Zdaniem Sądu w sytuacji pełnienia funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego rzeczywiste możliwości podjęcia pracy są co najmniej ograniczone w stosunku do tych, jakie istnieją, gdy bezrobotny nie wykonuje żadnego zajęcia. Wskazać bowiem należy, że zakres obowiązków i praw członków zarządu spółki wynika wprost z art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.), zgodnie z którym "zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę". Przez prowadzenie spraw w doktrynie rozumie się proces polegający na wydawaniu decyzji, podejmowaniu uchwał, opinii, organizowaniu działalności przedsiębiorcy oraz – w pewnych sytuacjach – osobistej realizacji czynności wykonawczych w ten sposób, aby były one zgodne z przedmiotem działania danego podmiotu, w celu realizacji jego zadań i osiągnięcia jak najlepszych wyników gospodarczych (A. Kidyba, Prawo handlowe, s. 121). Z kolei reprezentacja spółki to sfera jej funkcjonowania na zewnątrz, relacji z osobami trzecimi (zob. A. Kidyba, Prawo handlowe, s. 129). Obejmuje ona przede wszystkim czynności prawne dokonywane przez spółkę w obrocie cywilnoprawnym. Do sfery tej należy również zaliczyć występowanie spółki jako osoby prawnej przed organami administracyjnymi i sądami (M. Dumkiewicz Małgorzata, Kodeks spółek handlowych. Komentarz do art. 201 k.s.h., LEX). Ponadto, ustawodawca nakłada na członka zarządu, przy wykonywaniu swych obowiązków, powinność dołożenia staranności wynikającej z zawodowego charakteru swej działalności (art. 293 § 2 ksh; A. Kidyba, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, Wolters Kluwer 2010, s. 1234-1235, 1239-1240, uw. 1, 6; A. Szajkowski, M. Tarska w: Kodeks spółek handlowych. Komentarz C.H. Beck 2014 t. II s. 929-930 nb 3-8). W skardze strona podnosi, że organy nie zbadały jej rzeczywistej możliwości podjęcia pracy, która rzekomo istnieje pomimo pełnienia funkcji prezesa w zarządzie spółki. W tym zakresie skarżący wskazuje, że zaskarżona decyzja nie przedstawia szczegółowej informacji o realnym wymiarze jego zaangażowania w działalność spółek. Ustosunkowując się do powyższego stanowiska wskazać należy, że w sprawie nie jest sporne, iż w dacie złożenia wniosku o zarejestrowanie się jako bezrobotny skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu "T.-Z." sp. z o.o. (jednoosobowego zarządu) i pełnił ją również w dacie wydania zaskarżonej decyzji, oraz na dzień wydania zaskarżonej decyzji pełnił również funkcję prezesa zarządu (jednoosobowego zarządu) i jedynego prokurenta "A." sp. z o.o. Tymczasem z przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że bezrobotnym może być tylko osoba gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Warunek ten musi spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. W orzecznictwie wskazuje się, że gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy ponieważ z tą kwestią wiąże się nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych (por. wyrok NSA z 1 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 3204/15). Gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza, że dana osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok NSA z 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK1008/10, wyrok NSA z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/11). Ponadto wyjaśnić należy skarżącemu, że nie jest rzeczą organu ciągłe monitorowanie jakie czynności, w jakim wymiarze czasowy i kiedy podejmuje skarżący jako prezes zarządu spółki i dokonywanie bieżącej analizy, czy i kiedy przybiorą one rozmiary uniemożliwiające jego pełną dyspozycyjność czyli usuwające przesłankę pełnej gotowości do podjęcia pracy. Podkreślenia wymaga, że żaden przepis nie nakłada na organ takiego obowiązku, zatem nie wprowadza także kryteriów, według których organ miałby badać dyspozycyjność osoby bezrobotnej lub ubiegającej się o przyznanie jej takiego statusu, ani nie przewiduje ku temu żadnych instrumentów prawnych, zatem podjęcie takiej próby przez organ mogłoby stanowić działanie bez podstawy prawnej. Tymczasem art. 6 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Analogiczne stanowisko zajął NSA w wyroku z 14 maja 2019r. sygn. akt I OSK 4159/18 który wskazał, że (...) nie jest rolą organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy badanie rzeczywistego zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Stwierdzenie wykonywania przez skarżącego obowiązków prezesa działającej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiło dostateczną podstawę do uznania, że nie spełnił on przesłanki gotowości do pracy. Podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 338/11, z dnia 9 listopada 2016r., sygn. akt I OSK 619/15. Z uwagi na powyższe prawidłowe jest stwierdzenie organu, że pełnienie przez skarżącego funkcji prezesa spółki prawa handlowego, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem skarżący nie spełniała przesłanek do uzyskania statusu bezrobotnego. 6. W ocenie Sądu zebrany w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy ani też, by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 k.p.a. (legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z zachowaniem wymogów określonych w art. 8, art. 10 § 1, art. 75 i nast. k.p.a., co pozwoliło organom obu instancji na ocenę zebranego materiału dowodowego zgodnie z regułami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i w konsekwencji - przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego - na prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. W szczególności organy orzekające uzasadniły zajęte stanowisko zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Także zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez błędne uznanie, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki wyklucza zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia okazał się nieuzasadniony Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.