II SA/Bd 149/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi S. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania w postępowaniu o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę. 1. Pismem z dnia 13 listopada 2024 r. Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego zwrócił się do Wójta Gminy G. o wydanie opinii w trybie art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm. – dalej "u.o") informując, że prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów – odzysk odpadów poza instalacjami i urządzeniami, polegający na wypełnianiu odpadami wyrobiska poeksploatacyjnego zlokalizowanego na terenie działek o nr [...] w Ś. . 2. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2024 r. Wójt Gminy G. (dalej: "organ I instancji", "Wójt") działając na podstawie art. 41 ust. 6a u.o. oraz art. 106 § 5 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a."), negatywnie zaopiniował wydanie zezwolenia S. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą ZPHU "M. ", C. , S. K. Ś. [...], [...] G. (dalej: "skarżący", "strona") na przetwarzanie odpadów – odzysk odpadów poza instalacjami i urządzeniami, polegający na wypełnianiu odpadami wyrobiska poeksploatacyjnego zlokalizowanego na terenie działek o nr [...] w Ś. . Motywując rozstrzygnięcie organ I instancji podniósł, iż dotychczasowa działalność skarżącego wiąże się z nadmierną uciążliwością dla mieszkańców sąsiadujących z terenem, gdzie rekultywacja cegielni odbywa się już od wielu lat, a wedle złożonego wniosku ma być kontynuowana. Do Wójta wpływają skargi mieszkańców gminy, a także miasta G. na działalność przedsiębiorcy dotyczące nadmiernego pylenia, hałasu i przede wszystkim uciążliwości odorowych pogarszających komfort życia mieszkańców. Wskazano, że dla terenu objętej prowadzoną działalnością nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest wpisany do studium uwarunkowań przestrzennych gminy, a także nie jest objęty decyzją o warunkach zabudowy. W ocenie Wójta na jego opinie ma również wpływ fakt, że z treści wniosku skarżącego nie wynika czy będzie on spełniał dodatkowe warunki określone w rozporządzeniu z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Nadto opiniujący odwołał się do art. 144 Kodeksu cywilnego wskazując, że prowadzona działalność wypełnia z dużym prawdopodobieństwem znamiona immisji. W ocenie organu I instancji dotychczasowa działalność skarżącego jest bardzo uciążliwa dla mieszkańców gminy, a jej powiększanie nie leży w interesie społeczności lokalnej. 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i wydanie opinii pozytywnej. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 6, art., 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 75, art. 76, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a., co doprowadziło do wydania naruszającego prawo postanowienia negatywnie opiniującego, podawaniem danych nieprawdziwych rzekomo świadczących o braku decyzji ustalającej kierunek rekultywacji czy braku zapisów Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego dalej Studium; cytowaniem bez weryfikacji czy uszczelnienie uzupełniające zostało wykonane, zapisów decyzji Ministra Środowiska znak DOŚ. 111.281.42.2016 AŻ z dnia 13 kwietnia 2016 r.; - art. 107 k.p.a. w związku z przedstawieniem uzasadnienia postanowienia w sposób niezrozumiały, niezgodny z obowiązującymi przepisami, któremu nie można przyznać przymiotu uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego, bowiem poza przytoczeniem przepisów organ nie przedstawił rzeczywistych okoliczności dokonanej opinii negatywnej, z której by jednoznacznie wynikało, dlaczego organ opiniuje negatywnie złożony wniosek o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów; - art. 41 ust. 6a w zw. z art. 46 ust. 1 u.o. w zw. z przypisaniem sobie w ramach kompetencji opiniującej, prawa do wskazywania sposobu załatwienia sprawy przez organ wydający zezwolenie na przetwarzanie odpadów, powoływanie się na kwestię postępowania prowadzonego wobec innego podmiotu ZPHU M. S. K. J., a ponadto wykorzystania formuły postanowienia opiniującego, do negatywnej oceny przedsięwzięcia na zasadach analogicznych jak przy wydaniu decyzji środowiskowej, jak również błędnym uznaniem, że wniosek dotyczy zamiaru przekroczenia dopuszczalnych form wykonywania prawa własności. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 16 stycznia 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, iż organ I instancji w wskazał, że nieruchomość na której ma być prowadzona zbiórka odpadów, nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w dalszej części uzasadnienia wskazał swoje stanowisko uwzględniając dotychczasową działalność skarżącego, a w szczególności jej oddziaływanie na lokalną społeczność, poprzez uciążliwości zapachowe (odory), zapylenie oraz hałas. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa opinia odnosi się do kompetencji organu. Wprawdzie odnosi się także do aspektów pozostających poza kompetencją organu, jak chociażby ocena zgodności planowanej działalności z przepisami rozporządzenia z dnia 11 maja 2015 r., jednakże w sytuacji gdy zawiera konieczne elementy wykraczając poza nie, celem wzmocnienia argumentacji przemawiającej za wydaniem negatywnej opinii nie stanowi to naruszenia prawa. Dalej Kolegium podkreśliło, że opinia wydana na podstawie art. 41 ust. 6a u.o. i art. 106 § 1 k.p.a. stanowi tylko jeden z elementów materiału zgromadzonego w sprawie, a jej treść może zaważyć na rozstrzygnięciu, lecz nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego. W piśmiennictwie przyjmuje się, że najluźniejszą formą współdziałania organów administracji publicznej jest współdziałanie polegające na zasięganiu opinii. Współdziałanie takie polega na tym, że jeden z organów jest zobowiązany przed podjęciem decyzji, do zasięgnięcia opinii w sprawie od innego organu. Organ zobowiązany do zasięgnięcia opinii nie jest prawnie związany stanowiskiem organu opiniującego. Współdziałanie, którego istotą jest wyrażenie opinii, zbliżone jest do konsultacji czy też doradztwa (por. A. Wróbel, Komentarz do art. 106 k.p.a., (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023). Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało, że brak jest podstaw do zakwestionowania opinii organu I instancji wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu. 4. W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji zarzucając naruszenie: - art. 6, art, 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 75, art. 76, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a., co doprowadziło do wydania naruszającego prawo postanowienia negatywnie opiniującego; - art. 107 k.p.a. w związku z przedstawieniem uzasadnienia postanowienia w sposób niezrozumiały, niezgodny z obowiązującymi przepisami, któremu nie można przyznać przymiotu uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego, bowiem poza przytoczeniem przepisów organ nie przedstawił rzeczywistych okoliczności dokonanej opinii negatywnej, z której by jednoznacznie wynikało, dlaczego organ opiniuje negatywnie złożony wniosek o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów; - art. 41 ust. 6a w związku z art. 46 ust. 1 u.o. w zw. z przypisaniem sobie w ramach kompetencji opiniującej, prawa do wskazywania sposobu załatwienia sprawy przez organ wydający zezwolenie na przetwarzanie odpadów, powoływanie się na kwestię niezadowolenia mieszkańców, a ponadto wykorzystania formuły postanowienia opiniującego, do negatywnej oceny przedsięwzięcia na zasadach analogicznych jak przy wydaniu decyzji środowiskowej, jak również błędnym uznaniem, że wniosek dotyczy zamiaru przekroczenia dopuszczalnych form wykonywania prawa własności; - art. 15 k.p.a. w zw. z nierozpoznaniem przez Kolegium sprawy, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji wydanie zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem prawa; - art. 6 k.p.a. w zw. z brakiem działań Kolegium w celu wyjaśnienia okoliczności dokumentowanych nowymi dowodami i odstąpienia od linii orzeczniczej prezentowanej przez Kolegium - vide: postanowienie SKO w Toruniu znak SKO-63-6/23 oraz pominięciem wskazań zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 24 września 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 319/24; - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w związku z nierozpatrzeniem materiału dowodowego oraz nie odniesieniem się do istotnych dla sprawy dowodów i wywodów przedstawionych przez skarżącego. W uzasadnieniu skargi strona powołała stosowna argumentację wspierającą podniesione zarzuty. 5. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: 6. Na wstępie należy zauważyć, że sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyroki NSA z: 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17; z 8 grudnia 2020 r., I FSK 1121/20; z 16 lutego 2021 r., III FSK 2430/21; z 15 lutego 2023 r., III FSK 1673/21; z 15 lutego 2023 r., III FSK 2403/21 - te oraz inne powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl natomiast art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7. Materialnoprawną podstawę do rozpoznania przedmiotowej sprawy stanowią przepisy ustawy o odpadach. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 6a u.o. organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ("k.p.a.") przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną (ust. 6b). Opinia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) podejmowana na podstawie art. 41 ust. 6a u.o., powinna konsekwentnie nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu zbieżne z istotą sprawy. Organ opiniujący powinien ustalić stan faktyczny w zakresie okoliczności istotnych dla dokonania przez niego oglądu sprawy, co do której zajmuje stanowisko, mając na względzie art. 106 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu, użyte w tym przepisie sformułowanie "może" oczywiście nie oznacza, że wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do zajęcia stanowiska pozostawiono uznaniu organu współdziałającego. Wykładnia tego przepisu powinna być spójna z zasadą wyrażoną w art. 7b k.p.a., która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek współdziałania ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Zasada ta nawiązuje więc treściowo do zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., wobec której nie może pozostać obojętny także organ podejmujący współdziałanie w "słabszej" formie, jaką jest opiniowanie. Również takie stanowisko ma dla organu właściwego do wydania decyzji znaczenie, gdyż stanowi element materiału dowodowego uwzględnianego przy wyborze właściwego rozstrzygnięcia w sprawie (tak: M. Romańska, w: H. Knysiak - Sudyka, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2019, s. 757). W orzecznictwie wskazuje się, iż wyrażona w art. 41 ust. 6a u.o. norma upoważniająca wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów, do zajęcia stanowiska w formie opinii, nie daje wytycznych co do kryteriów, jakimi powinien kierować się organ opiniujący, ale opinia taka powinna konsekwentnie nawiązywać do okoliczności faktycznych relewantnych ze względu na kompetencje i zadania publiczne organu zbieżne z istotą sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 13/21, LEX nr 3179195). Podstawę proceduralną w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 106 k.p.a., zgodnie z którym, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1). Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (§ 2). Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin (§ 3). Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (§ 4). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§ 5). § 6. W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się przepisy art. 36-38 k.p.a., przy czym organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia. W judykaturze podnosi się także, że wydawanie opinii w trybie art. 106 k.p.a., kiedy tak wymaga odpowiednia norma kompetencyjna, stanowi formalną przesłankę wydania decyzji administracyjnej w tym znaczeniu, iż organ prowadzący postępowanie jest obowiązany uzyskać takie stanowisko przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem odpowiednio przedstawić swoje stanowisko w sprawie. Sformułowanie "jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ w postaci wyrażenia opinii" nie może być natomiast odczytywany jako ustanawiający jakąkolwiek zależność treściową merytoryczną (materialną) decyzji administracyjnej od stanowiska opiniującego organu współdziałającego, czy też związanie organu wydającego decyzję treścią tego stanowiska. Niezależnie jednak od powyższej konstatacji, zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności, opinie powinny być wydawane na podstawie prawa i zgodnie z prawem, a wydawana opinia powinna być oparta o porządek prawny i powinna zasadniczo nawiązywać do kompetencji i zadań publicznych organu, zbieżnych z istotą sprawy, w której ma być wydana decyzja. Pomimo niewiążącego dla organu rozstrzygającego sprawę (organu decyzyjnego) charakteru opinii, jej treść może być dowolna lub/i obojętna wobec prawa, gdyż inaczej nie miało by miejsca ratio legis jej zażalenia do organu wyższego stopnia, a także możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2019 r., II SA/Kr 1117/19, LEX nr 2752918). 8. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy wskazania wymaga, że przedmiotowe postanowienie wydane zostało w związku z wystąpieniem przez Marszałka do Wójta o wydanie opinii w trybie art. 41 ust. 6a u.o., bowiem na wniosek skarżącego prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów – odzysk odpadów poza instalacjami i urządzeniami, polegający na wypełnianiu odpadami wyrobiska poeksploatacyjnego zlokalizowanego na terenie działek o nr [...] w Ś. . Wójt stosownym postanowieniem negatywnie zaopiniował wniosek. W ocenie Sądu, z przywołanych w treści zaskarżonego postanowienia okoliczności wynika, iż dotychczasowa działalność skarżącego w zakresie przetwarzania odpadów uzasadnia wydanie negatywnej opinii, dotyczącej zezwolenia polegającego na wypełnianiu odpadami wyrobiska poeksploatacyjnego zlokalizowanego na terenie działek o nr [...] w Ś.. Mieszkańcy gminy poprzez składane skargi wielokrotnie sygnalizowali znaczną uciążliwość przedsiębiorstwa dla lokalnej społeczności, polegającą na generowaniu przykrych zapachów przeszkadzających mieszkańcom. Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że dotychczasowa działalność skarżącego wiązała się z nadmierną uciążliwością dla mieszkańców sąsiadujących z terenem, gdzie gospodarowanie odpadami odbywa się już od wielu lat, a wedle złożonego wniosku ma być kontynuowane. Uciążliwości zakładu sygnalizowane są od wielu lat również Wójtowi Gminy G. nie tylko przez mieszkańców miejscowości Ś., lecz również sąsiedniej gminy - miasto G., która graniczy z terenem działalności tej firmy, a dotyczą przede wszystkim nadmiernego pylenia, hałasu i przede wszystkim odorów, które uniemożliwiają normalną egzystencję. We wniosku z dnia 14 sierpnia 2024 r. skarżący zadeklarował prowadzenie dalszej działalności w zakresie przetwarzania odpadów, których maksymalna moc przerobowa wynosić może 4500 Mg odpadów na dzień. W kontekście dotychczasowej działalności, którą jednoznacznie oceniona została jako nadmiernie uciążliwa, słuszne jest stanowisko orzekających w sprawie organów, iż dalsze przetwarzanie odpadów w tak znacznych ilościach powodować będzie uzasadnione pretensje i skargi mieszkańców. Zaakcentowania w tym miejscu ponowienie wymaga, że ustawodawca nie sprecyzował zakresu opinii wydawanej w trybie art. 41 ust. 6a u.o. Nie oznacza to jednak, że zakres tej opinii nie jest niczym ograniczony. Z jednej strony ogranicza go bowiem przedmiot postępowania, albowiem opinia może odnosić się tylko i wyłącznie do tego co ma być przedmiotem rozstrzygnięcia organu głównego. Z drugiej zaś strony opinia ta nie może wykraczać poza zadania należące do kompetencji gminy. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. W myśl zaś art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Przy czym z uwagi na użycie kwantyfikatora "w szczególności" katalog zadań wymienione w art. 7 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym ma charakter otwarty. Jako jedno z przykładowych zadań własnych ustawodawca wskazał sprawy dotyczące ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej. Nie ulega wątpliwości, że gospodarowanie odpadami związane jest z ochroną środowiska i ochroną przyrody oraz może dotyczyć także gospodarki wodnej. Wskazanie więc przez organ opiniujący, że negatywna opinia w sprawie przetwarzania odpadów uzasadniona jest stanowiskiem mieszkańców i ich obawą na jakość i warunki życia, nie przekracza uprawnień jakie zostały przyznane gminie przez ustawodawcę w ramach zadań własnych, ani też nie odbiega od przedmioty postępowania prowadzonego przez organ główny. Przy czym zauważyć należy, że organ opiniujący nie stwierdził, że planowane przedsięwzięcie będzie wpływało negatywnie na jakość i warunki życia mieszkańców, lecz wywiódł, że jego stanowisko wynika z negatywnej opinii osób zamieszkujących w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Powyższe wskazuje jednocześnie na niezasadność zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że organ opiniujący nie rozstrzygnął sprawy merytorycznie, lecz w granicach przedmiotu postępowania i w granicach zakreślonych zadaniami własnymi gminy, zgodnie z art. 41 ust. 6a u.o. przedstawił swoją opinię w sprawie. Okoliczność zaś, że jest to opinia negatywna nie może przesądzać z przyczyn podanych powyżej o jej nielegalności. Co prawda jak zasadnie wskazało Kolegium, że postanowienie Wójta odnosi się także do aspektów pozostających poza kompetencją tego organu, jak chociażby ocena zgodności planowanej działalności z przepisami rozporządzenia z dnia 11 maja 2015 r., to jednakże w sytuacji gdy zawiera konieczne elementy wykraczając poza nie celem wzmocnienia argumentacji przemawiającej za wydaniem negatywnej opinii, nie stanowi to naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyliniowanie go z obrotu prawnego. Ponadto bez znaczenia dla wyniku przedmiotowej sprawy pozostają cytowane szeroko w uzasadnieniu skargi tezy zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia 24 września 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 319/24 gdyż po pierwsze powyższe orzeczenie dotyczyło innego podmiotu tj. S. K. j. . prowadzącego działalność gospodarczą jako Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy "M. " S. K. j. ., a po drugie postępowanie to dotyczyło odmowy zmiany decyzji Starosty G. z dnia 10 marca 2021 r. zmieniającej decyzję Starosty G. z dnia 3 kwietnia 2017 r. udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów. 9. Reasumując stwierdzić należy, że orzekające w przedmiotowej sprawie organy nie naruszyły przepisów procesowych, w tym w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy w sposób prawidłowy i wystarczający zebrały materiał dowodowy i dokonały jego wnikliwej oceny, a w rezultacie prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w sprawie właściwie zastosowane zostały przepisy prawa materialnego, zwłaszcza wskazany w skardze art. 41 ust. 6a u.o., zaś zaskarżone postanowienie, w tym jego dość abstrakcyjne uzasadnienie, w dużym stopniu posiłkujące się ustaleniami organu I instancji, to jednak odpowiada wymogom określonym art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a ewentualne niedociągnięcia procesowe nie mogą uzasadniać w tym przypadku ich wpływu na wadliwość zaskarżonego orzeczenia. Ponadto Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu, ani w poprzedzającym je postępowaniu innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Działając zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi. J. Brzezińska J. Janiszewska-Ziołek M. Pawełczak