II SA/Bd 1513/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewody Kujawsko-Pomorskiego o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1513/13 w sprawie ze skargi Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 25 maja 2011 r. nr XII/112/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić wykładni pkt 2 wyroku z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1513/13. II SA/Bd 1513/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1513/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - w sprawie ze skargi Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 25 maja 2011 r. nr XII/112/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził nieważność § 20 ust. 2 pkt 8 zaskarżonej uchwały (pkt 1 wyroku); stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części załącznika graficznego do uchwały w zakresie linii rozgraniczających tereny 33.KP i 22.ZP oraz 31.KD-DX i 22.ZP (pkt 2 wyroku); oraz stwierdził, że zaskarżona uchwała w częściach określonych w pkt 1 i 2 nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się orzeczenia. Wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2014 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski wystąpił do Sądu o dokonanie wykładni ww. wyroku, w zakresie pkt 2 wyroku, tj. stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części załącznika graficznego do uchwały w zakresie linii rozgraniczających tereny 33.KP i 22.ZP oraz 31.KD-DX i 22.ZP. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Wnioskodawca podał, że na załączniku graficznym do uchwały nr XII/112/11 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 25 maja 2011 r. wyznaczono zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 16 uchwały, tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania oznaczone symbolami 33.KP, 22.ZP oraz 31.KD-DX. Wojewoda wyjaśnił, że z definicji terenu zawartej w § 2 pkt 16 przedmiotowej uchwały wynika, iż ilekroć w uchwale jest mowa o terenie, należy przez to rozumieć teren o określonym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania opisanych w tekście planu, który został wyznaczony na rysunku planu liniami rozgraniczającymi oraz posiada oznaczenie - numer porządkowy i symbol literowy. Wskazał, że dla każdego z wymienionych terenów uchwała przewiduje odmienny sposób zagospodarowania tj. 33.KP - teren placu miejskiego, 22.ZP - teren zieleni parkowej oraz 31.KD-DX - teren drogi publicznej - ciąg pieszo - jezdny. Usunięcie zaś linii rozgraniczających - orientacyjnych wyodrębniających ww. tereny spowodowało powstanie jednego terenu o symbolu 33.KP, 22.ZP, 31.KD-DX, dla którego uchwała w § 20, 23 i 29 przewiduje odmienny sposób zagospodarowania. W związku z powyższym, zdaniem wnioskodawcy, powstała wątpliwość – jak możliwe jest wykonanie uchwały w zakresie przeznaczenia i zagospodarowania terenu powstałego po usunięciu linii rozgraniczających tereny 33.KP, 22.ZP oraz 31.KD-DX. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości co do jego treści postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wykładni wyroku można dokonać zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw do dokonania wykładni wyroku, bowiem przedmiotowy wyrok jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 powołanej ustawy. Przedmiotem wykładni może być sentencja wyroku, a także wyjątkowo jego uzasadnienie. Powyższe ma miejsce wówczas, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania, treść uzasadnienia budzi wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne oraz sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt I OZ 698/08 oraz postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt I OZ 887/08). Wykładnia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku, ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej oraz skutków, jakie ten wyrok ma wywołać. Nie oznacza to jednak, że w treści wyroku Sąd obowiązany jest do pouczania strony o wszelkich możliwych konsekwencjach zapadłego rozstrzygnięcia. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do dokonywania wykładni. Wykonując wyrok Sądu organ winien powtórzyć procedurę planistyczną w takim zakresie, w jakim stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały i w prawidłowy już sposób, uwzględniający treść uzasadnienia przedmiotowego wyroku, uregulować kwestię rozgraniczenia analizowanych terenów. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 158 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia stwierdzając, że treść wyroku jest jasna i w pełni zrozumiała, przez co nie wymaga dokonywania wykładni. Na koniec wskazać należy, że postanowienie w przedmiocie wykładni wyroku sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 158 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga wątpliwości co do treści wyroku w takim składzie, jaki był właściwy do wydania orzeczenia, o którego wykładnię chodzi w sprawie (zob. także postanowienia NSA: z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt II GZ 170/10, z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OZ 668/06, z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt II FZ 12/07 oraz z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt II GZ 340/13). W doktrynie wskazuje się, że regulacja zawarta w art. 158 p.p.s.a. stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 § 2 p.p.s.a. zasady, że sąd na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego (por. komentarz do art. 158 p.p.s.a. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2011 r.).