II SA/Bd 154/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. Gmina [...], reprezentowana przez Wójta Gminy [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. Zaskarżoną decyzją Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2011r. Nr [...], ustalającą dla A. R. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w T. przy ul. W., nr geod. [...], o pow. [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], wskutek stworzenia warunków do korzystania z nowo przebudowanej drogi wraz z odwodnieniem zewnętrznym, umarzając jednocześnie postępowanie w pierwszej instancji. W skardze podniesiony został zarzut naruszenia art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz. U. z 2010r. nr 106, poz. 675 ze zm.), poprzez przyjęcie, że wykonana inwestycja drogowa nie stworzyła warunków do korzystania z wybudowanej drogi oraz przyjęcie definicji "budowa drogi’ i "przebudowa drogi" z ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2004r. Nr 205, poz. 2086 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na to, iż skarga została wniesiona przez organ nie mający do tego legitymacji procesowej i w konsekwencji nie będący stroną postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez rozpoznawania zawartych w niej zarzutów. Jak stanowi art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Złożona do sądu administracyjnego skarga opierać się musi na istnieniu związku pomiędzy sferą praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem. Innymi słowy skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem, a także interes prawny w doprowadzeniu do stanu zgodnego z obiektywnie pojętym porządkiem prawnym. W związku z powyższym rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy wnosząca skargę Gmina [...] jest podmiotem legitymowanym do jej wniesienia, czyli czy posiada interes prawny w niniejszej sprawie. Orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentuje pogląd, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. Pogląd taki wyrażony został m. in. w postanowieniu NSA z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90 (LEX nr 10166), w którym Sąd uznał, że "w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja dotyka jednak bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków". W postanowieniu tym podkreślono, że nie jest możliwe jednoczesne występowanie w postępowaniu jako strona kierująca się własnym interesem prawnym i jako organ prowadzący postępowanie. Z tego też powodu przyjęto, że gmina nie jest stroną postępowania w indywidualnej sprawie, w której decyzję w pierwszej instancji wydał wójt tejże gminy [tak: w wyroku NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 521/05 (LEX nr 189858), postanowieniu NSA z dnia 1 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 386/05 (LEX nr 194022), w uchwale NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (LEX nr 79089)]. Konkludując – jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Organ samorządowy, w zakresie w jakim wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego, jako interes osoby prawnej. Jednostka samorządowa nie może występować raz w roli organu wydającego decyzję, a innym razem jako strona postępowania w zależności od tego, na jakim etapie znajduje się załatwiana sprawa. Powyższe, utrwalone w orzecznictwie stanowisko wskazuje, iż Gmina [...], wydająca decyzję pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie, nie posiada legitymacji skargowej do wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję wydaną w tejże sprawie w drugiej instancji. Z tego względu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę, jako niedopuszczalną, odrzucił.