II SA/Bd 159/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi [...] i [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T[...] na rzecz [...] i [...] solidarnie kwotę 2200 (dwa tysiące dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] 2024 r. nr [...] Wójt Gminy R., na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) dalej u.p.z.p, § 6 ust. 13 pkt 2 i § 8 uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. dla terenów położonych we wsi W. (Dz.Urz. Woj. [...]. z [...] r. poz. [...]), ustalił W. M. i K. M. (dalej jako: "skarżący") jednorazową opłatę w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym Wałycz, którą stanowi działka nr [...] w związku z uchwaleniem wyżej wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem przez skarżącą działki [...] (wydzielonej z działki [...] po wejściu w życie miejscowego planu) aktem notarialnym z dnia [...] 2017 r. Repertorium A Nr [...] sporządzonym przez notariusza M. W.. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. polegająca na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i wydanie decyzji w oparciu o ustalenie wartości nieruchomości ze wskazaniem innej daty ([...] 2017 r. ) aniżeli data wejścia w życie planu, który wywołał wzrost wartości nieruchomości ([...] 2016 r.); - naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i wydaniu decyzji w oparciu o dowód, który jest obarczony wadami, tj. operat szacunkowy i uznaniu za "nieruchomości podobne" nieruchomości, z których nie wynika fakt podobieństwa do przedmiotu wyceny (o większej powierzchni); - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 8 k.p.a. polegającej na sporządzeniu operatu szacunkowego i ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości bez wykorzystania do porównania działek sąsiadujących ([...]), które zostały sprzedane przez małżonków M. za kwotę [...]zł [...]) lub [...] ([...]), a czynność sprzedaży została dokonana przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – co podważa zaufanie obywateli do władzy publicznej; - naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 8 k.p.a. poprzez wydanie po raz czwarty decyzji w tej sprawie (na skutek odwołania), która ponownie obarczona jest błędami i uchybieniami procesowymi, co powoduje utratę zaufania obywateli do wydania decyzji zgodnie z prawem; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 3, 4 i 26 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego poprzez pominięcie okoliczności wskazujących na wadliwe sporządzenie operatu szacunkowego, poprzez wadliwą analizę rynku i przyjęcie do porównania nieruchomości, które nie wykazują podobieństw (o większej powierzchni); - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie nastąpi wzrost nieruchomości, a nawet o ile nastąpił to ewentualny wzrost nieruchomości nie pozostaje w związku przyczynowym z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 6 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem nieprawidłowego momentu powstania obowiązku zapłaty opłaty planistycznej – z naruszeniem przesłanki "bezzwłoczności", która winna być dokonana po otrzymaniu wypisu aktu notarialnego. Decyzją z dnia [...] 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy uchwałą z dnia [...] 2016r nr [...] Rada Gminy W. (aktualnie R. ) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi W.. Uchwała ta weszła w życie z dniem [...] 2016 roku. Plan ten obejmował między innymi teren działki nr [...] o powierzchni 0,5418 ha, położonej w obrębie Wałycz, stanowiącej własność Państwa W. i K. małż. M. . Właściciele działki dokonali jej podziału ostateczną decyzją Wójta Gminy R. z dnia [...] 2017 roku znak: [...] i w wyniku tego podziału powstały dwie działki tj. działka nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. W dniu [...] 2017 roku aktem notarialnym Rep. A [...] zbyli działkę nr [...]. Informacja uzyskana z Kancelarii Notarialnej dała podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia planu miejscowego i zbyciem nieruchomości - o czym zawiadomiono strony pismem z dnia [...] 2021 roku. W ocenie Kolegium ustalenia organu pierwszej instancji są wystarczające i prawidłowo przyjęto w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że zarówno według zapisów miejscowego planu zagospodarowania gminy który utracił moc z dniem [...] 2003 roku, gdzie przeznaczenie działki [...] określono jako rolniczą przestrzeń produkcyjną, jak i w okresie tzw. luki planistycznej przedmiotowa nieruchomość była nieruchomością rolną (wykorzystywana rolniczo). Natomiast według zapisów "nowego" planu tj. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] 2016 roku przeznaczenie to określono jako cel zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy usługowej. Kolegium przychyliło się do zdania organu I instancji, że sporządzony w niniejszej sprawie operat z dnia [...] 2024 roku jest zgodny z prawem i może stanowić podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie SKO, prawidłowo przyjęto stan nieruchomości na dzień wejścia w życie planu ([...] 2016 roku), zaś ceny na dzień sprzedaży tj. [...] 2017 roku. Również dobór nieruchomości przyjętych do porównań został przedstawiony i opisany z zachowaniem art. 153 ust. 1 u.g.n. W ocenie organu odwoławczego prawidło odniesiono się do uwag zawartych w uzasadnieniu poprzednich decyzji kasacyjnych nie obejmując zmian spowodowanych podziałem nieruchomości i przyjęto stopę wzrostu wartości działki, ale w tym jej kształcie, jaki istniał w dniu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że wysokość opłaty planistycznej ustala się na dzień sprzedaży nieruchomości stąd też przyjęcie daty [...] 2017 roku jest prawidłowe, a określona wartość ma wartość historyczną, a zatem przedłużające się postępowanie pozostaje bez wpływu na wysokość ustalonej opłaty. W zakresie naruszenia art. 37 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przepis ten w zakresie terminu ma wyłącznie charakter instrukcyjny zaś postępowanie w zakresie ustalenia wysokości opłaty planistycznej jest skomplikowane i czasochłonne. Brak jest podstaw do umorzenia postępowania w sytuacji, gdy zachodzą wszystkie przesłanki ustawowe warunkującego ustalenie opłaty, a organ, z uwagi na treść przepisu i jego kategoryczne brzmienie, jest zobowiązany do jej ustalenia. Operat spełnia wszystkie wymagania określone w przepisami prawa oraz opiera się na rzetelnych danych dotyczących zarówno szacowanej nieruchomości jak i nieruchomości przyjętych do porównań. Operat będący podstawą ustalenia wysokości opłaty został sporządzony w tej sprawie prawidłowo, zawiera informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń oraz wyniku końcowego. Zawiera on określenie przedmiotu i zakresu wyceny, podstawę formalną wyceny nieruchomości oraz źródła danych o nieruchomości, opis stanu nieruchomości przed i po podziale, analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny, wskazanie rodzaju określanej wartości, wyboru podejścia, metody i techniki szacowania, jak też przedstawienie obliczeń wartości nieruchomości przed uchwaleniem i po uchwaleniu planu i wreszcie wynik wyceny wraz z uzasadnieniem wskazującym na wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego rzeczoznawca dokonał oszacowania wzrostu wartości nieruchomości w sposób przekonujący, rzetelny i zgodny z przepisami prawa. Przedstawione transakcje nieruchomościami podobnymi pozwalały rzeczoznawcy na zastosowanie przyjętej metody wyceny. Nie nasuwa zastrzeżeń dokonana przez organ pierwszej instancji ocena tego operatu a wyjaśnienia rzeczoznawcy stanowiące odpowiedź na formułowane zastrzeżenia są przekonywujące. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję W. M. i K. M. powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o umorzenie postępowania w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Sąd stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz.935. ze zm.) - p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana była ocena legalności decyzji organów administracji w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zbyciem działki wydzielonej z nieruchomości zlokalizowanej w granicach nowo uchwalonego planu w czasie nie przekraczającym 5 lat od jego uchwalenia. Podstawę prawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 – dalej jako u.p.z.p.), zgodnie z którym jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Stosownie do art. 37 ust. 1 u.p.z.p. wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Przepis art. 37 ust. 3 u.p.z.p. określa, że roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Natomiast ust. 4 tego artykułu stanowi, że przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4. Natomiast art. 37 ust. 12 tej ustawy wskazuje, że w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej. Niniejsze postępowanie, jak jednoznacznie wynika z sentencji rozstrzygnięcia organu I instancji, dotyczy wzrostu wartości nieruchomości położonej w W., oznaczonej jako działka nr [...] w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. dla terenów położonych we wsi W. (uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] 2016 r., opubl. w Dz.Urz. Woj. Kuj. - Pom. z 2016 r. poz. 1821). Zebrany w sprawie materiał dowodowy nasuwa jednakże wątpliwości co do tego czy organy obu instancji prawidłowo ustaliły, która nieruchomość powinna być przedmiotem wyceny. Jak już wyżej wskazano, w świetle treści art. 36 ust. 4 u.p.z.p. podstawą ustalenia opłaty powinien być stan nieruchomości z daty wejścia w życie miejscowego planu tj. z dnia [...] 2016 r. Z ustaleń organu jednoznacznie wynika, że w tej dacie nie istniała jeszcze działka [...] Nie wiadomo jednak czy istniała działka [...] W aktach administracyjnych brak jest bowiem dokumentu, z którego wynikałoby kiedy doszło do wyodrębnienia działki [...] – przed wejściem w życie przedmiotowego miejscowego planu czy też w późniejszym okresie. Organy nie odniosły się też do tej kwestii w treści decyzji. Wątpliwości co do daty wyodrębnienia działki [...] są uzasadnione w świetle treści znajdujących się w aktach administracyjnych decyzji podziałowych, tj. decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] 2014 r. nr [...] – dotyczącej podziału działki nr [...] na działki [...] oraz decyzji z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] – dotycząca podziału działki nr [...] na działki [...] Na podstawie powyższych decyzji (i adnotacji o ich prawomocności) wiadomo, że do wyodrębnienia działki [...] doszło po między [...] 2014 r. (data uprawomocnienia się decyzji z dnia [...] 2014 r.) a [...] 2017 r., a zatem w okresie poprzedzających wejście w życie miejscowego planu z dnia z dnia [...] 2016 r., jak po wejściu w życie tego planu. Zagadnienie powyższe ma istotny znaczenie przy ocenie prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, a co za tym idzie przy kontroli legalności decyzji organów administracji opierających się na tym operacie. Jeśli bowiem działka [...] powstała po wejściu w życie miejscowego planu, postępowanie powinno dotyczyć wzrostu wartości działki, z której wydzielono wspomnianą nieruchomość – tj. działki nr [...]. Jak wynika z operatu szacunkowego z dnia [...] 2023 r., rzeczoznawca majątkowy, stosując na potrzeby wyceny podejście porównawcze, metodę porównania parami, wyjaśnił, że wybrane przez niego transakcje dotyczą nieruchomości najbardziej podobnych do nieruchomości szacowanej – czyli działki nr [...]. Po dokonaniu analizy rynku nieruchomości, stwierdził, że ceny nieruchomości niezabudowanych na cele rolne i cele budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego z dopuszczeniem zabudowy usługowej uzależnione były od następujących cech rynkowych: lokalizacji, dostępności mediów i powierzchni. Przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powierzchnia działki w 20% wpływała na cenę nieruchomości (20 % wagi cechy rynkowej). Po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego cecha ta nabrała najistotniejszego znaczenia dla określenia ceny nieruchomości i jej waga wzrosła do 50%. Ustalenia rzeczoznawcy majątkowego mogłyby się różnić zasadniczo od tych przedstawionych w przywołanym wyżej operacie szacunkowym, gdyby przedmiotem analizy, zamiast działki nr [...] o powierzchni [...] m2, była działka [...] o powierzchni [...] ha (tj. działka, z której wydzielono działkę [...]). Jako nieruchomości porównawcze przyjęto by bowiem inne nieruchomości – o większej powierzchni. Mogłaby też ulec zmianie ocena wagi powierzchni działki jako jej cechy rynkowej. Powyższe wpłynęłoby na wyniki końcowe szacowania wartości nieruchomości oznaczonej jako działka [...] – zbytej przez skarżących po wejściu w życie miejscowego planu. Podkreślić należy, że opinia rzeczoznawcy majątkowego określająca wartość nieruchomości ma podstawowe znaczenie dla ustalenia w postępowaniu administracyjnym wartości nieruchomości przed i po uchwaleniu planu miejscowego. Operat szacunkowy, sporządzony w przepisanym ku temu trybie, stanowi wyłączny dowód wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, braki w materialne dowodowym i istniejące w związku z tym wątpliwości co do prawidłowości sporządzonego w niniejszej sprawie operatu szacunkowego – stanowiącego zasadniczy dowód w sprawie, uniemożliwiają merytoryczną ocenę rozstrzygnięć organów obu instancji pod kątem ich zgodności z przepisami prawa materialnego. Nieudokumentowanie przez organy okoliczności wpływających na sposób rozstrzygnięcia sprawy stanowi naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a według art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z treści tych przepisów wynika, że organ administracyjny wszystkie swoje twierdzenia o zdarzeniach prawnych istotnych w danej sprawie powinien wykazać poprzez załączenie do akt sprawy dokumentów obrazujących daną okoliczność. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawarty w skardze, które w większości wiążą się z zasadami sporządzania operatu określonymi w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z ustawy gospodarce nieruchomościami, stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem skarżących wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości powinna być ustalana na dzień wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ([...] 2016 r.), a nie na dzień [...] 2017 r. – tj. na dzień sprzedaży działki nr [...]. Twierdzenia te są nietrafne, jak bowiem jednoznacznie wynika z przepisu art. 37 ust. 1 u.p.z.p. wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustala się na dzień sprzedaży nieruchomości. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 37 ust. 6 u.p.z.p. poprzez zwłokę w wydaniu decyzji, podnieść należy, że jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że powyższy przepis ma charakter wyłącznie dyscyplinujący, instrukcyjny. Przepis ten nie może być odczytywany w ten sposób, że zawiera termin prawa materialnego, po którym decyzja nie może być już wydana (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 24 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1902/15; 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 520/04; 21 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 814/06). Skarżący podnoszą też liczne zarzuty dotyczące niewłaściwego doboru nieruchomości – błędne uznanie nieruchomości za podobne oraz niewykorzystanie w operacie do porównania działek sąsiadujących z przedmiotową nieruchomością – tj. działek [...]. Zwrócić należy w związku z tym uwagę, że dobór nieruchomości porównawczych, czy wybór cech rynkowych, mających wpływ na zróżnicowanie cen transakcyjnych, należy do rzeczoznawcy majątkowego, którego pozycja prawna zbliżona jest do statusu osoby zaufania publicznego. Czynności, których dokonuje rzeczoznawca majątkowy, polegające na wycenie nieruchomości, wymagają wiedzy specjalistycznej, której ani organ administracyjny, ani sąd nie posiada. Organ prowadzący postępowanie powinien zatem dokonać oceny operatu szacunkowego jedynie pod względem formalnym, tj. zbadać np. czy został sporządzony przez osobę uprawnioną, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy, czy nie zawiera niejasności, pomyłek bądź innych braków, które powinny zostać sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Kwestionowanie zaś wartości merytorycznej operatu szacunkowego możliwe jest wyłącznie w trybie określonym w art. 157 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.), zgodnie z którym oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Z uwagi na wskazane wyżej uchybienia w zakresie naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i braki w materiale dowodowym, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania, na które składa się kwota [...]zł tytułem wpisu od skargi, kwota [...]zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964); Ponownie prowadząc postępowanie organy zastosują się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w treści niniejszego uzasadnienia.