II SA/Bd 173/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przyznania świadczenia pieniężnego oddala skargę. II SA/ Bd 173/12 Uzasadnienie Decyzją nr [...] z [...] września 2011 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 Kpa Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. stwierdził nieważność decyzji Nr [...] Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. z [...] stycznia 2010 r. zmieniającej decyzję Nr [...] z [...] września 2006 r. w przedmiocie przyznania M. M. świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej. Wg organu decyzja z [...] stycznia 2010 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, ponieważ w dacie jej wydania organem właściwym był Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W., co wynika z art. 96 ust. 7 i 5 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Rozpoznając odwołanie Dowódca [...] Okręgu Wojskowego w B. decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] września 2011 r. Wg organu odwoławczego należało podzielić stanowisko organu I instancji, iż stosownie do art. 156 § 1 pkt 1 Kpa każdy przypadek naruszenia właściwości będzie przesłanką stwierdzenia nieważności. Przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący i organy zobowiązane są do ich przestrzegania, a w przedmiotowej sprawie niewątpliwie zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, tj. decyzja Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, dlatego zaskarżoną decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., która zmieniła decyzję nr [...] z dnia [...] września 2006 r. należało utrzymać w mocy. Składając skargę na powyższą decyzję z [...] grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego M. M. wniósł o uchylenie obu decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 155 Kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 138 Kpa - poprzez nieuzasadnione uznanie, że Wojskowy Komendant Uzupełnień w G. nie był właściwy w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] września 2006 r., którą wcześniej wydał, a na mocy której potwierdzono prawo skarżącego do świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, art. 138 Kpa w z zw. z art. 6 Kpa - polegające na braku oparcia działań organu o obowiązujące normy, nieprawidłowym ustaleniu znaczenia tych norm, wadliwym dokonaniu subsumcji oraz nieprawidłowym ustaleniu następstw prawnych okoliczności, które zaistniały w sprawie, art. 7 i 77 Kpa - poprzez nie zbadanie w sposób wystarczający sprawy i nie podjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny, art. 153 ppsa - poprzez zlekceważenie oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2009 r. (VII SA/Wa 493/09). W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej skarżącego Marka Milczarka, Wojskowy Komendant Uzupełnień w G. decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] na podstawie art. 104 Kpa i art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne określone w art. 95 pkt 1 ww. ustawy z 11 września 2003 r. przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, nie określając wysokości tego świadczenia. Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku postępowania. Następnie wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. skierowanym do Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. skarżący M. M. wniósł o zmianę w trybie art. 155 Kpa ww. decyzji z [...] września 2006 r. przez wskazanie wysokości kwotowej przyznanego mu tą decyzją 12 miesięcznego uposażenia przysługującego w ciągu roku od zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 nr [...] Kadr Wojskowy Komendant Uzupełnień w G. odmówił zmiany w trybie art. 155 Kpa powyższej decyzji z [...] września 2006 r. i wskazania w niej wysokości 12 miesięcznego uposażenia należnego w ciągu roku od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Od powyższej decyzji z [...]kwietnia 2009 r. skarżący złożył odwołanie do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W., zarzucając decyzji I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz naruszenie poprzez błędną wykładnię art. 155 Kpa. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą ostateczną decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 7 października 2009 r. - VIII SA/Wa 493/09 uchylił zaskarżoną decyzję z [...] czerwca 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że rozstrzygające w sprawie organy wojskowe dopuściły się naruszenia art. 95 pkt 1 ww. ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia art. 155 Kpa w zakresie, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Po ww. wyroku ponownie rozpoznając sprawę Wojskowy Komendant Uzupełnień w G. decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2010 r. na podstawie art. 155 Kpa i art. 95 pkt 1 ustawy z dnia [...] września o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 z późn. zm.) postanowił zmienić decyzję nr [...] z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie przyznania M. M. świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, nadając jej brzmienie: "przyznaję świadczenie pieniężne M. M. przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej w kwocie [...] zł miesięcznie tj. [...] za okres roku po zwolnieniu ze służby. Jednocześnie ustalam świadczenie pieniężne przyznane niniejszą decyzją przysługuje od dnia [...] września 2009 r." I dopiero po wydaniu tej decyzji zostały wydane decyzje opisane już powyżej w części wstępnej niniejszego uzasadnienia, stwierdzające nieważność ww. decyzji z [...] stycznia 2010 r. W związku z powyższym należy przede wszystkim zauważyć, że w toku opisanego powyżej postępowania, po wydaniu przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. w dniu [...] września 2006 r. decyzji nr [...], o zmianę której wniósł w dniu [...] kwietnia 2009 r. skarżący - zmianie uległ stan prawny. Ustawą z 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242) do art. 96 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dodano m.in. ustępy 9 i 10. W myśl tych przepisów kompetencje do ustalenia wysokości należnego świadczenia o którym mowa w art. 95 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przeszły z dowódcy jednostki wojskowej na wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy więc zauważyć, że decyzja nr [...] Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. z dnia [...] stycznia 2010 r. zmieniająca decyzję nr [...] z dnia [...] września 2006 r. została wydana po przeprowadzeniu postępowania wszczętego po dniu 1 stycznia 2008 r. (na skutek wniosku skarżącego z [...] kwietnia 2009 r.), co oznacza, że organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] kwietnia 2009 r. o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej nie był Wojskowy Komendant Uzupełnień w G. lecz Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. (art. 96 ust. 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin, Dz. U. Nr 67, poz. 618, z późn. zm. w zw. z pkt 13 załącznika nr 1 do rozporządzenia). W tym miejscu należy zwrócić uwagę na przepis art. 19 Kpa. Nakłada on na organy administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Obowiązek ten spoczywa na nich w każdym stadium postępowania, aż do jego zakończenia decyzją ostateczną. Oznacza to, że jeśli w toku postępowania administracyjnego wejdą w życie nowe przepisy, to organ prowadzący postępowanie obowiązany jest się do nich zastosować, także wówczas gdy regulują one odmiennie właściwość organu. W tej sytuacji w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarówno w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji zasadnie stwierdzono, iż decyzja nr [...] Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. z [...] stycznia 2010 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Powyższej oceny bynajmniej nie zmienia stanowisko zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie VIII SA/Wa 493/09 z 7 października 2009 r. Sąd ten bowiem nie wskazał który organ wojskowy winien rozpoznać wniosek z [...] kwietnia 2009 r. o zmianę decyzji z [...]1 września 2006 r. Sąd w wyroku tym stwierdził jedynie, że organy wojskowe winny precyzyjnie określić wysokość przysługującego świadczenia. Stwierdził także - co szczególnie istotne - że "jako nietrafny ocenił Sąd pogląd zaprezentowany przez organy wojskowe, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 155 Kpa." Po myśli zaś art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania są wiążące w dalszym postępowaniu. Należy jednak zauważyć i jeszcze raz mocno podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim wyroku z 7 października 2009 r. - VIII SA/Wa 493/09 wcale nie wskazał, który organ wojskowy jest właściwy do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] kwietnia 2009 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarówno w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji zgodnie z prawem prawidłowo oceniono, że nie jest nim Wojskowy Komendant Uzupełnień w G.. Zatem wydając te decyzje nie naruszono obowiązującego prawa, w tym również przepisu art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takie stanowisko nie pozostaje także w sprzeczności z wyrokiem Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie z 15 kwietnia 2010 r. VIII SA/Wa 66/10. Sąd ten oddalił skargę M. M. na decyzję Ministra [...] z [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydania decyzji w zakresie wysokości uposażenia. Zwrócić bowiem należy uwagę, że inny był przedmiot postępowania w sprawie zakończonej ww. wyrokiem z 15 kwietnia 2010 r., a inny w niniejszej sprawie, która zainicjowana została wnioskiem skarżącego z [...] kwietnia 2009 r. o zmianę decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. z [...] września 2006 r. Sprawa zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 kwietnia 2010 r. - VIII SA/Wa 66/10 została wszczęta na skutek wniosku M. M. z [...] marca 2009 r. skierowanego do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. o wydanie decyzji (nowej decyzji), a nie na skutek wniosku z [...] kwietnia 2009 r. o zmianę decyzji z [...] września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoim wyroku m.in. stwierdził, że "...decyzja Wojskowego Komendanta Uzupełnień w G. przyznająca to świadczenie, choć wadliwa, bo nie określająca jego wysokości ... jest ostateczna." Mając powyższe na uwadze, uznając że nie zaistniała którakolwiek z przesłanek wskazanych treścią przywołanych przepisów art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.