II SA/Bd 187/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na pismo Dyrektora [...] Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak [...] w przedmiocie dofinansowania ze środków PFRON likwidacji barier architektonicznych postanawia odrzucić skargę. Skarżący W. K. wystąpił w dniu 23 stycznia 2014 r. do [...] Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z wnioskiem o dofinansowanie ze środków PFRON zadania likwidacji barier architektonicznych w szczególności polegających na przystosowaniu łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej. W odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. Dyrektor [...] Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] odmówił przyznania wnioskowanego dofinansowania. Organ w piśmie powyższym wyjaśnił, że dofinansowanie nie może obejmować kosztów realizacji zadania poniesionych przed przyznaniem środków finansowych i zawarciem umowy o dofinansowanie ze środków Funduszu. Tymczasem zgłoszony we wniosku zakres prac został już wykonany. Od powyższego pisma skarżący się odwołał pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. podnosząc, iż w momencie składania wniosku o dofinansowanie nie został poinformowany przez pracownika MOPR w [...], iż z remontem łazienki powinien czekać do czasu faktycznego przyznania mu dofinansowania i podpisania umowy. Pismo to organ potraktował jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor [...] Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] odmówił zmiany swojego stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] podkreślając, że złożony przez skarżącego wniosek został rozpatrzony negatywnie, ponieważ przepis § 9 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON (Dz.U. z 2013 r. poz. 1190) uniemożliwia dofinansowanie kosztów realizacji zadania poniesionych przed przyznaniem środków finansowych i zawarciem umowy o dofinansowanie. Jednocześnie pouczył skarżącego o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy W. K. wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego sprawy dotyczącej wniosku o przyznanie dofinansowania ze środków PFRON. Wyjaśnił, że remont łazienki był konieczny ze względu na pogarszający się jego stan zdrowia. Podkreślił, że ze względu na problemy z pamięcią nie potrafi sobie przypomnieć, co pracownik ośrodka pomocy społecznej mu mówił odnośnie dofinansowania. Nie zanotował tego, że nie można przeprowadzić remontu wcześniej niż otrzymane dofinansowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (inne niż decyzje lub postanowienia) dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. wskazuje, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Istotą i celem tej instytucji, tj. wezwania do usunięcia prawa jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego (T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, praca zbiorowa, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2008, str. 275, por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 497/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl - zwanej dalej "CBOSA"). Organ może, ale nie musi udzielić tej odpowiedzi. Brak odpowiedzi nie pozbawia też strony możliwości wniesienia skargi. Z kolei gdyby organ uznał racje przedstawione w wezwaniu, wniesienie skargi byłoby zbędne. Skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego ma jedynie obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie jest natomiast zobowiązany czekać na odpowiedź organu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, komentarz do art. 53, teza 5). Przepisy bowiem nie wskazują, w jakim terminie organ powinien udzielić odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. ( vide wyrok NSA z dnia 5 sierpni 2010r., I OSK 806/10, lex nr 737511 ). W powołanym przepisie ustawodawca zakreślił termin do dokonania tej czynności oraz określił sposób ustalenia momentu, od którego należy go liczyć. Użył w przytoczonym przepisie sformułowania "od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności". W świetle powołanego przepisu rozpoczęcie biegu ww. terminu uzależnione jest jedynie od powzięcia lub stwierdzenia możliwości powzięcia informacji o akcie lub czynności. Nie doprecyzowano w nim natomiast jakiego charakteru ma to być informacja oraz z jakiego źródła ma ona pochodzić. Istotnym zaś pozostaje, że dotarła do osoby wnoszącej skargę, lub obiektywnie rzecz biorąc, mogła do niej dotrzeć. Ustawodawca nie doprecyzował również, że potencjalny skarżący podjął lub mógł podjąć informację o wadliwym akcie lub dokonanej czynności z konkretnego katalogu źródeł (np. inny wyrok, orzeczenie administracyjne lub pismo urzędowe), jak również, że informacja ta powinna obejmować dane o wadliwości takiego aktu lub czynności oraz okoliczności związane ze skutkami ich wydania lub podjęcia. Dlatego omawiana informacja musi obejmować wyłącznie kwestię wydania aktu lub podjęcia czynności. Od momentu jej uzyskania lub stwierdzenia takiej możliwości należy liczyć termin, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Ewentualna zaś ocena wadliwości takiego aktu lub czynności jest związana subiektywnym odczuciem strony, która przekonana o ich niezgodności z prawem, inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne w tym przedmiocie. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego w niniejszej sprawie podkreślić należy, że wniosek W. K. o dofinansowanie ze środków PFRON zadania likwidacji barier architektonicznych w szczególności polegających na przystosowaniu łazienki został rozparzony negatywnie – pismem Dyrektora [...] Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. W. K. wezwał Dyrektora [...] Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] do usunięcia naruszenia prawa, na które organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., które zaś skarżący otrzymał w dniu 5 maja 2014 r. Wobec powyższego w sprawie termin do wniesienia skargi wynosił 30 dni od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czyli od dnia 5 maja 2014 r. który to termin upływał z dniem 4 czerwca 2014 r. natomiast skarga została wniesiona w dniu 13 lutego 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) a więc po terminie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.