II SA/Bd 189/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę J. O. i A. O. - wspólnikom Pomorskiej [...] s.c. J. O., A. O., zwanych dalej: "uczestnikami postępowania" lub "inwestorem" na zadanie: rozbiórka istniejącego budynku mieszkalnego wraz z garażem oraz budowa budynku Stomatologii wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą (kat. XI), na terenie działki nr [...] obręb W. [...] przy ul. O. [...] we W. Po rozpatrzeniu odwołania J. R. od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję W wyniku wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2015 r. (Sygn. akt. II SA/Bd 623/15), uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. Prezydenta Miasta decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2016 r., znak sprawy [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust.4, art. 36 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. tj. z 2016, poz. 290), dalej zwanej: "pb" oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U tj. z 2016 poz. 23), dalej zwanej: "k.p.a." - po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] listopada 2014r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy inwestor do wniosku dołączył wymagane, zgodnie z zapisami art. 33 ust. pb, dokumenty a mianowicie: 4 egzemplarze projektu budowlanego (z poprawionymi błędami, wskazanymi w wyroku Sądu), oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzgodnienia wynikające z przepisów szczególnych. Do projektu zagospodarowania terenu załączono pismo Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych i Dróg z dnia [...] lipca 2016 r. uzgadniające bez uwag projekt zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji (projekt ten uwzględnia również wymalowanie pasów na nawierzchni istniejącego zjazdu). Prezydent Miasta stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta w zakresie obszaru położonego we W. pomiędzy: terenami kolejowymi - działki nr [...] i [...][...], ulicą O., W. północno-zachodnią granicą działek nr [...],[...] i [...], ulicą O. W., terenami PKP, ulicą S. i K. (Uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2007 r.; Dz. Urz. Woj. Nr [...] z 22 marca 2007 r., poz. [...]) oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. W odpowiedzi na wniesione przez J. R. uwagi, w dniu [...] sierpnia 2016 r. inwestor przedłożył uszczegółowiony projekt zagospodarowania terenu. Organ na koniec podkreślił, że obsługa komunikacyjna projektowanego obiektu odbywać się będzie poprzez istniejący zjazd publiczny (będący częścią działki nr [...], stanowiącej pas drogowy drogi krajowej), który to zjazd ma przybliżone wymiary 20,50 x 8,00 m. Sposób wymalowania pasów na nawierzchni istniejącego zjazdu został uzgodniony (wraz z całym projektem zagospodarowania teren) przez Miejski Zarząd Usług Komunalnych i Dróg, pismem z dnia [...] lipca 2016r. W odwołaniu od powyższej decyzji J. R. zakwestionował twierdzenie, że "zjazd na działkę objętą zakresem inwestycji już istnieje i nie ma potrzeby jego budowy, a jedynie występuje konieczność oznakowania go poprzez wymalowanie pasów", Stwierdził, że zamierzenie wykonania zjazdu publicznego od strony ul. O. nr [...] jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ, zgodnie z załącznikiem graficznym do tego planu, występuje tylko zjazd z posesji przy ul. O. [...] oraz chodnik wzdłuż tej posesji. Do posesji położonej przy. ul. O. nr [...] (działka ew. nr [...]), w świetle powyższego załącznika, prowadzi zjazd zlokalizowany po drugiej stronie tej działki. Odwołujący się wskazał, że zgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...].04.2008 r. wydanym przez Wojewodę, wzdłuż działki [...] od istniejącego zjazdu do działki nr [...] jest chodnik. Odwołujący się zwrócił też uwagę, że w świetle § 78 ust. 2 pkt a rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 maja 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.) zjazd publiczny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 5 m, w tym jezdnie o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze, a projektowany zjazd na granicy działki ma szerokość 3 m. Odwołujący się zwrócił też uwagę na wymogi wynikające z § 78 ust. 2 pkt c omawianego rozporządzenia, wskazując, że projektowany zjazd nie spełnia tych wymogów. Wskazał także, że projektowane zagospodarowanie terenu jest niezgodne z uzgodnieniem Miejskiego Zarządu Dróg, który uzgodnił szerokość zjazdu wynoszącą nie mniej niż 5 m. Oznakowanie poziome od strony działki [...] wynosi bowiem tylko 3 metry. Projektowany zjazd nie zachowuje też skrajni drogowej tj. 0,50 m od granicy działki sąsiedniej. Ponadto, jak wskazał odwołujący się, projekt nie pokazuje rozbiórki istniejącego zjazdu do posesji nr [...] (działka [...]) mimo zaprojektowania słupków odgradzających parking od istniejącego zjazdu do tej posesji. Projektowana inwestycja powinna nawiązywać do istniejącego zjazdu. Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przedłożony projekt jest kompletny i ma wymaganą formę, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Pb, o sporządzeniu projekt budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, opinie i uzgodnienia. Wojewoda wskazał, że inwestor złożył dnia [...] lipca 2016 r. do wniosku o pozwolenie na budowę budynku stomatologii na działce nr [...], uzgodnienie bez uwagi projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji sporządzone przez Miejski Zarząd Usług Komunalnych i Dróg w dniu [...] lipca 2016 r., [...]. Konieczność uzyskania powyższego uzgodnienia wynikała z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 sierpnia 2015 r. Usunięto również sprzeczne informacje dotyczące skali, w jakiej została sporządzona mapa zagospodarowania terenu, a na które wskazał Sąd w omawianym wyroku. Obecnie przedłożony projekt budowlany zawiera mapę do celów projektowych w skali 1:500, zarówno w jej górnej, jak i dolnej części oraz plan zagospodarowania terenu w skali 1:200. Została także przez inwestora usunięta rozbieżność pomiędzy częścią tekstową, a rysunkową projektu budowlanego w postaci lokalizacji dwóch miejsc parkingowych, o czym była również mowa w przywołanym wyroku. Następnie Wojewoda zwrócił uwagę, że w wyroku z dnia 31 sierpnia 2015 r. Sąd wiążąco rozstrzygnął kwestię zjazdu, podnosząc, że "nie ma potrzeby budowana nowego zjazdu, a jedynie istnieje konieczność oznakowania już istniejącego przez pomalowanie pasów". W ocenie Wojewody, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że planowany dojazd do działki inwestora przez zjazd publiczny nie będzie kolidować z obsługą komunikacyjną nieruchomości odwołującego się. Organ II instancji dodał, że zastrzeżenia odwołującego się dotyczące zgodności z prawem uzgodnienia zarządcy drogi nie były przedmiotem postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższe rozstrzygnięcie J. R. powtórzył dotychczasowe stanowisko zawarte w odwołaniu, wskazując, że projektowany zjazd nie spełnia wymogów przepisów prawa budowlanego. Skarżący zakwestionował przy tym stanowisko organów obu instancji, że planowany dojazd do działki inwestora przez zjazd publiczny nie będzie kolidować z obsługą komunikacyjną nieruchomości odwołującego się. Wskazał, że likwidacja miejsc parkingowych, związana z budową zjazdu, istotnie wpłynie na obsługę jego działki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody utrzymującego w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2016 r. udzielającą pozwolenia na budowę budynku Stomatologii wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą (kat. XI), na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. O. [...] we W. Rozpoznając przedmiotową skargę należało mieć na uwadze, że w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu orzekał już tut. Sąd i wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. II SA/Bd 623/15 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] udzielającą pozwolenia na budowę. W wyroku tym Sąd zwrócił uwagę na rozbieżności pomiędzy częścią opisową a graficzną projektu budowlanego w zakresie zagospodarowania terenu – usytuowania miejsc parkingowych oraz brak dołączenia do projektu zagospodarowania terenu mapy w prawidłowo ustalonej skali, a także na konieczność prawidłowego uzgodnienia tegoż projektu w zakresie możliwości włączenia do drogi publicznej. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jednocześnie zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Oznacza to zatem zakaz formułowania nowych ocen prawnych sprzecznych z dotychczasowym stanowiskiem sądu (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 170, Lex 2016; wyroki NSA z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 306/10, z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1241/10 oraz z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1865/11; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest główne kryterium poprawności nowo wydanej decyzji (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 729/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym zarówno Sąd rozpoznający niniejszą skargę jak i organy obu instancji związane były omawianym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 tejże ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W powyższych regulacjach określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej, oraz wówczas, gdy inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, który znalazł zastosowanie w niniejszej sprawie). Oznacza to, że przepis z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. W ocenie Sądu organ I instancji prawidłowo zastosował się do zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. II SA/Bd 623/15, uzupełniając materiał dowodowy w wymaganym zakresie. Stwierdzić należy też, że organy obu instancji prawidłowo wypełniły obowiązek wynikający z art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego. Dokonały one szczegółowej analizy przedłożonego projektu budowlanego, w tym w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1442) i doszły do prawidłowego wniosku, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jak również spełnia wymogi, o których mowa w przepisach techniczno-budowlanych. Nie budzi wątpliwości, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zawiera informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz, że wnioskodawcy uzyskali wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Skarżący kwestionując decyzję Prezydenta Miasta, udzielającą pozwolenia na budowę inwestorowi, jak i utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r., ograniczył się w zasadzie jedynie do zarzutów dotyczących legalności lokalizacji zjazdu publicznego do przedmiotowej nieruchomości od strony ul. O. nr [...]. Należy w związku z tym wskazać, że jak słusznie zwracały uwagę organy obu instancji, w kwestii tej wypowiedział się już w sposób wiążący Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w przywołanym wyżej wyroku z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. II SA/Bd 623/15, wskazując, że zjazd ten już istnieje i nie ma konieczności budowania nowego zjazdu, a jedynie należy oznakować już istniejący poprzez pomalowanie pasów. Sąd stwierdził również, że okoliczność dalszego losu tego zjazdu nie ma znaczenia dla sprawy. Zjazd ten istnieje poza terenem inwestycji i sposób jego dalszego zagospodarowania nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Sąd podkreślił w omawianym wyroku również, że kwestia kolidowania projektowanego zjazdu z obsługą komunikacyjną nieruchomości skarżącego nie może mieć znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości to, że skarżący ma zapewniony zjazd do swojej nieruchomości i do tej pory korzystał z niego również jako z parkingu dla pojazdów dojeżdżających do jego przedsiębiorstwa. Zarządca drogi musi brać pod uwagę interes każdego właściciela nieruchomości, który chce skorzystać z istniejącego przyległego do niej zjazdu. Inny dotychczasowy sposób wykorzystania zjazdu nie powoduje, że zmienił on swoje przeznaczenie. Dalsze wykorzystywanie go w innym celu jest możliwe pod warunkiem, że nie koliduje to z głównym celem jego istnienia, tj. skomunikowaniem nieruchomości z drogą publiczną. Z akt sprawy wynika ponadto, że skarżący w dalszym ciągu będzie mógł wykorzystywać część zjazdu jako parking, choć w mniejszym zakresie niż dotychczas, a przede wszystkim ma zapewniony dostęp do drogi publicznej ze swojej nieruchomości. Ponieważ zarówno organy administracji jak i Sąd związane są omawianym wyrokiem tut. Sądu, nie mogą one tym samym formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażoną wcześniej przez Sąd w omawianym orzeczeniu. Tym samym zarzuty skarżącego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Reasumując stwierdzić należy, że skarga była niezasadna. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie doszukał się przy tym naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; ze zm.) oddalił skargę jako nieuzasadnioną.