II SA/Bd 190/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Komendanta [...] Policji w [...] na rzecz skarżącego kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Nr [...], znak [...] Komendant Miejski Policji w B., działając na podstawie art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 1 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130), po rozpatrzeniu oświadczenia mieszkaniowego D. S. z dnia [...] września 2013 r. odmówił przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w ust. 1. Z zebranych w sprawie dokumentów wynika, że D. S. posiadał własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego w B. przy ul. C., w miejscu pełnienia służby, które sprzedał - zbył dobrowolnie, utracił, co tym samym niweczy prawo do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego na rzecz funkcjonariusza. Nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem D. S. złożył odwołanie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: -wadliwą wykładnię art. 92 ust. 1 w zw. z art. 95 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że z uwagi na zbycie przez skarżącego lokalu mieszkalnego nie przysługuje mu prawo do przyznania równoważnika pieniężnego, podczas gdy prawidłowa wykładania ww. przepisów w powiązaniu z treścią § 2 pkt 1 i § 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów prowadzi do wniosku, że przesłanka nieposiadania lokalu warunkującego przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zostanie spełniona również w razie zbycia lokalu mieszkalnego, który nie odpowiadał przysługującej mu powierzchni mieszkalnej określonej w odrębnych przepisach. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i jej zmianę poprzez przyznanie skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając odwołanie wskazał, że decyzja winna zostać uchylona, albowiem zapadła w oparciu o błędną interpretację przepisów art. 95 w zw. z art. 88 ust. 1, art. 90, art. 92 ust. 1 i art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego rozstrzygnięcie, czy przysługuje mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przewidziany w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji wymaga całościowego spojrzenia na przepisy. Podkreślił, że podstawową formą pomocy mieszkaniowej jest prawo do przydziału lokalu. Pomiędzy tym prawem, a prawem do pozostałych form pomocy mieszkaniowej, w tym do równoważnika za brak lokalu istnieje ścisła współzależność i art. 92 ust. 1 ustawy o Policji stanowiący, iż policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej powinien być interpretowany łącznie z przepisem art. 95 tej ustawy. Stąd należy przyjąć, że jeżeli funkcjonariusz lub jego małżonek posiada prawo do lokalu o powierzchni odpowiadającej, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, to nie jest uprawniony do przydziału lokalu, a w konsekwencji nie przysługuje mu równoważnik za brak lokalu. Natomiast, jeśli potrzeba mieszkaniowa funkcjonariusza nie została w odpowiedni sposób zaspokojona jest uprawniony do przydziału lokalu, a w konsekwencji również do równoważnika za brak lokalu. W ocenie skarżącego, sięgnięcie do wykładni celowościowej pozwala zapobiec sytuacji nierównego traktowania funkcjonariuszy nie posiadających lokalu o przysługującej im powierzchni mieszkalnej. Ponadto, lokal który skarżący zbył, nie posiadał powierzchni odpowiadającej co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, w związku z tym spełnia warunki do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] znak: [...] Komendant Wojewódzki Policji w B., działając na podstawie art. 138 § 1, art. 127 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji). W świetle zaś § 1 ust. 1 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r., równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej, spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego, lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu innego niż wymieniony w pkt 3, dla którego stawka czynszu za 1m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę - dotyczy to również mieszkań o powierzchni użytkowej przekraczającej 80m2, domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, tymczasowej kwatery. Natomiast § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia określa, że równoważnika pieniężnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w ust. 1 rozporządzenia. Organ wskazał, że taka sytuacja miała miejsce w sprawie. Podał również, że D. S. w dniu [...] maja 2005 r. nabył spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego w B. przy ul. C. o powierzchni mieszkalnej [...] m2, które następnie sprzedał w dniu [...] lipca 2013 r. W związku z powyższym, zbycie przez funkcjonariusza prawa do przedmiotowego lokalu skutkowało koniecznością wydania decyzji o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podczas, gdy art. 88 ustawy o Policji w związku z § 2 i 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów wprowadza wymóg przydzielenia policjantowi lokalu mieszkalnego według przysługujących mu norm zaludnienia ustawodawca takiego wymogu nie wprowadził w odniesieniu do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podał, że wykładnia językowa art. 92 ust. 1 ustawy o Policji wiąże uprawnienie policjanta do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z faktem nie posiadania przez funkcjonariusza lub członków jego rodziny lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, a nie z faktem nie posiadania lokalu mieszkalnego o powierzchni odpowiadającej normom zaludnienia. Prawo policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego zostało określone jako prawo do lokalu o określonej powierzchni, natomiast prawo do równoważnika pieniężnego zostało związane z tym czy policjant względnie członkowie jego rodziny nie posiadają prawa do lokalu mieszkalnego w ogóle, a nie z tym, jaka jest powierzchnia posiadanego lokalu. Tym samym bez znaczenia jest fakt, że policjant w sprzedanym lokalu mieszkalnym w B. przy ul. C. nie miał zapewnionej normy zaludnienia przysługującej jego trzyosobowej rodzinie. Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia, lokal mieszkalny przydziela się według norm zaludnienia: dla policjanta posiadającego członków rodziny po jednej normie dla funkcjonariusza i każdego członka jego rodziny. Norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi (§ 3 rozporządzenia). W związku z powyższym skoro funkcjonariusz zbył prawo do lokalu w B. przy ul. C., co wypełnia przesłankę zawartą w § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, zasadne pozostaje utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Nie zgadzając się z ww. decyzją, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył D. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez wadliwą wykładnię art. 92 ust. 1 w zw. z art. 95 ustawy o Policji i uznanie, że z uwagi na zbycie przez skarżącego lokalu mieszkalnego nie przysługuje mu prawo do przyznania równoważnika pieniężnego podczas, gdy prawidłowa wykładania ww. przepisów w powiązaniu z § 2 pkt 1 i § 3 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że przesłanka nieposiadania lokalu warunkującego przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zostanie spełniona również w razie zbycia lokalu mieszkalnego, który nie odpowiadał przysługującej mu powierzchni mieszkalnej określonej w odrębnych przepisach. Zaskarżone decyzje winny być uchylone, bowiem zapadły w oparciu o błędną wykładnię art. 95 w zw. z art. 88 ust. 1, art. 90, art. 92 ust. 1 i art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreślił ponownie, że lokal, który zbył nie posiadał powierzchni odpowiadającej, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, w związku z tym spełnia warunki do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ II instancji wydając decyzję utrzymującą w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w związku z wnioskiem skarżącego niewłaściwie zastosowały przepis art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz dokonał błędnej wykładni § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skład Sądu rozpoznający przedmiotową sprawę dostrzega, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istniały rozbieżności co do wykładni przepisów regulujących zasady przyznawania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Rozbieżności te zostały jednakże usunięte w wyniku podjętych przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwał z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08 (ONSA i WSA 2008/5/78) oraz z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OPS 7/09 (ONSA i WSA 2010/1/6), dotyczących równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego należnego funkcjonariuszom Policji i Straży Granicznej. Regulacje w zakresie uprawnień mieszkaniowych funkcjonariuszy obu tych służb, jak zauważył NSA w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r., są identyczne zarówno w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. Istota spraw podjętych w powyższych uchwałach sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy funkcjonariuszowi (jego małżonkowi) posiadającemu dom lub lokal mieszkalny, które nie odpowiadają przysługującej mu powierzchni mieszkaniowej według norm zaludnienia lokali mieszkalnych, przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu. W świetle powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OPS 7/09, wprawdzie dotyczącej funkcjonariuszy Straży Granicznej, jednakże mającej zastosowanie także do funkcjonariuszy Policji z uwagi na identyczne uregulowania w tym zakresie, "równoważnik pieniężny, na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), przysługuje funkcjonariuszowi Straży Granicznej, który (jego małżonek) jest współwłaścicielem domu jednorodzinnego, jeżeli zajmowana przez funkcjonariusza część domu (mieszkanie) nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej według norm zaludnienia określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. Nr 99, poz. 898 ze zm.)." Istota sprawy niniejszej sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy policjantowi w służbie stałej, któremu nie przydzielono lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji, a który posiadał własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej mniejszej niż przewidują to przepisy określające normy zaludnienia dla policjantów, przysługuje równoważnik za brak lokalu, w sytuacji gdy zbył on ten lokal. Rozważania dotyczące powyższego zagadnienia należy rozpocząć od wskazania, że stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów szczególnych. Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że w sytuacji, gdy policjant posiada lokal mieszkalny o powierzchni mniejszej, niż określona w przepisach rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów to może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale. W ocenie Sądu, negatywna przesłanka do przyznania lokalu mieszkalnego wystąpi w przypadku zbycia lokalu mieszkalnego lub domu tylko wówczas, gdy policjant sprzeda mieszkanie lub dom stanowiący jego własność odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Należy zwrócić uwagę na przepis art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, który enumeratywnie wymienia przypadki, w których nie przydziela się lokalu policjantowi wskazuje sytuacje, w których policjant : skorzystał z pomocy jaką jest równoważnik pieniężny, posiadał on lub jego małżonek lokal mieszkalny odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, zbył on lub jego małżonek lokal odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Analiza powyższego przepisu, a w szczególności jego ust. 1 pkt 4, który stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3, prowadzi do wniosku, że w pozbawieniu policjanta uprawnienia do przyznania lokalu mieszkalnego decydujące znaczenie ma zajmowana przez osobę uprawniona powierzchnia mieszkalna, która musi odpowiadać normie zaludnienia. W sytuacji, gdy zajmowane przez funkcjonariusza mieszkanie niepochodzące z zasobów mieszkaniowych Policji, czyli gdy prawo do lokalu nie zostało w istocie zrealizowane, a zajmowany lokal ma powierzchnię mniejszą od przysługującej, policjantowi będzie przysługiwał równoważnik pieniężny za brak lokalu. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1146/11, stwierdzając, że policjantowi służy równoważnik za brak lokalu. Jest to bowiem zastępcza forma realizacji prawa do lokalu mieszkalnego, gdy w stosunku do policjanta nie zrealizowano uprawnienia podstawowego (lokalu mieszkalnego w drodze decyzji), to należy mu przyznać i wypłacać określoną sumę pieniędzy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji nie można interpretować w oderwaniu od pozostałych unormowań tej ustawy dotyczących mieszkań funkcjonariuszy Policji, a w szczególności regulacji zawartej w rozdziale 8 ustawy. Wykładni przepisu ustawy należy dokonywać w kontekście całej ustawy. Podstawową zasadą wykładni jest zasada wykładni normy prawnej w kontekście całej ustawy, a to oznacza, że wykładnia literalna przepisu powinna być uzupełniona, jak powyżej, wykładnią systemową i celowościową. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi przysługuje równoważnik za brak lokalu, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przesłanka nieposiadania lokalu mieszkalnego, warunkująca przyznanie równoważnika pieniężnego, winna być odnoszona, zgodnie z regułami wykładni systemowej i celowościowej przepisu, do pojęcia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 i 89 ustawy o Policji, czyli lokalu spełniającego wymogi określone w przepisach, a dotyczące norm zaludnienia. W takiej sytuacji, gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, a takiego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji mu nie przydzielono, to nie można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli posiadane przez niego lub jego małżonka mieszkanie nie zapewnia przysługujących im norm zaludnienia. Posiadanie bowiem lokalu nieodpowiadającego przysługującym policjantowi i jego rodzinie normom zaludnienia wyklucza prawo do równoważnika jedynie wówczas, gdy policjantowi przydzielono już lokal mieszkalny z zasobu mieszkaniowego Policji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawione wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący uzyskał zajmowany lokal mieszkalny po wstąpieniu do służby w Policji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że do lokalu mieszkalnego przy ul. C. skarżący posiadał własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz o powierzchni mieszkalnej [...] m2, które nabył [...] maja 2005 r. (akt notarialny rep. A nr [...]). Następnie skarżący powyższy lokal sprzedał w dniu [...] lipca 2013 r. (akt notarialny rep. A Nr [...]). Organy nie wykazały w przedmiotowej sprawie, aby sprzedany przez skarżącego lokal przy ul. C. pozostawał w dyspozycji organów Policji. Niespornym jest również, że rodzina policjanta w sprzedanym lokalu zajmowała powierzchnię mieszkalna mniejszą od przysługującej normy zaludnienia. Z akt sprawy nie wynika, aby zaproponowany został skarżącemu lokal spełniający wymagania co do normy zaludnienia, a którego przyjęcia on odmówił. W ocenie Sądu, tylko odmowa przyjęcia przez policjanta zaproponowanego jemu lokalu mogłaby być rozważana dla odmowy przyznania równoważnika pieniężnego. Organ nie ustalił, czy skarżącemu zaproponowano lokal mieszkalny z zasobu mieszkaniowego Policji. W dniu rozprawy nie udało się Sadowi wyjaśnić , czy sprzedany przez skarżącego lokal został nabyty przez niego z własnych środków, czy też otrzymał go w drodze przydziału. Bez wyjaśnienia powyższej kwestii niemożliwe było dokonanie swobodnej oceny dowodów w oparciu o art. 80 kpa. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdzając naruszenie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 80 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, organy winny uwzględnić poczynione przez Sąd uwagi.