II SA/Bd 2/13

Dnia 23 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 roku sprawy ze skargi Rady Gminy T. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchwały dotyczącej regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy postanawia odrzucić skargę. Uchwałą z dnia 27.09.2012r., nr XI/95/12 w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Topólka, Rada Gminy T. wprowadziła na terenie gminy przedmiotowy regulamin. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...], nr [...] Wojewoda K. orzekł o nieważności ww. uchwały, zarzucając w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, że niektóre uregulowania zawarte w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy T. stanowią powtórzenie przepisów powszechnie obowiązujących zawartych w innych aktach normatywnych, jak i regulują kwestie wykraczające poza granice upoważnienia ustawowego, co narusza prawo w sposób istotny. Na powyższe rozstrzygnięcie organu nadzoru Rada Gminy T. wniosła w dniu [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jego uchylenia. Zdaniem skarżącej, mimo postawionych zarzutów niezgodności z przepisami prawa określonych zapisów spornej uchwały, nie można zgodzić się z zasadnością argumentacji organu nadzoru. Zapisy spornej uchwały konkretyzują bowiem postanowienia ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, osadzając ją w realiach lokalnych. Są to jednocześnie przepisy o charakterze informacyjnym i instruktarzowym dla członków wspólnoty gminnej. Niemniej, wbrew stanowisku organu nadzoru, nie zawierają one delegacji ustawowej, bo takiej zawierać nie mogą, jak również nie nakładają nowych obowiązków na właścicieli nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując i powtarzając w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Zarządzeniem z dnia [...] wezwano pełnomocnika skarżącej do przedłożenia, w związku z treścią art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, uchwały Rady Gminy T. w przedmiocie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody K. z dnia [...] – w terminie najpóźniej do dnia rozprawy tj. [...], godz. 12.40, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] pełnomocnik skarżącej poinformował, że Rada Gminy w T. nie podjęła uchwały w przedmiocie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody K. z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem zasadności zarzutów skargi wniesionej na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, koniecznym było zbadanie przez sąd spełnienia przesłanek dopuszczalności jej skutecznego wniesienia. Wskazać w związku z tym należy na treść art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: u.s.g.). Zgodnie z tym przepisem, w odniesieniu do skarg na rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 98 ust.1 i 2 u.s.g. – podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia – ustawodawca postanowił, że do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone, a podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Oznacza to, że podjęcie przez radę uchwały w przedmiocie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego jest przesłanką materialno-prawną do skutecznego wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie nadzorcze. Zamiar zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego musi bowiem uzyskać akceptację rady, wyrażoną w formie uchwały. Przy czym wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż uchwała taka może być podjęta i złożona w sądzie do dnia wydania orzeczenia kończącego postępowanie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.01.2011r., II OSK 2450/10, lex nr 743431 oraz powołane tam orzeczenia). W rozpoznawanej sprawie do skargi nie załączono uchwały Rady Gminy T. w przedmiocie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody K. z dnia [...]. Wobec tego zarządzeniem sądu z dnia [...] wezwano pełnomocnika skarżącej do przedłożenia takiej uchwały, podjętej w trybie art. 98 ust. 3 u.s.g. – w terminie najpóźniej do dnia rozprawy tj. do [...], pod rygorem jej odrzucenia. W wyznaczonym terminie uchwała nie została przedłożona. Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] poinformował sąd, że Rada Gminy w T. nie podjęła uchwały w przedmiocie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody K. z dnia [...]. W takiej sytuacji uznając, że nie została spełniona materialno-prawna przesłanka wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, wynikająca z art. 98 ust. 3 u.s.g., sąd zobowiązany był skargę tą odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270), jako niedopuszczalną. Powyższe rozstrzygnięcie, o charakterze formalnym, wyłącza możliwość rozstrzygania przez sąd sprawy co do jej istoty i tym samym zwalnia z obowiązku merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów skargi.