II SA/Bd 205/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2020 r., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej I. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2020 r. Wójt Gminy R. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie na części działki nr [...] w obrębie Izdebno, gmina R. – stacji bazowej telefonii komórkowej [...], obejmującej: 1) budowę wieży wolnostojącej, na odpowiednim fundamencie, o całkowitej wysokości do 55 m.n.p.m., 2) montaż na wieży na wysokości 49 m.n.p.m. telekomunikacyjnych urządzeń nadawczych – anten sektorowych (po dwie anteny na sektor), ukierunkowanych odpowiednio azymutem 50°, 150° i 300° (kierunki osi głównej wiązki promieniowania), o równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) dla każdego sektora wynoszącej 9922 W, z przewidywanym tiltem 10° (dopuszczalny maksymalny kąt odchylenia wiązki promieniowania), 3) realizację u podstawy wieży dwóch szaf sprzętowych typu Outdoor na fundamencie, 4) budowę koniecznego zasilania elektroenergetycznego (linii lub przyłącza), 5) realizację innych koniecznych dla działania stacji bazowej urządzeń technologicznych, technicznych i budowlanych, 6) wykonanie ogrodzenia wieży obejmujące teren o powierzchni ok. 90 m˛. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez I. S. (skarżącą), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy (w którym zaznaczono okoliczność uprzedniego dwukrotnego wydania przez organ I instancji decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji, uchylanych następnie przez SKO) oraz przywołaniu treści art. 54 pkt 2, art. 56, art. 53 ust. 1 i ust. 3 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1 i ust. 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 – dalej "u.p.z.p."), organ odwoławczy stwierdził, że złożony przez inwestora wniosek czyni zadość wszystkim wymaganiom, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., prawidłowo organ I instancji ustalił parametry techniczne i krąg stron postępowania, a sama decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. W ocenie SKO zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi, toteż nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśnił, że planowana inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej – urządzenie telekomunikacyjne, zatem stosuje się do niej art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W ocenie SKO organ I instancji, określając ustalenia obowiązujące dla inwestycji, wskazał liczbę anten sektorowych oraz określił ich równoważną moc promieniowania izotropowo (EIRP), co uczyniło zadość wskazaniom poprzedniej decyzji kasacyjnej. Inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 – dalej "rozporządzenie RM") i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w zakresie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - przewidywana równoważna moc EIRP dla każdego sektora wyniesie 9922 W, co jest wartością podprogową, ponadto w osiach głównych wiązek promieniowania dla każdego sektora w odległości 200 m i przy maksymalnym kącie pochylenia wiązki brak jest miejsc dostępnych dla ludzi. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że brak jest podstaw do uznania, iż moce anten zostały zaniżone, udowodnione zostało, dlaczego zamierzona inwestycja nie jest przedsięwzięciem, o którym mowa w ww. rozporządzeniu, a brak danych producenta i typu anten nie jest istotny na tym etapie inwestycji. W skardze na powyższą decyzję I. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez analizowanie mocy oraz pochyleń anten na podstawie informacji uzyskanych od inwestora, a nie na podstawie kart katalogowych anten, oraz nierozpoznanie sprawy w sposób merytoryczny a tylko potwierdzenie ustaleń organu I instancji. Ponadto zarzucił naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 519) w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g (w skardze błędnie "§ 2 ust. 1 pkt 7 a-d w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g") rozporządzenia RM, poprzez nieuwzględnienie maksymalnych mocy i tiltów anten. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie przeanalizował maksymalnych pochyleń oraz mocy anten, opierając się w tym zakresie na twierdzeniach inwestora, a nie na kartach katalogowych anten z danymi producenta. Pełnomocnik przytoczył tezy z orzecznictwa sądowoadministracyjnego potwierdzające konieczność zbadania maksymalnych, a nie tylko deklarowanych spornych parametrów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że oba powzięte rozstrzygnięcia zasługują na uchylenie, przy czym nie tylko z powodów wskazanych w skardze, ale i dostrzeżonej wadliwości proceduralnej decyzji. Inwestycja w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej bezspornie jest inwestycją celu publicznego. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i tym samym stanowi inwestycję celu publicznego zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Na terenie przewidywanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, konieczne więc do jej realizacji jest uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.). Zgodnie z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać m.in. określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Przedmiotowe informacje są niezbędne do przeprowadzenia przez organ analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.). Rozpoznając niniejszą sprawę, istotna jest też relacja powyższych przepisów względem ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej "u.i.o.ś."), która w art. 72 ust. 1 pkt 3 nakazuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zgodnie z art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia) przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie u.p.z.p. W orzecznictwie w tym względzie został wypracowany pogląd, że ww. wymóg dotyczy także decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 grudnia 2016, II SA/Kr 1026/16, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), który tut. Sąd w pełni podziela. Istotne przy tym jest to, że art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. przewiduje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakresy znaczeniowe tych pojęć zostały z kolei unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (publ. jak wcześniej wskazano). Zasadnicze jednak znaczenie przed przystąpieniem do merytorycznej oceny wniosku ma ustalenie, od kogo pochodzi wniosek i czy został on prawidłowo podpisany. Jak wynika z akt, w sprawie rozstrzygniętej decyzjami obu instancji wniosek złożony został przez M. S.. W części dotyczącej oznaczenia wnioskodawcy wskazano: [...] J. S., ul. [...], [...]. Do wniosku załączono pełnomocnictwo z dnia [...] kwietnia 2018 r. udzielone M. S. przez B. E. – pełnomocnika [...] S.A. powołującego się na pełnomocnictwo z dnia [...] października 2015 r. nr [...]/P – do reprezentowania [...] S.A. z siedzibą w W. w określonym zakresie, m.in. do reprezentowania tej spółki w postępowania "o udzielanie wszelkich zgód i pozwoleń administracyjnych". W przedłożonym pełnomocnictwie zastrzeżono m.in. że wygasa ono z upływem roku od daty wystawienia. W piśmie z dnia [...] września 2019 r. stanowiącym "sprostowanie do wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego" M. S. wskazał, że inwestorem jest [...] S.A. w W. , oraz że "pełnomocnikiem jest M. S. reprezentujący wykonawcę [...] J. S. ul. [...], [...]". W ocenie Sądu przedstawiona dokumentacja w zakresie umocowania osoby podpisanej pod wnioskiem wszczynającym postępowanie zakończone kontrolowaną decyzją nie pozwala na jednoznacznie przyjęcie, że wniosek złożony został przez podmiot legitymowany do działania w imieniu adresata decyzji. Po pierwsze, przedłożone pełnomocnictwo udzielone zostało z określeniem terminu jego ważności, tj. roku od daty jego udzielenia. O ile przepisy procedury administracyjnej nie wypowiadają się jednoznacznie w zakresie dopuszczalności terminowości udzielanych pełnomocnictw (podobnie jak w ogóle lakonicznie regulują instytucję pełnomocnictwa procesowego), to w orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że w sprawach dotyczących pełnomocnictwa, nieuregulowanych w k.p.a. zasadne jest sięganie przez analogię do odpowiednich przepisów dotyczących pełnomocnictwa w postępowaniu cywilnym i sądowoadministracyjnym (vide: teza 16 komentarza do art. 33 k.p.a. [w:] Piotr Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII, WKP 2021, i powołane tam wyroki NSA: z 30.07.2008 r., I OSK 1199/07, i z 19.05.2009 r., II GSK 958/08, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarówno zaś na gruncie procedury cywilnej (art. 92 k.p.c.), jak i prawa postępowania przed sądem administracyjnym (art. 40 p.p.s.a.) m.in. czas trwania umocowania ocenia się na podstawie treści pełnomocnictwa, przy czym o ile w przepisach tych mowa o umocowaniu szerszym niż pełnomocnictw procesowych, to tym bardziej odnieść należy to do pełnomocnictw opisanych odpowiednio w art. 91 k.p.c. i 36 p.p.s.a. Pełnomocnictwo udzielone zatem z zastrzeżeniem terminu w postępowaniu administracyjnym niewątpliwie uznać należy za skuteczne do dnia upływu określonego w nim terminu. Tymczasem w niniejszej sprawie w dacie złożenia wniosku (24 września 2019 r.) M. S. nie był już umocowany do reprezentowania strony postępowania, jego pełnomocnictwo wygasło bowiem z dniem [...] kwietnia 2019 r. Po drugie zauważyć należy, że przedłożone terminowe pełnomocnictwo dla M. S. jest pełnomocnictwem dalszym udzielonym przez B. E., który z kolei powołał się na dokument niezawarty w aktach sprawy (na podstawie którego B. E. udzielono pełnomocnictwa do reprezentowania [...] S.A. w W. ). Budzi zatem wątpliwości, czy osoba wystawiająca pełnomocnictwo dla M. S. była w istocie umocowana do reprezentowania spółki, na której rzecz wydano decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wątpliwości wzbudza wreszcie kwestia sprostowania wniosku w zakresie określenia wnioskodawcy. Zauważyć należy, że zgodnie z tym sprostowaniem jako inwestor określona została [...] S.A., jednak jednocześnie M. S. określił się jako reprezentant nie ww. spółki, ale podmiotu [...]. Sprostowanie to zatem nie eliminowało wątpliwości co do tego, czy osoba występująca w imieniu inwestora jest do tego umocowana. Stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy organ uznał już, iż pełnomocnik M. S. występuje w istocie w imieniu spółki [...] (pomimo niejasnej treści sprostowania w tym zakresie), to winien bez wątpienia wezwać pełnomocnika, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., o przedłożenie aktualnego pełnomocnictwa do reprezentowania ww. spółki. Zasadnym jednak w ocenie Sądu byłoby przede wszystkim uprzednie wyjaśnienie, w jakiej roli (w czyim imieniu) w postępowaniu występuje osoba podpisana pod wnioskiem i sprostowaniem. Zastane okoliczności procesowe świadczą o istotnym uchybieniu proceduralnym związanym z naruszeniem art. 61 ust. 1 w zw. z art. 32 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Doszło bowiem do rozpoznania przez organy obu instancji sprawy wszczętej przez podmiot nieumocowany do działania w imieniu adresata decyzji. Już zatem z tego powodu zaskarżona decyzja wraz z decyzją I instancji winny podlegać uchyleniu. Uchybienie powyższe powiela załączona do wniosku "Karta przedsięwzięcia", zawierająca informacje co do planowanego przedsięwzięcia, charakterystyki otoczenia, oddziaływania na obszary Natura 2000 oraz dane dotyczące maksymalnych planowanych parametrów pracy instalacji. Abstrahując od treści tego dokumentu (co do jego zasadniczych założeń Sąd odniesienie się w dalszej części uzasadnienia) wskazać należy, że nie wynika z niego, by pochodził on od inwestora – adresata decyzji, nie został bowiem podpisany przez osobę upoważnioną do jego reprezentowania. Widnieje na nim jedynie podpis sporządzającego – mgra inż. D. B.. Zauważyć należy, że przedłożony w sprawie wniosek nie spełnia wymogu opisanego w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a u.p.z.p. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać opis zapotrzebowania na wymienione w tym przepisie media. Tymczasem ani z treści wniosku, ani z załączonego do niego dokumentu pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" nie wynika zapotrzebowanie na energię przedmiotowej instalacji, ewentualnie innych mediów do niej podłączonych. Niezależnie od powyższych uchybień proceduralnych Sąd za zasadne uznał odniesienie się do zasadniczej kwestii, na której skoncentrował się spór pomiędzy stronami. Zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Przepisami odrębnymi będą - w sprawach z zakresu lokalizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej – przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2020 r., poz. 1219), w szczególności normy zrekonstruowanymi w oparciu o art. 121 do 124, oraz przepisy rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania poziomów (Dz. U. z 2020, poz. 258). Powołane przepisy określają limity poziomów pól elektromagnetycznych (zróżnicowane dla: terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności) oraz zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne oraz ich dopuszczalne wartości. Możliwość oceny, czy wskazane wymogi zostały zrealizowane zależy od podania przez inwestora wszystkich danych pozwalających prawidłowo określić generowane przez inwestycję poziomy pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości oraz parametry fizyczne. Kolejnymi "przepisami odrębnymi", o jakich mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. są już wspomniane art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Nakładają one na organ prowadzący postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązek przeprowadzenia analizy, której wyniki pozwolą na rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym, czy jest wymagane uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ I Instancji wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, bo nie jest inwestycją znacząco oddziałującą na środowisko – ani zawsze ani potencjalnie. Za organem I instancji w ten sam sposób wypowiedział się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Ocena powyższa jest przedwczesna. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia RM do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oceniając powyższą kwestię organ oparł się w całości na danych wynikających z załączonej do wniosku karty przedsięwzięcia, w której określono m.in. maksymalną moc EIRP instalacji na poziomie 9922 W (dla każdej z anten) oraz maksymalny dopuszczalny kąt pochylenia anten 10°, do czego odniesiono z kolei ustalenia dotyczące odległości do najbliższych miejsc dostępnych dla ludności (ich brak w odległości 200 m). Po pierwsze wskazać należy, że nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko - por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1839/16, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1162/14, wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14, dostępne jw.). Dla dokonania prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów, zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Istotne znaczenie może mieć bowiem w tym względzie wyjaśnienie kwestii czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15, wyrok NSA: z dnia 1 grudnia 2015 r. II OSK 801/14; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r. II OSK 139/14 – dostępne jw.). W rozpatrywanym przypadku brak jest informacji na temat wartości właściwych całemu przedsięwzięciu, brak jest też jednoznacznego stwierdzenia, że oddziaływanie poszczególnych anten nie będzie się kumulowało. Po drugie zauważyć należy, że wszystkie dane dotyczące oddziaływania inwestycji, a przede wszystkim informacje odnośnie mocy i kąta nachylenia anten, pochodzą z dokumentu sporządzonego przez stronę postępowania, na podstawie którego nie sposób ocenić maksymalnych możliwych do osiągnięcia parametrów (mocy, tiltów) przez zastosowany typ anten. Załączona "Kwalifikacja przedsięwzięcia" zawiera zatem dane o charakterze deklaracji inwestora – opisuje inwestycję działającą w sposób przez niego zamierzony, a nie w sposób możliwy z uwagi na techniczne zdolności zastosowanych urządzeń. Podzielić należy argumentację skargi, że w tym przypadku koniecznym jest pozyskanie danych zawartych w katalogu producenta, z których wynikać będą minimalne i maksymalne możliwości emisyjne anten. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten z przekroczeniem wartości zadeklarowanych przez inwestora (wnioskodawcę), i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Nie jest wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, a wynoszącego, jak wynika z kwalifikacji instalacji dla poszczególnych anten, od 0° do 10°, albowiem z akt sprawy nie wynika, by kąt 10° był jednocześnie maksymalnym możliwym pochyleniem osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej deklarowana przez inwestora organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem (vide: wyrok NSA z dnia 18 marca 2020 r., sygn. II OSK 672/20, dostępny jw.). Powyższe rozważania dotyczą także mocy poszczególnych anten, deklarowanych przez autora kwalifikacji przedsięwzięcia na 9922 W, tj. w wartości nieznacznie poniżej opisanej w § 3 ust. 1 pkt 9 lit. g rozporządzenia. Tym bardziej wymaga precyzyjnego ustalenia, w oparciu o dane pochodzące od producenta anten, czy jest to w istocie maksymalna możliwa do osiągnięcia moc urządzenia, a w konsekwencji – jakie może być największe oddziaływanie pola elektromagnetycznego generowanego przez działająca instalację. Wynik tej analizy może mieć istotny wpływ na twierdzenie co do charakteru inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco wpływać na środowisko. Organ powinien posiadać wiedzę jakie są możliwości techniczne sterowania urządzeniami w zakresie zmiany w przyszłości nachylenia anten, jak i regulowania ich mocy. Nie można uznać, że organ związany jest wnioskiem inwestora. Powinien on samodzielnie ocenić parametry wpływające na zakres oddziaływania inwestycji. Zachodzi zatem konieczność ustalenia właściwości i parametrów projektowanych anten, sumarycznie dla całej stacji bazowej, w oparciu o deklaracje technologiczne ich producenta (czyli karty informacyjne urządzeń), a nie w oparciu o deklaracje inwestora. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił decyzje obu instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu (500 zł) i wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Wskazania co do dalszego postępowania, zarówno w zakresie stwierdzonych uchybień proceduralnych, jak i wykładni prawa materialnego, wynikają bezpośrednio z treści niniejszego uzasadnienia.