II SA/Bd 209/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 maja 2008 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę II SA/Bd 209/08 Uzasadnienie Mikołaj B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] styczna 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. Powyższy organ zaskarżoną decyzją na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115) i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132, poz. 1121) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] listopada 2004 r. do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. złożył wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej rolniczą chorobę zawodową. W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdził, że Obwodowa Komisja Lekarska do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr [...] w L. orzekła w dniu [...] lutego 1994 r. i uznała go za długotrwale niezdolnego do pracy w związku z chorobą zawodową w rolnictwie. Inspektor Sanitarny po otrzymaniu tej decyzji w 1994 r. nie wydał formalnej decyzji dla KRUS, a jedynie podpisał się pod orzeczeniem, skutkiem tego KRUS zmienił kwalifikację choroby. Na wezwanie organu o dokumentację medyczną i orzeczenie zawarte we wniosku, skarżący dostarczył wypis orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr [...] w L... z dnia [...] lutego 1994 r. na mocy, którego uznano go za długotrwale niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym. Zgodnie z treścią wypisu orzeczenia, istnienie niezdolności określono przed dniem [...] października 1993 r., uznano za zbędny termin badania kontrolnego. Nie wypełniono punków orzeczenia co do stwierdzenia choroby zawodowej. W dniu [...] listopada 2004 r. do Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie orzeczenia stwierdzającego chorobę zawodową, gdyż schorzenia rozpoznane w 1994 r. w zaświadczeniu o stanie zdrowia dla komisji lekarskiej były schorzeniami znajdującymi się w wykazie chorób zawodowych. Skarżący wymienił zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, przepuklinę pachwinową, osteoporozę kości miednicy i raka prostaty. Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2004 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej zwany – PPIS) w L. poinformował skarżącego o prawnej możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej po uprzednim zgłoszeniu podejrzenia tej choroby przez lekarza lub skarżącego na formularzu określonym w przepisach w sprawie dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132, poz. 1121 załącznik nr 1 z dnia 1 sierpnia 2002 r.). Organ załączył jednocześnie do powyższego pisma druk do wypełnienia "zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej." W dniu [...] lutego 2005 r. organ I instancji działając na podstawie art. 233 Kpa wszczął na żądanie skarżącego postępowanie w sprawie zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej i wezwał do dostarczenia zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej. W dniu [...] marca 2005 r. skarżący złożył do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w L. zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej na prawnie wymaganym wzorze. W zgłoszeniu, chorobę zawodową, określił jako nowotwory złośliwe – przewlekłe choroby narządu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy, nadmiernym przeciążeniem, rak prostaty, poz. 9 i 12 - stare rozporządzenie obowiązujące w rolnictwie do dziś. W karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej określono, że postępowanie dotyczy raka prostaty, zmian zwyrodnieniowych szyjnego i lędźwiowego odcinka kręgosłupa, osteoporozy kości miednicy, przepukliny pachwinowej, poz. 17 numeru wg wykazu chorób zawodowych. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2005 r. PPIS w Lipnie wezwał skarżącego do dostarczenia dokumentów potwierdzających przebieg pracy zawodowej w latach 1958-1971 z uwagi na żądanie uzupełnienia wywiadu zawodowego przez Kierownika Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. (K- 18 i 19). Skarżący nie dostarczył żądnych dokumentów. W piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. oświadczył, że w latach 195[...]-197[...] pracował w gospodarstwie rolnym. Dokumentacja chorobowa jest w jego ocenie w aktach w KRUS. Zajął stanowisko, że Orzeczenie Komisji Lekarskiej wiąże Inspektora Sanitarnego. Zażądał zakończenia postępowania i nie wyraził zgody na dalsze przetwarzanie danych osobowych. Oświadczył również, że dalsza korespondencja wzywająca do nowych uzupełnień pozostanie bez odpowiedzi (K- 20). W dniu [...] sierpnia 2005 r. organ sanitarny zawiesił postępowanie z powodu braku orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej, do którego wydania uprawniony jest Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. W wyniku zażalenia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. uchylił orzeczenie organu I instancji w całości, a w wyniku skargi skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 1070/05 oddalił skargę w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie choroby zawodowej. Po mimo ponownego wezwania przez organ skarżący nie dostarczy żądanych dokumentów potwierdzających zatrudnienie w latach 195[...] - 197[...]. W piśmie z dnia [...] października 2006 r. ponownie oświadczył, że w powyższych latach pracował w gospodarstwie rodziców, a sprawa dotyczy rolniczej choroby zawodowej stwierdzonej przez Komisję Lekarską w 1994 r., której orzeczenie jest wiążące dla Inspektora Sanitarnego. W obecnej chwili nie jest on ani pracownikiem, ani rolnikiem i nie może jego zdaniem być mowy o orzekaniu. Dalej z akt sprawy wynika, że skarżący wdrożył postępowania w przedmiocie bezczynności organu w związku z nie wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Postępowanie to zostało zakończone przed WSA w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 27 marca 2007 r. o odrzuceniu skargi, sygn. akt II SAB/Bd 11/07. Orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, Poradnia Chorób Zawodowych we W., stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego z uwagi na brak danych od pacjenta mimo kilkakrotnych próśb o informację o przebiegu choroby. Pismem z dnia [...] października 2007 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania i pouczył o możliwościach prawnych wynikających na podstawie art. 10 § 1 Kpa. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący oświadczył, że zapoznał się z aktami sprawy i żądał usunięcia z akt wszystkich papierów zbędnych do podjęcia decyzji z wyjątkiem wniosku z dnia 2 listopada 2004 r. ( K-7) i wniosku o decyzję z dnia 8 lutego 2005 r. ( K-11). Dokładnie zażądał usunięcia z akt i przesłania na jego adres zgłoszenia choroby zawodowej (K-15) i karty oceny narażenia (K-17). Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. orzekł, że nie stwierdza u skarżącego choroby zawodowej: raka prostaty, operacji przepukliny prawostronnej pachwiny, zmian zwyrodnieniowych stawów kręgosłupa nie wymienionych w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). W uzasadnieniu decyzji organ powołał się orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnię Chorób Zawodowych we W. Skarżący odwołał się od powyższej decyzji organu I instancji. Zażądał jej uchylenia. W jego ocenie decyzja powinna być wydana w sprawie zaległej decyzji z 1994 r., a wiążącej dla PPIS w L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] stycznia nr [...]utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. stwierdził, że decyzja organu I instancji w przedmiocie choroby zawodowej wydana została w oparciu o prawidłową podstawę prawną, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...). Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej z dnia [...] marca 2005 r. przez skarżącego, jak również poprzedzający wniosek z dnia [...] listopada 2004 r. o wydanie decyzji stwierdzającej rolniczą chorobę zawodową, były złożone w trakcie obowiązującego aktualnie rozporządzenia. Organ I instancji nie mógł zatem prowadzić postępowania stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294, zm. Dz. U. z 1989 r., Nr 61, poz. 364 ). Organ odwoławczy zaprzeczył, aby stwierdzono u pacjenta w 2004 r. chorobę zawodową. Na dowód czego powołał się na załączony do akt rejestr chorób zawodowych organu I instancji. Nadto zaznaczył, że sprawa nie była wcześniej prowadzona przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ odwoławczy dodał również, że wypis orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr [...] w L. z dnia [...] lutego 1994 r. nie jest orzeczeniem wiążącym dla organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ani też nie stwierdzono choroby zawodowej. Organ odwoławczy stwierdził, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] rozstrzygnął, o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. (orzeczenie uzupełniające) wyraźnie nie rozpoznał żadnej choroby zawodowej u skarżącego. Nie uznano bowiem związku przyczynowego pomiędzy rakiem prostaty, a czynnikami występującymi w środowisku pracy na stanowisku rolnika, natomiast zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa i stan po operacji przepukliny nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. Organ ostatecznie stwierdził, że z uwagi na okoliczność, iż z przyczyn leżących po stronie pacjenta (odmowa dostarczenia dokumentacji, brak zgody na dalsze przetwarzanie danych) ocena narażenia zawodowego mogła być przeprowadzona na podstawie jedynie możliwej do zgromadzenia dokumentacji, a postawa pacjenta nie pozwoliła na dalsze jej poszerzenie i uzupełnienie. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie obydwu decyzji organów sanitarnych. W jego ocenie organy nie zrozumiały istoty sprawy. Uważa on, że w sprawie winny znaleźć zastosowanie poprzednio obowiązujące przepisy. Swoje prawo do orzeczenia o stwierdzeniu choroby zawodowej skarżący wywodzi z orzeczenia Komisji Lekarskiej z 1994 r. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Sąd zobowiązany jest badać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji administracyjnej nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji poddał szczegółowej analizie akta administracyjne sprawy. Nie stwierdził, aby organy obydwu instancji naruszyły przepisy prawa przy wydawaniu rozstrzygnięć. W pierwszej kolejności należy ustalić, czy znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy wypis orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr [...] w L. z dnia [...] lutego 1994 r. na mocy, którego uznano skarżącego za długotrwale niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym był wiążącym orzeczeniem dla Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lipnie i jakie skutki prawne pociągał za sobą. W drugiej kolejności natomiast należy wskazać przepisy, które zobowiązane były zastosować organy sanitarne w związku z wnioskiem skarżącego złożonym w dniu [...] listopada 2004 r. do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. o wydanie decyzji stwierdzającej rolniczą chorobę zawodową. Sąd odnosząc się do wypisu orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr [...] w Lipnie z dnia [...] luty 1994 r. stwierdza, że nie jest to akt i nigdy nie był dokumentem wiążący dla organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w swojej treści nie stwierdza on choroby zawodowej u skarżącego. W dacie wydania orzeczenia przez Obwodową Komisję Lekarską w L.. obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364). Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami § 24 ust 1 pkt 1 i § 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno -rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. z 1983 r., Nr 10, poz. 49 ze zm.) w związku z art. 41 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 r., Nr 24, poz.133), orzeczenie komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia było jedynie środkiem dowodowym wydanym na potrzeby ZUS. Poddając analizie treść tego orzeczenia można jedynie stwierdzić, że zaświadcza ono długotrwałą niezdolność do pracy skarżącego w gospodarstwie rolnym, która powstała przed 1 października 1993 r. oraz, że termin badania kontrolnego jest zbędny. Orzeczenie nie zalicza skarżącego do żadnej z grup inwalidzkich (pkt 2 jest niewypełniony). Nie stwierdza również związku przyczynowego długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym z chorobą zawodową, ponieważ orzeczenie to w pkt 3 również nie zostało wypełnione przez Komisję Lekarską. Bezpodstawne zatem są twierdzenia skarżącego, iż dokument ten stwierdzał wystąpienie u niego choroby zawodowej. W wyniku reformy przepisów prawa komisje lekarskie do spraw inwalidztwa i zatrudnienia zastąpione zostały na mocy art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 28 czerwca 1996 r. o zmianie niektórych ustaw o zaopatrzeniu emerytalnym i o ubezpieczeniu społecznym (Dz. U. z 1996 r., Nr 100, poz. 461) przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Obowiązujący w ówczesnej dacie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r., Nr 65, poz. 294) stanowił, że w razie podejrzenia o chorobę zawodową u pracownika: 1) zakłady społecznej służby zdrowia, 2) lekarze i lekarze stomatolodzy (lekarze dentyści), którzy przy wykonywaniu zawodu poza zakładami społecznej służby zdrowia powzięli podejrzenie o chorobę zawodową, 3) lekarze weterynarii, którzy przy wykonywaniu zawodu stwierdzili u pracownika stykającego się z chorymi zwierzętami objawy mogące nasuwać podejrzenie o chorobę zawodową. 4) zakład pracy zatrudniający tego pracownika, byli obowiązani skierować tego pracownika do zakładu społecznej służby zdrowia właściwego, zgodnie z § 7, do rozpoznawania chorób zawodowych, dołączając do skierowania posiadaną dokumentację lekarską. Podejrzenie o chorobę zawodową mógł również zgłosić zainteresowany pracownik. Pracownik zgłaszał podejrzenie o chorobę zawodową za pośrednictwem zakładu społecznej służby zdrowia sprawującego opiekę profilaktyczną nad zakładem pracy zatrudniającym pracownika. Z uwagi na powyższe wymagane prawem w pierwszej kolejności było skierowanie pracownika do zakładu społecznej służby zdrowia właściwego w razie podejrzenia o chorobę zawodową. Następnie jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych (poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych lub instytutów naukowo -badawczych, a w odniesieniu do pracowników kolejowych - oddziały i poradnie medycyny pracy kolejowej służby zdrowia, szpital), wydawały orzeczenie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej ( § 7). Orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej tych jednostek wraz z posiadaną niezbędną dokumentacją stosownie do § 8 powyższego rozporządzenia przesyłane było państwowemu terenowemu inspektorowi sanitarnemu. Na podstawie orzeczenia, o którym mowa w § 8, oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny wydawał decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia. Powyższe przepisy nie dopuszczały w żaden sposób, aby podstawę do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej przez inspektora sanitarnego mogły stanowić orzeczenia obwodowych komisji lekarskich ds. inwalidztwa i zatrudnienia. Nie były one w świetle przepisów prawa skierowaniem na badania o podejrzeniu choroby zawodowej. Skierowania nie mogła zastąpić również załączona do akt administracyjnych sprawy karta informacyjna z leczenia szpitalnego. Z uwagi na powyższe w rozpoznawanej sprawie zgodnie z prawem organy sanitarne stwierdziły, że orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej z 1994 r. nie miało żadnego wpływu na ustalenie choroby zawodowej u skarżącego. Złożenie przez skarżącego w piśmie z dnia [...] listopada 2004 r. wniosku o wydanie decyzji stwierdzającej rolniczą chorobę zawodową nastąpiło, gdy na mocy § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r., Nr 132, poz.1115) straciło moc obowiązywania rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 i z 1989 r. Nr 61, poz. 364). Niemożliwe zatem było zastosowanie wbrew twierdzeniu skarżącego nieobowiązujących przepisów. Z uwagi na powyższe organ w zaskarżonej decyzji zastosował zgodnie z prawem przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132, poz. 1121), na podstawie których do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową konieczne jest spełnienie następujących warunków: • choroba powinna być wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, • w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, • zespół objawów choroby zawodowej powinien odpowiadać skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego, • konieczne jest rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. Decyzja z dnia [...] listopada 2007 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. o nie stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej odpowiada przepisom prawa, gdyż była ona następstwem orzeczenia lekarskiego: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. wydał orzeczenie lekarskie w dniu [...] kwietnia 2007 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej po przeprowadzonych u pacjenta badaniach, analizie narażenia zawodowego oraz analizie dokumentacji medycznej i nie rozpoznał żadnej z chorób wymienionych w wykazie chorób zawodowych. Jednostka orzecznicza I stopnia w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. na wniosek Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (pismo z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...]) szczegółowo opisała zakres badań wykonanych pacjentowi tj.: badanie podmiotowe, przedmiotowe, audiogram, EKG, morfologię, lipidogram, rtg klatki piersiowej, konsultację neurologicmą. Uzasadniono, iż zmiany zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. podtrzymał także swoje stanowisko o braku podstaw do rozpoznania innych chorób zawodowych. Jednostka orzecznicza I stopnia zaznaczyła ponadto, że nie może przeanalizować okresu dokumentacji zatrudnienia pacjenta od 195[...] r. -197[...] r. i dokumentacji leczenia od 1994 r., ponieważ pacjent nie wyraził na to zgody (pismo pacjenta z dnia [...] lipca 2005 r.). Z dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. wynika, że udokumentowany okres pracy w gospodarstwie rolnym wynosi ok. 28 lat (od 1951 r. - 1953 r., 1955 r.- 1958 r.,1971 r. – 1993 r.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. nie mógł natomiast jednoznacznie ustalić jaką pracę wykonywał pacjent w latach od 195[...] r. – 197[...] r. Skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. poproszony przez organ I instancji o dostarczenie dokumentacji zatrudnienia z tego okresu oświadczył, że pracował wówczas w gospodarstwie rolnym, a dokumentacja powinna znajdować się w aktach KRUS. Jednak z pisma Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddziału Regionalnego we W. z dnia [...] marca 2005 r. znak: [...] nie wynika, aby w tym czasie Mikołaj B. pracował w rolnictwie. W piśmie tym wskazano, że pacjent od [...] stycznia 2001 r. ma uprawnienia do świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu pracy poza rolnictwem. Skarżący wielokrotnie proszony ....." o przedłożenie dokumentacji z okresu zatrudnienia od 195[...] r.-197[...] r. nie przedłożył takiej dokumentacji a jedynie żądał zakończenia postępowania. W piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. odmówił zgody na dalsze przetwarzanie danych. Stwierdził też, że dalsza korespondencja wzywająca do przedłożenia nowych dowodów pozostanie bez odpowiedzi i konsekwentnie nie przedłożył tej dokumentacji ani Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w L., ani Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy we W. Stosownie do § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115) organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydają decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej uprawnionej do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. W przedmiotowej sprawie jednostką orzeczniczą uprawnioną do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej był stosownie do § 5 powołanego rozporządzenia Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Orzeczenie tej jednostki orzeczniczej I stopnia jest wiążące dla Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego L. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).