II SA/Bd 215/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na działalność Zakładu Karnego we [...] w przedmiocie wynagrodzenia za pracę skazanego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, nazwanym: "wniosek przeciwko Zakładowi Karnemu we [...] o zapłatę za nadgodziny i nie tylko", skarżący wyjaśnił, że jako osadzony został skierowany, za jego zgodą, do nieodpłatnej pracy na stanowisku pomocy kuchennej jednakże zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa osadzonemu, który przepracował powyżej [...] godzin społecznie musi być mu zapłacone za wykonywana pracę, za wszystkie godziny z miesiąca, w którym została przekroczona nadwyżka godzinowa. Podkreślił także, że jako nowy pracownik może być zatrudniony na przyuczenie tylko jeden miesiąc. Po jego upływie powinien być albo zwolniony, albo zatrudniony na odpowiednią umowę o pracę. Czego również nie uczyniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 1) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 2) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 3) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 5) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 6) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 7) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 ustawy, a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość oraz spory kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżący nie wskazał bowiem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Wynikająca z pisma z dnia [...] lutego 2015 r. skarga, związana jest w swej istocie z zatrudnieniem skarżącego jako osadzonego w zakładzie karnym. Kwestia ta nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Postępowanie w tych sprawach unormowane jest bowiem przez przepisy kodeksu karnego wykonawczego, a konkretnie przez przepisy oddziału 5 pn. "Zatrudnienie", zawarte w rozdziale X tego kodeksu, zatytułowanym: "Kara pozbawienia wolności" i nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. W świetle art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem wojewódzki sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym należało również odmówić stronie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z przepisem art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zaznaczyć przy tym należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Przepis art. 247 p.p.s.a. może bowiem znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10 oraz z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, skoro wniesienie skargi było w ogóle niedopuszczalne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji postanowienia.