II SA/Bd 216/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 05 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. Ch. z dnia [...] r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Wójt Gminy D. Ch. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust.1 i 4 oraz art. 61 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717; ze zm.) oraz art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku R. Z. i po uzyskaniu stosownych uzgodnień ze Starostą B. K - P Z M i U W we W i Z Powiatu B, W K i D oraz Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obory przejazdowej wraz z płytą obornikową i zbiornikiem na gnojówkę w zagrodzie rolniczej zlokalizowanej na działce nr [...] obręb Cz., związanej z gospodarstwem rolnym o pow. [...] ha. W decyzji wskazano szczegółowe warunki wynikające z przepisów odrębnych dotyczących kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, a także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wskazano, że planowana inwestycja mająca za zadanie poprawę warunków i unowocześnienie prowadzonej hodowli, dotyczy budowy w istniejącej zagrodzie. Rozbudowana zagroda rolnicza związana jest z gospodarstwem rolnym o pow. [...] ha, tj. znacznie przekraczającym powierzchnię średniego gospodarstwa rolnego w tej gminie, gdzie wynosi ona [...] ha. W związku z powyższym, zgodnie z art. 61 ust. 4 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. nie stosuję się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zatem przy ustalaniu warunków, o których mowa, należy kierować się potrzebami gospodarstwa, wynikającymi z jego wielkości, tj. obsady zwierząt hodowlanych wynoszącej 40 DJP i przyjętej technologii oraz funkcjonalnością rozwiązań z jednoczesnym nałożeniem obowiązku stosowania w dalszych etapach procesu inwestycyjnego przepisów szczególnych i odrębnych, dotyczących tego rodzaju inwestycji, w tym m.in. Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r., Nr 132, poz. 877), ustawy z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 89, poz. 991; ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Wskazano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowych inwestycji było możliwe, ponieważ spełnione zostały pozostałe punkty ust. 1 art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na powyższe rozstrzygnięcie odwołanie złożyli W. i A. O. oraz " [...]" Sp. z o.o. Strony wniosły o uchylenie wskazanej decyzji. Wysunęli zarzuty naruszenia Uchwały nr [...] Rady Gminy z dnia [...] kwietnia 1998 r., która zakazuje prowadzenia gospodarki hodowlanej przy tego rodzaju zabudowy wsi i Uchwały nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. zatwierdzającej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D. Ch. a w szczególności naruszenie zakazu lokalizacji chowu i hodowli zwierząt zgodnie z działem IV tego Studium. Wskazali na naruszenie § 36 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690), z uwagi na pominięcie w analizie wpływu na otaczający teren Zespołu Parków Krajobrazowych Ch. i N. Wskazali na sprzeczne z art. 61 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003r. uznanie, iż gospodarstwo R. Z. na działce nr [...] przekracza znacznie wielkość średniego gospodarstwa rolnego w gminie przy pominięciu faktu, iż działka nr [...] należąca do R. Z. nie ma takiej powierzchni, a stanowi jedynie znikomy pod względem wielkości element jego gospodarstwa, znajdującego się na obszarach wsi C., D. oraz B. o powierzchni około [...] ha. Strony zakwestionowały także podaną wielkość gospodarstwa R. Z. w wydanych warunkach zabudowy, wywodząc, że Urząd Gminy nie chce udokumentować jego faktycznej wielkości z ujętą do wymiaru podatku za rok 2007r. Zarzucili, że w decyzji nr [...] nie uwzględniono argumentów ujętych w przygotowanej decyzji odmawiającej wydania warunków zabudowy dla działki nr [...] obręb Cz. z czerwca 2006r. Co więcej pominięto okoliczność, że Urząd Gminy wydał dla działek nr [...] warunki zabudowy na budowę domów jednorodzinnych i że obowiązuje plan na działkę nr [...] dla zabudowy jednorodzinnej rozszerzając w ten sposób ścisłą zabudowę mieszkaniową wokół działki nr [...]. Zdaniem stron stanowi to niekonsekwencję w decyzjach Urzędu Gminy, ponieważ (właściciel działki Nr [...] położonej dokładnie naprzeciwko działki nr [...] należącej do R. Z.), starając się o wydanie warunków zabudowy na budowę stajni otrzymał odmowę, w zamian za co Urząd Gminy wydał mu warunki zabudowy na działkę nr [...] w jej części północnej, odsuwając zabudowania hodowli poza ścisłą zabudowę mieszkaniową wsi. Strony zarzuciły także wykorzystanie zajmowanych funkcji, ponieważ – R. Z. jest sołtysem wsi Cz. i radnym Rady Gminy D. Ch.. Wysunęli także argumenty, że wybudowanie tak dużego obiektu w samym sercu wsi i prowadzenie tak dużej hodowli, drastycznie pogorszy i zmieni warunki sanitarno - higieniczne oraz ekologiczne, walory architektoniczno - wizualne, oraz naruszy interes wszystkich sąsiadów otaczających działkę nr [...], poprzez drastyczny spadek wartości tych nieruchomości. Wskazali, że pominięto okoliczność, iż w bezpośrednim sąsiedztwie z działką nr [...] graniczy ośrodek zdrowia, piekarnia, sklepy spożywcze itp. obiekty. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001., Nr 79, poz. 856; ze zm.) oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717; ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W jej uzasadnieniu organ za bezzasadny uznał zarzut naruszenia ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem organu z dokonanych ustaleń wynika, iż, średnia powierzchnia gospodarstwa na terenie gminy wynosi [...] ha. Zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy, jest to gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha, co więcej jest właścicielem gruntów o powierzchni [...] ha, natomiast resztę gruntów dzierżawi. Okoliczność władania gruntami przez wnioskodawcę, potwierdzają odpowiednie wypisy z ewidencji gruntów. W ocenie Kolegium to, iż nieruchomość rolna wnioskodawcy składa się z kilkunastu działek nie przylegających do siebie i położonych w różnych miejscach na terenie gminy w rozpatrywanej kwestii nie ma znaczenia, bowiem przy określaniu powierzchni gospodarstwa rolnego pod uwagę bierze się wszystkie działki wchodzące w skład danej nieruchomości co wynika z definicji nieruchomości. Ustosunkowując, się do zarzutu naruszenia wskazanych uchwał Rady Gminy, organ wskazał, że aktualnie obowiązuje uchwała z dnia [...] września 2006r. w sprawie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy D. C., która dopuszcza hodowlę zwierząt gospodarskich na terenie zwartej zabudowy wsi, a uchwała nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. - Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D. Ch. zgodnie z art. 9 ust. 5 ww. ustawy o planowaniu Studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie ma zastosowania do decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie zarzutu drastycznego spadku wartości nieruchomości otaczających działkę nr [...], organ stwierdził, że kwestie te dotyczą odrębnego postępowania. Strona dochodząca roszczeń winna wykazać, że wartość jej nieruchomości uległa obniżeniu w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Właściciel, który na skutek wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może korzystać z nieruchomości w dotychczasowy sposób, lub wartość jego nieruchomości uległa obniżeniu i chce z tego tytułu uzyskać odszkodowanie, musi sam uruchomić postępowanie celem dochodzenia swoich roszczeń. W przypadku braku ugody pomiędzy stronami, dochodzenie roszczeń, z tytułu zmiany wartości nieruchomości, spowodowane decyzją o warunkach zabudowy, następuje na drodze sądowej. Zgodnie z przepisami art. 63 ust. 3, art. 36 i 37 ww. ustawy o planowaniu, gdy na skutek wydania decyzji o warunkach zabudowy, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone oraz, gdy w związku z wydaniem tej decyzji, wartość nieruchomości uległa zmianie, koszty z tego tytułu ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ewentualne skutki wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie mogą stanowić merytorycznych elementów treści tej decyzji, a roszczenie, może być skierowane wyłącznie do inwestora, i to po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Za niezasadne organ uznał także stanowisko skarżących w kwestii ewentualnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami wynikającymi z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a w szczególności § 36 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. 2002r., Nr 75, poz. 690) dotyczącego, odległości zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników o pojemności powyżej m3 od budynków przeznaczonych na pobyt ludzi, gdyż treść decyzji ustalającej warunki zabudowy stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z ww. ustawą z 27 marca 2003 r., organ I instancji na etapie decyzji o warunkach zabudowy nie jest zobligowany do stosowania przepisów budowlanych. Ten etap procesu inwestycyjnego będzie badany i uzgadniany przy ustalaniu parametrów technicznych potrzebnych przy wydaniu decyzji, o pozwolenie na budowę. Oznacza to, że szczegóły techniczne, dotyczące planowanego obiektu budowlanego, będą określone w pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu decyzja o warunkach zabudowy nie narusza wymogów wynikających z usytuowania inwestycji w obszarze parku krajobrazowego. Zgodnie z wymogami art. 53 ust. 4 pkt 7 w związku z art. 64 ust.1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003r. organ I instancji jest zobowiązany wystąpić do dyrektora zespołu parku o uzgodnienie, w sytuacji gdy lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego planowana jest na terenie objętym parkiem, a działka Nr [...] w C., jest położona poza granicami N. Parku Krajobrazowego w związku z czym organ I instancji nie miał obowiązku uzyskania przedmiotowego uzgodnienia. Na powyższe rozstrzygnięcie [...] Sp z o. o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu: w postaci dokonania analizy celem ustalenia wielkości gospodarstwa rolnego R. Z., przeprowadzenie dowodu z akt Urzędu Gminy D. Ch. dotyczących R. S. związanych z odmowną decyzją na wydanie warunków zabudowy dla działki nr ewid. [...] w miejscowości Cz. Gm. D. Ch. oraz przeprowadzenie oględzin celem ustalenia słuszności i zasadności realizacji niniejszej inwestycji. Zarzucono naruszenie art. 6, 8, 11 Kpa w zw. z art. 77, 84 i 85 Kpa., a tym samym naruszenie interesu prawnego skarżącej i wszystkich mieszkańców miejscowości Cz., poprzez wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Zarzucono, iż pominięto uchwałę nr [...] z dnia 7 grudnia 2005r. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D. Ch. wskazującej na zakaz dopuszczenia hodowli na terenie zwartej zabudowy mieszkalnej wsi Cz.. Zarzucono także naruszenie art. 6, 8, 11 Kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003r., poprzez uznanie, iż decyzja z dnia [...] listopada 2007 r. została wydana przy spełnieniu warunku ze wskazanego przepisu pomijając fakt, że z działką nr [...] sąsiadują bezpośrednio i pośrednio zabudowania jednorodzinne, kilkukondygnacyjne zabudowanie wielorodzinne, restauracja, piekarnia i gminny ośrodek zdrowia. Zarzucono także naruszenie prawa, w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003r., i uznanie, że gospodarstwo R. Z. na działce nr [...] przekracza znacznie wielkość średniego gospodarstwa rolnego w Gminie D. Ch., przez co na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy z 27 marca 2003 r. nie zastosowano przepisu art. 61 ust. 1 ustawy, przy pominięciu faktu, iż działka nr [...] należąca do R. Z. nie ma takiej powierzchni, a stanowi jedynie znikomy pod względem wielkości element jego gospodarstwa, znajdującego się na obrzeżach Cz. o powierzchni około [...] ha. Alternatywnie zawarto w skardze wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślenie czy też przypomnienie tego w niniejszej sprawie jest szczególnie istotne zważywszy na sugerowaną w skardze możliwość realizacji zamierzonej przez R. Z. inwestycji w innym miejscu (strona 5 skargi). Trzeba więc wyraźnie wskazać, ze zadaniem Sądu było wyłącznie zbadanie zaskarżonej decyzji w oparciu o kryterium legalności a nie kryterium zasadności. W szczególności zupełnie pozbawione są znaczenia prawnego argumenty skargi (strona 5 skargi) o naruszeniu "...zasad wiedzy, a także logiki społecznej i podstawowych praw ekonomii." Należy też wskazać na treść art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.). Wynika z niego między innymi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie mógł więc Sąd w niniejszej sprawie – wbrew żądaniu zawartemu w skardze – dopuścić i przeprowadzić dowód z akt Urzędu Gminy D. Ch. dotyczących R. S. związanych z odmowną decyzją na wydanie warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości Cz, tj. w tej samej miejscowości w której znajduje się działka będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji (strona 3 skargi). Wszelkie odwoływanie się do negatywnego załatwienia wniosku R. S. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki (strona 5 i 8 skargi) jest oczywiście chybione i pozbawione znaczenia prawnego. Art. 106 § 3 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. stanowi, że sąd z urzędu lub na wniosek stron przeprowadza dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle więc tego przepisu (jak i wcześniej przywołanego art. 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.) chybione i pozbawione podstawy prawnej jest żądanie zawarte w skardze (strona 3 skargi) o przeprowadzenie przez Sąd oględzin celem ustalenia słuszności i zasadności realizacji inwestycji R. Z. w centrum miejscowości Cz. Takich dowodów nie przeprowadza się w postępowaniu sądowo – administracyjnym! Przepisy ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. w art. 145 -152 określają zakres rozstrzygnięć sądu administracyjnego. Wynika z nich w sposób oczywisty, że podzielając zasadność skargi w jakiejkolwiek sprawie, sąd nie może rozstrzygać sprawy merytorycznie i wydać decyzję zastępując organ administracji publicznej, w odniesieniu do niniejszej sprawy oznacza to, że sąd nie mógł uwzględnić wniosku zawartego w skardze "o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy...". Takie żądania nawet gdyby w całości podzielić zasadność wszystkich zarzutów skargi nie znajduje żadnego oparcia w obowiązującym przepisach! Chybiony jest także zarzut, iż wydając decyzję pominięto Uchwałę nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. – Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D. Ch. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2005r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717; z późn. zm.) studium takie, nie jest aktem prawa miejscowego. Według art. 14 ust. 8 tejże ustawy charakter taki, tj. walor prawa miejscowego na plan miejscowy. Nie było więc obowiązkiem organu konfrontowanie zamierzonej decyzji z zawartym we wskazanej uchwale z 7 grudnia 2005r. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D. Ch. Zupełnie też pozbawiona jest znaczenia prawnego powoływanie się w skardze (strona 7 decyzji) na stary miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i wskazanie na jego pomocniczy charakter w stosunku do wydanej decyzji. W związku z tym należy tylko zwrócić uwagę na treść art. 87 ust. 3 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003r., pozbawiający mocy prawnej poprzednie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, co oznacza że w jakimkolwiek charakterze nie można takiego planu przywoływać. Za równie chybiony w ocenie Sądu należy uznać zarzut naruszenia drugiej z przywoływanych w skardze uchwał – tj. uchwały [...] z dnia [... września 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy D. Ch. Pomijając już fakt, iż w skardze wskazano, że to "Wójt Gminy D. Ch. wydał zaskarżoną uchwałę" (strona 7 skargi) należy stwierdzić – co uszło uwadze skarżącego – że przywołane przez skarżącego przepisy dotyczą zasad utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolnej. Podnoszona w skardze kwestia antydatowania wskazanych w niej dokumentów czy też czynienie innych sugestii wiążących decyzję o warunkach zabudowy z funkcją wnioskodawcy nie może być przedmiotem jakikolwiek rozważań Sądu w tym postępowaniu. Są to bowiem zarzuty o charakterze prawno – karnym, których dochodzenie może być realizowane w trybie ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. – Kodeks postępowania karnego. Podnoszony w skardze zarzut nadmiernej emisji zapachów przez zamierzoną inwestycję jest na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy przedwczesny. Ewentualnie zwiększenie emisji czynników szkodliwych dla ludzi i środowiska przez zamierzoną inwestycję oceniane będzie w postępowaniu o pozwolenie na budowę i na tym etapie uprawniony organ będzie miał obowiązek uwzględnienia, czy projektowane obiekty czynią zadość wymogom wynikającym z przepisów prawa budowlanego, przepisów ustawy o ochronie środowiska, przepisów sanitarnych itd. Odnosząc się zaś do zarzutu spadku wartości nieruchomości otaczających działkę nr [...], kwestie te dotyczą odrębnego postępowania. Strona dochodząca roszczeń z tego tytułu winna wykazać, że wartość jej nieruchomości uległa obniżeniu w związku z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. To właściciel, który na skutek wydania takiej decyzji nie może korzystać z nieruchomości w dotychczasowy sposób, lub gdy wartość jego nieruchomości uległa obniżeniu i chce z tego tytułu uzyskać odszkodowanie, może uruchomić odpowiednie postępowanie celem dochodzenia swoich roszczeń. W przypadku braku ugody pomiędzy stronami, dochodzenie roszczeń, z tytułu zmiany wartości nieruchomości, spowodowane decyzją o warunkach zabudowy, następuje przed sądem powszechnym zgodnie z art. 37 ust. 10 ww. ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z przepisami art. 63 ust. 3, art. 36 i 37 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdy na skutek wydania decyzji o warunkach zabudowy, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone oraz, gdy w związku z wydaniem tej decyzji, wartość nieruchomości uległa zmianie, koszty z tego tytułu ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ewentualne skutki wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie mogą więc stanowić merytorycznych elementów treści takich decyzji, a roszczenie, może być skierowane wyłącznie do inwestora, i to po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wiąże się to bowiem z problematyką ochrony własności uregulowanej przepisem ustawy z 23 kwietnia1964 r. – Kodeks cywilny (art. 222 § 2, 140, 144 i inne Kc.). Dotychczasowa przedstawiona wyżej negatywna ocena zgłoszonych wniosków i zarzutów skarżącego nie może jednak przesądzać o takiej, tj. negatywnej ocenie całej skargi i bynajmniej nie implikuje jej oddalenia, albowiem część zawartych w niej zarzutów jest zasadna i obligowała Sąd do uwzględnienia skargi. Inaczej bowiem należy ocenie pozostałe zarzuty dotyczące braku kompletności materiału dowodowego. Dotyczy to w szczególności ustaleń związanych z zastosowaniem art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten miał kluczowe znaczenie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Wyłącza on bowiem w sytuacjach w nim wskazanych stosownie art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy dotyczącego tzw. dobrego sąsiedztwa. Należy jednak zaznaczyć, że wyrażone powyżej zapatrywania Sądu co do oceny nie oznacza bynajmniej in spe przesądzenie sprawy w tym zakresie. W związku z powyższym należy przede wszystkim jednak zauważyć, że stosownie do treści przepisów art. 132 i 133 § 1 przywoływanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem, który wydaje po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sąd dokonuje więc oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o dane zawarte w aktach sprawy. Otóż zdaniem Sądu przywoływane w zaskarżonej decyzji dowody wskazujące w przekonaniu organu, że gospodarstwo rolne wnioskodawcy posiada charakter – gospodarstwa rolnego wskazanego w art. 61 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. nie mogą być miarodajne i uznane za przekonywujące. Obowiązkiem organu było – zważywszy, że ta okoliczność kwestionowana była już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji – bardzo staranne przeprowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 75 § 1 Kpa należało jako dowód dopuścić wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wobec kwestionowania przez skarżącego dokonywanych ustaleń w oparciu o własne rejestry średniej powierzchni gospodarstw wskazanej w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003 r. – należało dokonać tych ustaleń w oparciu o odpowiednią informację właściwego Urzędu Statystycznego. Informacja taka miałaby charakter informacji obiektywnej i wiarygodnej, tj. trudnej do zakwestionowania. Warto też zwrócić uwagę, że dokonanie ustaleń z ww. art. 61 ust. 1 pkt 4 w oparciu o taką informację zaakceptował m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w swoim wyroku z 26 stycznia 2007 r. II SA/Łd 931/06 w analogicznej sprawie. Należy więc stwierdzić, że prowadząc postępowanie organ naruszył tu zasady i przepisy Kpa zawarte w art. 7 i 8 oraz 75 § 1, 77 § 1 i 80, co z kolei mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z przywoływanym art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż "...nie można mówić by kilkanaście działek nie przylegających do siebie na terenie jednej granicy wchodzi w skład jednej nieruchomości", należy stwierdzić, że tego poglądu Sąd nie podziela. Zarówno w doktrynie (np. vide Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. Zygmunta Niewiadomskiego – wyd. C. H. Beck, Warszawa 2004 r., str. 504-505) jak i orzecznictwie (np. wyrok WSA w Lublinie z 24 maja 2007 r. – II SA/Lu 229/07 powszechnie przyjęto, że związanie gospodarstwa rolnego z zabudową rolną należy rozumieć funkcjonalnie (przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewnej całości produkcyjnej). Według art. 55 ³ ustawy – Kodeks cywilny za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Oznacza to także m.in., że sama zabudowa nie musi znajdować się na tym samym gruncie, co reszta gospodarstwa. Odnosząc się do zarzutu skarżącego o braku uzgodnienia z dyrektorami Parków Krajobrazowych Ch i N. Zdaniem organu przedmiotowa działka położona jest poza granicami N. Parku Krajobrazowego. Okoliczność ta jednak nie wynika w żadnej mierze z akt sprawy. W szczególności w aktach administracyjnych – tu przypominać należy implikację wynikającą z treść art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. brak jakiejkolwiek mapy czy szkicu określającego położenia działki o nr ewid. [...] względem granic Parku. Nie można wykluczyć, iż faktycznie przedmiotowa działka nie leży w obrębie Parku zważywszy, że w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] września 2005 r. w sprawie N. Parku Krajobrazowego (Dz. Urzęd. Woj. Kuj - Pom. Nr 108, poz. 1874) określającym m.in. granice Parku, w § 4 dokonano pewnych wyłączeń – ale wymagało to wykazania m.in. w sposób wyżej wskazany. Tu nie od rzeczy będzie ponowne wskazanie m.in. na przytaczany już przepis art. 75 § 1 Kpa. Jest to istotne uchybienie zważywszy, że zarzut taki był już podnoszony w odwołaniu. Ustosunkowując się do niego w zaskarżonej decyzji organ poprzestał tylko na enigmatycznym stwierdzeniu "Ustalono, że.." (str. 6 decyzji) bez wskazania dowodów. Zgodnie natomiast z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie decyzji powinno zwierać m.in. wskazanie dowodów na których się oparł się organ. Gdyby faktyczne przedmiotowa działka znajdowała się na terenie Parku, wymagałoby to uzgodnienia o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (a nie jak błędnie wskazano w zaskarżonej decyzji z art. 53 ust. 4 pkt 7). Nie przesądzając oczywiście ostatecznego rozstrzygnięcia w tym zakresie należy jednak stwierdzić, że w tym zakresie organ naruszył przepisy art. 75 § 1, 77, 80 oraz 107 § 3 Kpa co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Te istotne wskazane wyżej uchybienia obligowały Sąd – mimo niepodzielnia pozostałych zarzutów skargi - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy D. Ch. z dnia [..] listopada 2007 r. nr [...] I dlatego orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. Prowadząc ponownie postępowanie rzeczą organu będzie przeprowadzenie odpowiednich dowodów celem dokonania dokładnych ustaleń odnośnie sygnalizowanych zagadnień. Należy także zbadać tytuł prawny skarżącego do udziału w postępowaniu administracyjnym, co pozostawało dotychczas poza obszarem zainteresowania organów obu instancji, a co bynajmniej nie wynika (tzn. tytuł prawny) w sposób jednoznaczny z akt postępowania administracyjnego. Musiało to jednak pozostać poza rozważaniami Sądu z uwagi na treść utrwalonego w tej mierze orzecznictwa sądów administracyjnych (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 1988 r. – IV SA 164/88, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 stycznia 2004 r. III SA 1617/02 – OSP 2005/11/28 oraz wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 20 września 2006 r. I OSK 1274/05 – Lex nr 321149). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na art. 152 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. a rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 wyroku – na art. 200 oraz 205 § 2 tej ustawy i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozrządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348; z późn. zm.).