II SA/Bd 22/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. II SA/Bd 22/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] rozpoznając wniosek B. i G. M. Prezydent Miasta [...] na podstawie - art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61, art. 63 oraz art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 i art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.); § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589); § 3 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 104 Kpa - ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie: budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...] oraz budynku mieszkalno-usługowego (biura) na terenie działki nr [...] w obrębie [...] określając ustalenia dot. funkcji i rodzaju zabudowy, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wskazano, że dla terenu, o którym mowa brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i dlatego zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Od tej decyzji odwołał się A. K. wnosząc o jej uchylenie, zarzucając rażące naruszenie art. 6, 7, 8 Kpa polegające na rozpatrzeniu sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w oderwaniu od obowiązujących przepisów i wyroków WSA w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2008 r. i 20 października 2010 r., przy całkowitym zlekceważeniu słusznego interesu obywatela, co skutkuje podważeniem jego zaufania do organów Państwa; art. 77 w zw. z art. 78 Kpa poprzez nieuwzględnienie i nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów, mających kluczowe znacznie dla sprawy; art. 107 § 3 Kpa poprzez sformułowanie nielogicznego i niewłaściwego uzasadnienia faktycznego decyzji, pozbawionego rzeczowej analizy oraz prawidłowej podstawy prawnej; art. 147 Kpa poprzez zaniechanie wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej na podstawie wycofanej z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy; art. 6 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. poprzez zagospodarowanie terenu wbrew warunkom ustalonym w nowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i oparciu o tożsamą z wcześniej uchyloną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, naruszającą interes osób trzecich; art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. poprzez niespełnienie wymogów w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrony interesów osób trzecich; art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. poprzez naruszenie ładu urbanistycznego i zasad dobrego sąsiedztwa. SKO w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r., § 3-7 ww. rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań ... oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wg organu analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem została wykonana przez organ I instancji w sposób prawidłowy z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 20 października 2010 r. W skardze decyzję pełnomocnik A. K. wniósł o jej uchylenie w całości jak i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie: art. 6 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. poprzez naruszenie interesu prawnego A. K. przy ustaleniu warunków zabudowy terenu należącego do B. i G. M.; art. 61 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. przez: zawężoną jego interpretację, skutkującą nieprawidłową analizą otoczenia działek nr [...] i [...], dokonaną wyłącznie w oparciu o wybrane działki sąsiednie, a nie o urbanistyczną całość, niespełnienie wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania decyzji o warunkach zabudowy, błędne ustalenie obszaru urbanistycznego, pomijającego uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne, naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, pominięcie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy doprecyzowaniu terminu "urbanistycznej całości"; art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. poprzez nieokreślenie istotnych warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla zrealizowanej już przez M. inwestycji, co skutkuje naruszeniem ładu przestrzennego, interesów osób trzecich, a także takich dóbr, jak środowisko i zdrowie ludzi; art. 61 ust. 5 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z normami prawa powszechnie obowiązującego, w tym z art. 64 Konstytucji, której wykonanie implikuje następstwa w postaci immisji określonych w art. 144 k.c.; § 3 rozporządzenia Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez błędne wytyczenie granic obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustalenie nieprawidłowych wymagań dla nowej zabudowy; § 5 ust. 2 rozporządzenia Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. przez przyjęcie niewłaściwego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki; art. 6, 7 i 8 Kpa polegające na rozpatrzeniu sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w oderwaniu od obowiązujących przepisów prawa i wydanych w sprawie wyroków WSA w Bydgoszczy z dnia 23.01.2008 r. i 20.10.2010 r. oraz przy całkowitym zlekceważeniu słusznego interesu obywatela, co skutkuje podważeniem jego zaufania do organów Państwa; art. 107 § 3 Kpa poprzez sformułowanie nielogicznego i niewłaściwego uzasadnienia faktycznego decyzji, pozbawionego rzeczowej analizy oraz prawidłowej podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie swojego stanowiska zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a )naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać przede wszystkim zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 771 z późn. zm.), przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) oraz przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 z późn. zm.) Stosownie do treści przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że dnia 21 grudnia 2006 r. B. i G. M. wystąpili do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków wolno stojących: budynku mieszkalno - biurowego oraz budynku mieszkalnego na terenie działek oznaczonych nr [...] i [...], położonych przy ul. [...] i [...] w [...] i że decyzją z dnia [...] maja 2007 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki oznaczonej nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...] oraz budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową na terenie działki oznaczonej nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Od tej decyzji, odwołanie wniósł A. K. podnosząc, iż rażąco narusza ona przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto łamie zasadę dobrego sąsiedztwa wynikającą z art. 61 ust. 1 ww. ustawy oraz narusza jego interesy, których ochrona jest zagwarantowana zapisami art. 6 tej ustawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli: A. K.. oraz M. C.. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 800/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę A. K. i uchylił ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2007 r., natomiast skargę M. C. oddalił, z uwagi na brak interesu prawnego. Sąd wskazał, iż przyczyną uchylenia decyzji, jest wadliwie przeprowadzona przez organy analiza urbanistyczna, gdyż m.in.: obszar analizowany nie został wyznaczony prawidłowo, błędnie wyznaczono obowiązujący wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, nie wyznaczono ani wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, ani szerokości tej elewacji oraz wątpliwości budzi prawidłowość wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy. Od tego wyroku, skargę kasacyjną wnieśli B. i G. M., reprezentowani przez pełnomocnika i wyrokiem z dnia 1 czerwca 2009 r. (sygn. akt II OSK 874/08) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ich skargę kasacyjną. Z akt sprawy wynika, że w związku z powyższymi wyrokami, Prezydent Miasta [...] ponownie przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i na jej podstawie decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. (znak: WAiB [...]) ustalił B. i G. M. ponownie warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Od tej decyzji, odwołanie wniósł A. K. zarzucając naruszane prawa materialnego w postaci:- art. 61 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez stworzenie niezdefiniowanej przepisami prawa kategorii zabudowy mieszkaniowo - usługowej. Zarzucił także uchybienia procesowe w postaci naruszenia art. 6, 7 i 8 Kpa poprzez poczynienie dowolnych, oderwanych od przepisów prawa ustaleń skutkujących naruszeniem istotnego interesu prawnego strony postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga A. K.. Wyrokiem z dnia 20 października 2010 r. (sygn. akt II SA/Bd 461/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił obie decyzje, wskazując, iż przyczyną uchylenia w/w decyzji, jest wadliwie przeprowadzona przez organy analiza urbanistyczna, gdyż m.in.: organy nie wskazały ile metrów liczy łączna szerokość frontu dwóch działek inwestora oraz ile metrów liczy trzykrotna szerokość tego frontu przyjęta do obliczenia obszaru analizowanego; nadto organy niezasadnie pominęły działki, przez które przechodziła granica obszaru analizowanego, nie czyniąc przy tym jakichkolwiek wyjaśnień a obliczając wskaźnik powierzchni nowej zabudowy organy nie uwzględniły powierzchni zabudowy wszystkich działek, które są objęte obszarem analizowanym i nie wyjaśniły tego przyczyn; podobnie organy postąpiły w przypadku dokonanych obliczeń szerokości elewacji frontowych; organy nie poczyniły ustaleń faktycznych w zakresie istotnych dla sprawy okoliczności, czy objęta decyzją o warunkach zabudowy inwestycja została już faktycznie zrealizowana. Z akt wynika, że w związku z powyższym wyrokiem, Prezydent Miasta [...] ponownie przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i na jej podstawie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. (znak: [...]) ustalił B. i G. M. warunki zabudowy dla zamierzonego przedsięwzięcia i decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją SKO w [...]. Przepisy prawa materialnego dot. wydania decyzji o warunkach zabudowy zawarte są w przywoływanej wyżej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. Przepis art. 61 ust. 1 tej ustawy stanowi, że warunkiem do wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. W przypadku gdy inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy nie może wydać pozytywnej decyzji. Jeśli natomiast jakikolwiek przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu (art. 54 pkt 2 ustawy), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. Natomiast sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określają przepisy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt i ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 tego rozporządzenia). Zgodnie zaś z przepisem rozporządzenia - § 9 ust. 2 wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Dokonując przywołanymi przepisami analizy organ powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r., która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, przy czym pojęcie "działki sąsiedniej" w tym przepisie oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym należy uznać, iż nie będzie tu chodziło tylko o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1- 5 ustawy. Zwrócił już zresztą na to uwagę w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w swoich wyrokach z 23 stycznia 2008 r. - II SA/Bd 800/07 oraz z dnia 20 października 2010 r. - II SA/Bd 461/10. W ocenie Sądu tym razem znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem została wykonana w sposób prawidłowy, spełniając wymagania wskazanymi wyżej przepisami i realizując wszystkie wskazania zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżona decyzja zawiera zarówno załącznik tekstowy i graficzny. Zostały one tym razem sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Sądu w załączniku graficznym nr 2 do decyzji obszar, na którym organ pierwszej instancji dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, został wyznaczony w sposób prawidłowy. Należy podkreślić w szczególności, że działki, przez które przechodzi granica obszaru analizowanego zaliczono prawidłowo w całości do obszaru analizowanego i zasadnie organ uwzględnił je podczas przeprowadzonej analizy. Organ wskazał ile metrów liczy łączna szerokość frontu dwóch działek inwestora (ok. 35 m) oraz ile metrów liczy trzykrotna szerokość tego frontu przyjęta do obliczenia obszaru analizowanego (105 m wokół przedmiotowej nieruchomości). Ponadto, obliczając wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej, organ pierwszej instancji uwzględnił powierzchnię zabudowy oraz elewacji wszystkich działek zabudowanych. Organ wyjaśnił także dlaczego nie uwzględnił działek niezabudowanych oraz działki nr [...] przy ul. [...].Nadto ustalił, że objęta decyzją o warunkach zabudowy inwestycja została już faktycznie zrealizowana na podstawie wydanych przez Prezydenta Miasta [...] decyzji zatwierdzających projekt budowlany i udzielających pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zagospodarowanie terenu wbrew warunkom ustalonym w nowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z akt bowiem nie wynika, żeby przedmiotowe działki nr [...] i [...] położone były na terenie dla którego został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ale przede wszystkim ustalenia projektu przygotowanego dopiero miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozbawione są jakiegokolwiek znaczenia prawnego. Analiza akt sprawy prowadzi także Sąd do wniosku, że niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestronnym. Zaskarżona decyzja określa, bowiem w sposób prawidłowy wszystkie wymienione tymi przepisami parametry inwestycji. Wydając decyzję zachowano także zasadę dobrego sąsiedztwa wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja której dotyczy zaskarżona decyzja spełnia wymagania dotyczące kontynuacji funkcji istniejącej na nieruchomościach sąsiednich. Z przedstawionej analizy wynika jakie działki zostały objęte analizą i jaka funkcja na tych działkach jest realizowana przez istniejącą już zabudowę. Szczegółowa analiza została przedstawiona w pkt 1b załącznika nr 2b do decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Z zawartego w tym punkcie wyliczenia wynika, że na obszarze objętym analizą znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa mieszkalno - usługowa (w tym między innymi z usługami mechanicznymi, motoryzacyjnymi, handlowymi), zabudowa usługowa (rzemiosło, myjnia samochodowa, biura), a także infrastruktura kolejowa, drogowa i techniczna. Oznacza to w ocenie Sądu, że na obszarze analizowanym znajduje się zabudowa o charakterze mieszkaniowo - usługowym. W związku z tym przedmiotowa inwestycja - (budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku mieszkalno - usługowego (biura)) stanowi niewątpliwie kontynuację funkcji istniejącej już na nieruchomościach sąsiednich objętych analizą. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pod względem zachowania w nich przepisów procesowych - Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień, które kwalifikowałby uchyleniem decyzji. Zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna wraz z załącznikami zawiera obszerne logicznie i dokładne uzasadnienie faktyczne i prawne wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek wskazanych treścią przywołanych przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a -c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), uznając złożoną skargę za nieuzasadnioną Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.