II SA/Bd 223/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Stanowiącą przedmiot skargi w sprawie decyzję Dyrektora Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych doręczono skarżącej w dniu 15 grudnia 2015r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w treści tej decyzji, stronie przysługiwało prawo wniesienia na to rozstrzygnięcie "skargi za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. W dniu 15 stycznia 2016r. (data stempla pocztowego) J. L. wniosła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił przedmiotową skargę jako wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu. Pismem z dnia 1 maja 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc, że uchybiła terminowi nie ze swojej winy. Podkreśliła, że ostatniego dnia terminu do wniesienia skargi tj. 14 stycznia 2016 r. chciała nadać przedmiotową skargę jednakże pracownik poczty poinformował ją, że w dniu dzisiejszym nie może już jej nadać bo przyjmuje jedynie telegramy i nie nadaje innych przesyłek (było ok. godziny 15). W związku z powyższym skargę nadała dnia następnego. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 30 marca 2016 r. o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawą prawną do przywrócenia terminu dla dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej – p.p.s.a.), który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wymogi formalne takiego wniosku precyzuje treść art. 87 § 1 do § 4 p.p.s.a wprowadzając wymóg, by wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1); w jego treści zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi (§ 2); wniosek został złożony za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3) a wraz z nim by wnioskodawca dokonał czynności, której nie dokonał w terminie (§ 4). W stanie sprawy, strona skarżąca dopełniła wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu w rozumieniu art. 87 § 1 p.p.s.a. (który należało liczyć od daty doręczenia jej postanowienia WSA w Bydgoszczy z dnia 30 marca 2016 r. o odrzuceniu skargi). Wniosek strony nie mógł być pomimo tego rozpoznany pozytywnie z uwagi na niespełnienie ustawowej przesłanki przywrócenia wnioskowanego terminu (o charakterze merytorycznym), a mianowicie, braku zawinienia w uchybieniu terminowi. Do takiego uchybienia doszło bowiem, zdaniem Sądu, w następstwie okoliczności zawinionych przez wnioskodawcę. Jak podkreślono wyżej, jedną z przesłanek przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Z niekwestionowanych przez stronę ustaleń faktycznych w sprawie wynika, że przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia skargi (który mijał w dniu 14 stycznia 2016 r.) stanowiła niemożność nadania skargi bowiem pracownik poczty odmówił przyjęcia korespondencji gdyż, jak podkreśliła skarżąca, w tymże dniu już nie przyjmował żadnej korespondencji po za telegramami. Na tej podstawie skarżąca wywodziła o zasadności złożonego wniosku. Sąd stanowiska strony skarżącej nie podziela, uznając na tle okoliczności sprawy, że strona skarżąca ponosi winę choćby w postaci lekkiego niedbalstwa, a ta okoliczność, zgodnie z ugruntowanym poglądem sądownictwa administracyjnego, wyklucza brak zawinienia w rozumieniu art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 122/12, LEX nr 1121251 oraz z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 135/12, LEX nr 1121266). W ocenie Sądu, okoliczności powoływane przez skarżącą we wniosku nie świadczą o braku winy. Strona została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie złożenia skargi. Okoliczność podniesiona we wniosku i nieprzyjmowania przez urząd pocztowy korespondencji innej niż telegramy nie stanowił tutaj przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. W miejscowości, w której mieszka skarżąca jest więcej niż jeden urząd pocztowy, a z uwagi na to, że nie jest to wielka miejscowość to odległości pomiędzy różnymi punktami nie mogą być znaczne. W związku z powyższym skarżąca mogła udać się do dalszego, ale nadal czynnego urzędu pocztowego. Co więcej Urzędy Pocztowe wyposażone są w skrzynki pocztowe, do których można wrzucać korespondencję, kiedy urząd jest zamknięty. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności w ocenie Sądu nie zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 p.p.s.a., tzn. strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.