II SA/Bd 226/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego stypendium oraz kosztów studiów podyplomowych oddala skargę. II SA/Bd 226/14 UZASADNIENIE Wojewoda K.-P. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania podając, że w dniu [...] października 2010 r. Prezydent Miasta B. zawarł z A. S. umowę dotyczącą sfinansowania ze Środków Funduszu Pracy kosztów studiów podyplomowych w kwocie [...] zł, następnie przyznano skarżącemu stypendium w kwocie [...] zł miesięcznie za okres przewidziany programem studiów od dnia [...] października 2010 r. W dniu [...] października 2011 r. Prezydent Miasta B. wydał decyzję o obowiązku zwrotu przez stronę na rzecz PUP w B. nienależnie pobranego stypendium oraz kosztów studiów podyplomowych w kwocie [...] zł brutto. Na skutek wniosków skarżącego, Prezydent umorzył skarżącemu w części powstałe zobowiązanie w kwocie brutto [...] zł., a pozostałą kwotę zobowiązania rozłożył na 12 rat. Organ podał, że w dniu [...] stycznia 2013 r. A. S. wniósł o umorzenie pozostałej części zobowiązania w kwocie [...] zł brutto z uwagi na pogorszenie sytuacji życiowej w związku z utratą pracy. Następnie, w dniu [...] czerwca 2013 r. Prezydent wydał decyzję odmowną, od której strona odwołała się. Wskutek wniesionego odwołania, Wojewoda K.-P. uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W decyzji z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] Prezydent Miasta B. odmówił umorzenia nienależnie pobranego stypendium oraz kosztów studiów podyplomowych w kwocie [...] zł brutto. Podstawą do rozstrzygnięcia podjętego przez Prezydenta Miasta B. było stwierdzenie, że brak jest przesłanek do umorzenia zobowiązania wymienionych w art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.). Organ wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem, Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek: 1)w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowe środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2)dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3)osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4)zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, podważając sposób prowadzenia postępowania i oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. W dniu [...] sierpnia 2013 r. skarżący przedłożył organowi oświadczenie o stanie majątkowym, które zdaniem organu, nie daje możliwości rzeczywistej oceny sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącego oraz osoby, z którą mieszka. Skarżący podał, że pozostaje na utrzymaniu matki, a koszty które wiążą się z prowadzeniem gospodarstwa domowego są mu nieznane. Organ w zaskarżonej, powołanej na wstępie decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. podkreślił, że organ I instancji podjął wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (także te zlecone przez Wojewodę). Zebrany zaś w sprawie dodatkowy materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, że okoliczności faktyczne sprawy spełniają którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 76 ust 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ wyjaśnił ponadto, że powołany przepis, nawet w przypadku zaistnienia przesłanek, nie zobowiązuje organu do umorzenia należności. Decyzja w przedmiocie zastosowania ulgi w spłacie zadłużenia oparta jest na "tzw." uznaniu administracyjnym. Zdaniem organu odwoławczego, wydana w niniejszej sprawie na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego i nie narusza prawa. Nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył A. S. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organy w toku postępowania zaniechały podjęcia niezbędnych czynności celem wyjaśnienia sprawy. Podał, że organ nie wziął pod uwagę, że nie posiada on majątku i stałego źródła dochodu oraz, że pozostaje na utrzymaniu matki, której jedynym dochodem jest emerytura. Organ ponadto nie wziął pod uwagę jego oświadczenia o stanie zdrowia, ani zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] września 2013 r. W konsekwencji zarzucił, że organ I instancji niewłaściwie przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie. Zarzucił również, że w sprawie nie przeprowadzono aktualnego wywiadu środowiskowego. W ocenie skarżącego, w przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki z art. 46 ust. 2 i 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nadto skarżący wskazał, że wyczerpuje przesłankę z art. 76 ust. 7 pkt 1, 2 i 4 powołanej ustawy, bowiem nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności. Podniósł również, że urząd pracy nie zaproponował mu żadnej pracy, w konsekwencji czego nie posiada środków na uregulowanie należności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 76 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) - dalej jako "ustawa". Stosownie do treści art. 76 ust. 1 ustawy osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną do tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. W myśl ust. 7 art. 76 starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek: 1)w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2)dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3)osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4)zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Przedmiot rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej stanowi wyłącznie kwestia legalności decyzji organów administracji i postępowania w sprawie administracyjnej, zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r. o umorzenie pozostałej części zobowiązania w kwocie [...] zł brutto, z uwagi na "pogorszenie sytuacji życiowej w związku z utratą pracy". Przedmiotem analizy Sądu w rozpoznawanej sprawie pozostaje to, czy ostateczna decyzja o odmowie umorzenia przedmiotowej należności wydana została zgodnie z przepisami prawa. Podkreślenia wymaga, że samo spełnienie przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 pkt 1 - 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...) nie zobowiązuje organu do umorzenia należności z tytułu zwrotu jednorazowo przyznanych środków. Zaistnienie jednej z czterech przesłanek opisanych w pkt 1 - 4 ustępu 7 artykułu 76 powoduje, że - jak wskazuje na wstępie cytowany art. 76 ust. 7 – "starosta może" umorzyć należności a nie - że starosta umarza (tj. "musi" umorzyć) należności. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że mamy do czynienia z decyzją wydawaną w ramach tzw. uznania administracyjnego. Istota takiego rodzaju decyzji polega na tym, że nawet w przypadku, jeżeli dojdzie do sytuacji opisanej przez ustawodawcę, organ nie jest zobowiązany dokonać rozstrzygnięcia w jeden, określony i oczekiwany przez wnioskodawcę sposób, ale ma możliwość swobodnego wyboru jednego z możliwych rozwiązań. Owa zapewniona przez ustawodawcę swoboda wyboru w konsekwencji powoduje, że kontrolujący działalność organu sąd administracyjny nie może zakwestionować zasadności dokonanego przez organ rozstrzygnięcia. Sąd jest jedynie władny skontrolować, czy rzeczywiście zaistniała sytuacja, iż organ może dokonać swobodnego wyboru oraz czy dokonując wyboru nie przekroczył granic przyznanej mu swobody, dopuszczając się dowolności wyboru, tj. dokonując wyboru bez poprzedniego rzetelnego zbadania stanu faktycznego, wysłuchania argumentów stron i w żaden logiczny sposób nie uzasadniając, dlaczego skorzystał z tej a nie innej możliwości rozstrzygnięcia. W przypadku uznania administracyjnego decyzja zgodna z prawem powinna być poprzedzona rzetelnym przeprowadzeniem postępowania dowodowego, poprawną oceną zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia. W wyroku z dnia 27 lutego 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt I OSK 579/06, opubl. LEX nr 341251) wskazał, iż sposób kontroli sądu administracyjnego jest zatem nieco odmienny, niż w przypadku aktów związanych. Cechuje go zaniechanie badania merytorycznej zasadności rozstrzygnięcia. Jednocześnie NSA podkreślił, iż w przypadku uznania administracyjnego decyzja powinna zawierać ocenę sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej skarżącego odnoszącą się do chwili rozstrzygania wniosku o umorzenie. Wobec powyższego Sąd badając zgodność z prawem decyzji wydanej w granicach uznania administracyjnego nie wnika w celowość zawartego w niej rozstrzygnięcia, ale kontroluje, czy jej wydanie było poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tj. czy organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego). Uznaniowość bowiem nie oznacza całkowitej i niekontrolowanej dowolności organu. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy stwierdzić przyjdzie, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż organy administracji obu instancji, prawidłowo zastosowały powołane wyżej przepisy prawa, nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych i zgromadzonych przez organy dowodów, prowadzi do wniosku, że organy, wbrew zarzutowi skarżącego, wyczerpująco zgromadziły dowody umożliwiające ocenę jego sytuacji majątkowej w dacie rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami procedury administracyjnej. Z akt sprawy, w szczególności z oświadczenia skarżącego z dnia [...] sierpnia 2013 r. jednoznacznie wynika, iż zamieszkuje i prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe ze swoją matką w lokalu stanowiącym jej własność. Skarżący wskazał, że pozostaje na wyłącznym utrzymaniu matki, która uzyskuje dochód z tytułu świadczenia emerytalnego. Podał, że nie zna dochodu matki ani nie zna wydatków związanych z utrzymaniem. Ponadto organy oparły swoje stanowisko na opinii Powiatowej Rady Zatrudnienia z dnia [...] września 2013 r., która wydała negatywną opinię w przedmiocie umorzenia należności skarżącego. Podkreślić także należy, iż w sprawie, w której skarżący domaga się umorzenia należności, powołując się na brak możliwości ich spłaty spowodowany swą sytuacją majątkową i rodzinną, winien on udokumentować ten fakt i przedłożyć organowi stosowne dowody celem uwiarygodnienia swych twierdzeń. Wobec powyższego, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organy administracji publicznej dokonały analizy okoliczności faktycznych w sprawie, w stopniu pozwalającym na dokonanie oceny, iż sytuacja majątkowa skarżącego nie pozbawia go realnej możliwości zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. W szczególności prawidłowo organy ustaliły, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek umorzenia należności, o których mowa w art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż w świetle przepisów cytowanej wyżej ustawy obowiązkiem osoby, która uzyskała świadczenia, co do których następnie właściwy organ w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej stwierdził, iż są one nienależne, jest zwrot tych świadczeń (art. 76 ust. 1 ustawy). Nie jest także dopuszczalne uchylanie się od tego obowiązku jedynie z powodu związanych z nim uciążliwości finansowych, o ile nie zaistnieją obiektywne przeszkody ściśle określone przez ustawodawcę. Wobec powyższego osoba zobowiązana winna w pierwszej kolejności podjąć starania celem zwrotu nienależnie pobranego ze środków publicznych świadczenia, w całości lub chociażby w części. Następnie, jeżeli sytuacja rodzinna i majątkowa zobowiązanego nie umożliwia realizacji zobowiązania w całości lub w części, może skorzystać z możliwości odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty nienależnie pobranego świadczenia. Wykładnia przepisu art. 76 ust. 7 wskazuje, iż instytucja umorzenia należności czy to w całości, czy też w części winna być stosowana wyjątkowo, i to jedynie w sytuacjach, gdy realnie nie jest możliwe odzyskanie kwoty nienależnie pobranego świadczenia w drodze postępowania egzekucyjnego (czyli przymusowego wykonania decyzji zobowiązującej do zwrotu), bądź gdy takowe dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę zobowiązana albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania. Przy czym przypomnieć należy, iż nawet przy spełnieniu którejkolwiek z przesłanek umożliwiających umorzenie kwoty nienależnie pobranego świadczenia, nie jest to zasadą, ani obowiązkiem organu, lecz jedynie zależy od jego uznania. Dodatkowo, z uwagi na charakter spornych świadczeń, godzi się zwrócić uwagę, że w interesie społecznym leży przede wszystkim to, aby ewentualnie pobrane nienależnie świadczenia udzielone w ramach pomocy Państwa jak najszybciej zostały zwrócone, celem dalszego wykorzystania na cele publiczne. Jeszcze raz należy podkreślić, że zaskarżona decyzja jest tzw. decyzją uznaniową. Istota takiego rodzaju decyzji polega natomiast na tym, że nawet w przypadku, jeżeli dojdzie do sytuacji opisanej przez ustawodawcę, organ nie jest zobowiązany dokonać rozstrzygnięcia w jeden, określony sposób, ale ma możliwość swobodnego wyboru jednego z możliwych rozwiązań. W przypadku nie wystąpienia żadnej z powołanych przesłanek organ pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W dniu rozprawy do protokołu skarżący oświadczył, że nie zostało w stosunku do niego wszczęte postępowanie egzekucyjne w związku z przypisaną do zwrotu kwotą nienależnie pobranego świadczenia. Podkreślić należy, że skarżący nie współpracując z organem, uniemożliwił realną ocenę jego sytuacji finansowej. Wbrew zaś twierdzeniu skarżącego, w postępowaniu o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w celu potwierdzenia jego sytuacji majątkowej. Sam skarżący nie wskazał innych okoliczności lub dokumentów potwierdzających nie posiadanie majątku, z którego można dochodzić należności. Brak jest dowodów na to, że dochodzenie należności mogłoby pozbawić skarżącego niezbędnych środków utrzymania. Również z akt sprawy nie wynika, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia przewyższającej wydatki egzekucyjne. W toku postępowania skarżący nie współpracował z organem. Uniemożliwił ustalenie sytuacji finansowej jego i osoby, u której zamieszkuje. We wniosku o umorzenie należności z tytułu zwrotu kosztów stwierdził, iż nie posiada majątku, z którego można by dochodzić należności. W toku postępowania złożonych oświadczeń woli nie udokumentował. Podkreślić w tym miejscu należy także, iż szczególnie istotnego charakteru w przypadku decyzji podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego nabiera zasada przekonywania wyrażona w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji. Uzasadnienie zaś to jeden ze wskazanych w art. 107 k.p.a. integralnych elementów prawidłowej decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, ocenę przyjętego stanu faktycznego oraz wykładnię zastosowanych przepisów. Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie powinno więc stanowić logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa (por. W. Chruścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 154). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, Sąd ocenił, że uzasadnienie decyzji wydanych w obu instancjach spełnia wskazane wymagania. W szczególności, Prezydent w sposób wyczerpujący i wnikliwy zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek, koncentrując się na wykazaniu stanu majątkowego skarżącego i jego możliwości płatniczych. Istotne zatem było ustalenie, czy skarżący posiada jakikolwiek majątek, z którego prowadzona byłaby potencjalna egzekucja należności, czy egzekucja należności nie pozbawi strony niezbędnych środków utrzymania oraz czy koszty tej egzekucji nie przewyższą uzyskanych kwot. Ulga w postaci umorzenia należności zakłada pozostawanie osoby, która uzyskała świadczenie w postaci sfinansowania kosztów studiów podyplomowych ze środków Funduszu Pracy, w szczególnie trudnej sytuacji finansowej. Ocena tej sytuacji należy zgodnie z przepisem art. 76 ust. 7 ustawy o promocji (...) do organu z zastrzeżeniem wydania tej oceny w granicach uznania administracyjnego. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wyznacznikiem umorzenia winno być oświadczenie o nieposiadaniu dochodów i utrzymywaniu się z dochodów matki. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 7, 8, i 77 k.p.a. Na koniec należy zauważyć, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1445/10, że Starosta w stosunku do osoby, która otrzymała z Funduszu Pracy jednorazowe środki na podjęcie działalności gospodarczej może, ale nie musi zastosować instrumenty prawne wskazane w art. 76 ust. 7 pkt 1 - 4 ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, o ile istnieje dla tejże osoby obowiązek zwrotu otrzymanych środków. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.