II SA/Bd 234/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant: Przemysław Rauchut po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia związanego z przywróceniem do zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia o odsetkach od uposażenia; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w tej części nie podlega wykonaniu; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w B. na rzecz skarżącego 128 (sto dwadzieścia osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 5. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy 836 (osiemset trzydzieści sześć) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w S., na podstawie art. 8 ust. 1, art. 74 ust. 1, art. 75 ust. 1 i 3 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) i art. 104 Kpa, odmówił J. W. wypłacenia odsetek ustawowych od uposażeń i innych należności pieniężnych wypłaconych po przywróceniu do zawodowej służby wojskowej, tj. za okres od [...] do [...] i o braku obowiązku wyrównania uposażenia wypłaconego za ww. okres o zaliczone na poczet uposażenia kwoty odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w kwocie 16.160,45 zł. W odwołaniu J. W., domagał się zmiany decyzji i uwzględnienia w całości swoich roszczeń. Po jego rozpatrzeniu Dowódca P. Okręgu Wojskowego w B. (dalej w skrócie: Dowódca POW) w dniu [...] decyzją nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję podzielił stanowisko i argumentację organu I instancji, co do odmowy wypłaty odsetek, bowiem niedopuszczalne jest przyjęcie fikcji, iż w okresie skutecznego, aczkolwiek niezgodnego z prawem zwolnienia odwołujący pełnił zawodową służbę wojskową i miał co miesiąc roszczenie o wypłatę uposażenia. Także prawidłowo uznano, że wypłacone kwoty odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop są świadczeniami nienależnymi, z powodu stwierdzenia nieważności decyzji, na mocy których je przyznano i tym samym braku skutecznego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i uznał za zasadne potrącenia nienależnego świadczenia z należnego odwołującemu się uposażenia za okres od [...] do [...]. W skardze J. W. wniósł o uchylenie obu decyzji, zarzucając naruszenie art. 75 ust. 3 oraz art. 103 w/w ustawy. Podniósł, że rozkaz o zwolnieniu z zawodowej służby został wycofany z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jego nieważności, co oznacza, że w obrocie prawym w ogóle nie istniała decyzja uzasadniająca nie wypłacenie mu uposażeń i innych należności pieniężnych. Stały się one wymagalne w terminach określonych w art. 81 ww. ustawy, a to powoduje powstanie po jego stronie uprawnienia do żądania wypłaty odsetek za czas zwłoki w ich wypłacie. Opóźnienie w wypłacie było zawinione przez organ, gdyż spowodowane było wydaniem decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa. Kwestionując stanowisko o braku obowiązku wyrównania wypłaconego uposażenia za okres od [...] do [...] o potrącone kwoty odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop otrzymane w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby, podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podkreślając, iż dokonane przez organ potrącenie nie zostało oparte na jakiejkolwiek podstawie prawnej, co naruszało zasadę legalizmu z art. 7-6 Kpa oraz wskazując, iż w tym przedmiocie nie mogą mieć zastosowania ogólne przepisy prawa cywilnego, albowiem przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych mają charakter norm lex specialis w stosunku do uregulowań prawa cywilnego dotyczących potrąceń. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację swej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 899/08 uchylił obie decyzje. Sąd wskazał, iż skarżący powrócił do służby w wyniku wydania przez Dowódcę Wojsk Lądowych decyzji Nr [...] z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy POW nr [...] dot. wypowiedzenia stosunku służbowego. Skutki tej decyzji odnośnie uprawnień związanych z pełnieniem służby są bezsporne jedynie w zakresie uznania, że skarżącemu przysługiwało uprawnienie do otrzymania zaległego uposażenia za okres od dnia [...] do dnia [...]. Istota sporu dot. ustalenia terminu wymagalności zaległego uposażenia, a także oceny, czy z należności z tytułu zaległego uposażenia można było dokonać potrącenia świadczeń wypłaconych w związku z wadliwym (jak się okazało później) zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2003 r. Sąd uznał, iż w następstwie reaktywacji stosunku zawodowej służby została spełniona przesłanka wynikająca z art. 71 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dla ustalenia czy nastąpiło opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego zasadnicze znaczenie ma data wymagalności świadczenia. Ponieważ decyzji dot. wypowiedzenia stosunku służbowego w znaczeniu prawnym nie było już od daty jej wydania, to tym samym należności z tytułu uposażenia i dodatków za okres od [...] do [...] stały się wymagalne w terminach określonych w art. 81 ww. ustawy. Sąd nie zgodził się również ze stanowiskiem, że odmowa wypłaty części uposażenia znajduje uzasadnienie wobec skutecznego potrącenia z tej należności świadczeń wypłaconych skarżącemu w związku z wadliwym (jak się okazało później) zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Sąd uznał potrącenie w cywilnoprawnym ujęciu dot. wzajemnie wymagalnych wierzytelności, a sprawa rozpatrywana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulującej władcze stosunki administracyjne. Nadto instytucję potrącenia z uposażenia żołnierza reguluje art. 103 ustawy pragmatycznej stanowiący, że potrąceń dokonuje się w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, czyli w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Jego zaś przepis art. 87 § 1 pkt 2 wymaga posiadania tytułu wykonawczego w celu potrącenia z wynagrodzenia sum egzekwowanych na pokrycie innych należności niż świadczenia alimentacyjne, o ile pracownik nie wyrazi pisemnej zgody na potrącenie (art. 91 § 1 Kp). Dochodzenie zwrotu nienależnego świadczenia wymaga w razie negatywnego stanowiska bezpodstawnie wzbogaconego uzyskania odpowiednio wyroku sądu powszechnego. Jedynie taki tytuł wykonawczy mógł stanowić przy braku zgody skarżącego podstawę potrącenia uposażenia. Skargę kasacyjną wniósł Dowódca POW, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez przyjęcie, iż odsetki ustawowe należą się od dnia [...] do dnia [...] oraz art. 94 ust. 1 i 2 tej ustawy poprzez przyjęcie, iż organ nie mógł uwzględnić uprzednio wypłaconej kwoty odprawy. Podniósł, iż decyzja dotknięta wadliwością, której dot. w art. 156 § 1 Kpa korzysta z domniemania prawidłowości i ma moc obowiązującą dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego przez stwierdzenie nieważności. Uposażenie skarżącego nie stało się wymagalne ani w dniu [...], ani w żadnym kolejnym miesiącu, gdyż w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja nr [...] z dnia [...] Dowódcy POW w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego korzystająca z domniemania prawidłowości i miała moc obowiązującą dopóki nie została usunięta z obrotu prawnego. Skarżący w czasie jej obowiązywania był zwolniony z zawodowej służby i otrzymywał świadczenia emerytalne. Nie można przyjąć, iż organ pozostawał w zwłoce w wypłacie uposażenia, pomimo tego, że decyzja stwierdzająca nieważność wywarła skutki "ex tunc". Chwilą wymagalności należności związanych ze stwierdzeniem nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] Dowódcy POW jest dzień, gdy decyzja [...] z dnia [...] Dowódcy Wojsk Lądowych stwierdzająca nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] Dowódcy POW stała się ostateczna. Nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu, iż nieuzasadniona jest odmowa wypłaty części potrąconego uposażenia, zgodnie z art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wypłacona odprawa z tytułu zwolnienia z zawodowej służby i ekwiwalent pieniężny okazały się świadczeniami nienależnymi, gdyż przysługują one wyłącznie żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, a skarżący J. W. nie został ostatecznie zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] i wyrównanie uposażenia za okres od dnia [...] do dnia [...]odbyło się z uwzględnieniem kwot odprawy i ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wypłaconych w maju 2003 r. w związku z nieskutecznym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Żaden przepis nie przewiduje prawa do zachowania przez żołnierza zawodowego otrzymanych wcześniej świadczeń z tytułu zwolnienia z zawodowej służby w czasie późniejszego stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. W. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 – I OSK 688/09 uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. NSA m.in. stwierdził, że decyzja stwierdzająca nieważność nie stanowi wyłącznie deklaracji stanu istniejącego wcześniej, lecz tworzy również doniosłe elementy nowego stanu prawnego i wywiera jeszcze inne skutki w obrocie prawnym. Dopiero od dnia jej doręczenia stronom prawdopodobieństwo nieważności kwestionowanej decyzji ustępuje miejsca urzędowemu, władczemu potwierdzeniu jej ciężkiej wadliwości, a okres obowiązywania decyzji dotkniętej nieważnością i obowiązywania domniemania jej legalności ustaje w tej dacie. Stąd w skutkach prawnych decyzji nieważnościowej istotne są również elementy konstytutywne. Moc obowiązująca w czasie decyzji, stwierdzającej nieważność innej decyzji, nie zamyka się wyłącznie w jej skutku wstecznym, lecz działa także na przyszłość. Usunięcie z obrotu prawnego nieważnej decyzji nie powoduje absolutnego przywrócenia stanu pierwotnego, lecz ma służyć dopiero usunięciu szeregu następstw jej obowiązywania, co oznacza, że decyzja nieważna wiąże do czasu stwierdzenia jej nieważności. Domniemanie jej legalności upada dopiero z chwilą doręczenia stronom decyzji nadzorczej orzekającej o istnieniu kwalifikowanej wadliwości kontrolowanego aktu prawnego. Wskazano też, że decyzja Dowódcy POW z dnia [...] wywołała skutek prawny w postaci rozwiązania stosunku służbowego. Skarżący przestał być żołnierzem zawodowym i został przeniesiony do rezerwy. Uzyskał nowy status, z którym wiązało się prawo do odprawy i emerytury wojskowej oraz innych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby. W okresie obowiązywania decyzji o wypowiedzeniu stosunku zawodowej służby skarżącemu nie przysługiwało prawo do uposażenia i nie powstawało roszczenie o jego zapłatę. W tym czasie zaktualizowały się inne uprawnienia finansowe, a mianowicie prawo do świadczeń przysługujących w związku z rozwiązaniem stosunku służbowego, a nie prawo do świadczeń z tytułu pełnienia i pozostawania w służbie. W konsekwencji, z uwagi na fakt, iż w okresie między dokonanym wypowiedzeniem stosunku służbowego, a stwierdzeniem nieważności takiej decyzji organ nie miał podstaw prawnych do wypłaty uposażenia wobec niepozostawania przez skarżącego w służbie, nie sposób przyjąć, aby doszło do zwłoki w wypłacie uposażenia, liczonej według terminów, z art. 81 ust. 1 ustawy pragmatycznej. Decyzja stwierdzająca nieważność dokonanego wypowiedzenia wywołuje skutek w zakresie retroaktywowania stosunku zawodowej służby wojskowej. Z dniem kiedy ten akt nadzorczy stanie się ostateczny powstaje prawo do uposażenia za okres od dnia rozwiązania stosunku służbowego, ale nie następuje odwrócenie skutku upływu czasu w zakresie prawa do tych świadczeń. Stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego powoduje, że powstaje roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od dnia zwolnienia z zawodowej służby, jednak nie zaktualizowują się terminy z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. Jest to skutek prawny decyzji stwierdzającej nieważność, będący elementem konstytutywnym decyzji nieważnościowej. Skoro roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc powstało po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek administracyjnoprawny, to brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki prawa do odsetek dot. art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący miał status przeniesionego do rezerwy. Zatem Sąd błędnie odczytał przepis art. 75 ust. 3 ww. ustawy i niewłaściwe go zastosował. Skoro wymagalność wypłaconego uposażenia za okres od [...] do [...] jest skutkiem decyzji stwierdzającej nieważność decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej, rzeczą Sądu pierwszej instancji będzie dokonanie ustalenia dokładnej daty wymagalności należności i dopiero rozstrzygnięcie czy organ dopuścił się zwłoki w wypłacie uposażenia oraz w jakiej wysokości należne są odsetki. Sąd powinien mieć na uwadze, że o opóźnieniu dłużnika może być mowa, jeżeli nie spełnia on świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne. Wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym wyroku stwierdzenie nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego nie powoduje absolutnego przywrócenia stanu pierwotnego, a tym samym nie zawsze łączy się z obowiązkiem wypłacenia świadczeń za cały okres pozostawania poza służbą. Reaktywowanie stosunku służbowego z mocą wsteczną stwarza jedynie fikcję prawną, iż żołnierz pozostawał cały czas w służbie. Uposażenie przysługuje zaś żołnierzowi nie za okres pozostawania w stosunku służbowym lecz za pełnienie służby. Pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby, ewentualnie bez gotowości i zdolność do jej pełnienia, nie rodzi prawa do uposażenia. Ponadto świadczenie emerytalne jest świadczeniem konkurencyjnym w stosunku do uposażenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 94 ust. 1 i 2 ustawy NSA stwierdził, iż skarżącemu zwolnionemu z zawodowej służby przysługiwała z tytułu tego zwolnienia odprawa. Słusznie zatem organy ustaliły wysokość wyrównania uposażenia za okres od dnia [...] do dnia [...] z uwzględnieniem kwot odprawy i ekwiwalentu za urlop wypłaconych w maju 2003 r. w związku z nieskutecznym zwolnieniem z zawodowej służby. Dlatego zasadny jest zarzut naruszenia art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w brzmieniu obowiązującym w dacie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Przede wszystkim na wstępie tej części uzasadnienia wyroku należy stwierdzić powołując się na treść przepisu art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 169, poz. 1270 z późn. zm.), że Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z 28 stycznia 2010 r. – I OSK 688/09 rozstrzygnął już kwestię dopuszczalności ustalenia wyrównania uposażenia skarżącego za okres od dnia [...] do dnia [...] z uwzględnieniem kwot odprawy i ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wypłaconych skarżącemu, stwierdzając expressis verbis "Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 94 ust. 1 i 2 powołanej ustawy stwierdzić należy, iż skarżącemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej niewątpliwie przysługiwała z tytułu tego zwolnienia odprawa. Słusznie zatem organy orzekające w niniejszej sprawie ustaliły wysokość wyrównania uposażenia za okres od dnia [...] do dnia [...] z uwzględnieniem kwot odprawy i ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wypłaconych w maju 2003 r. w związku z nieskutecznym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W związku z tym, należy uznać za zasadny, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w brzmieniu obowiązującym w dacie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej."(strona 9 uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – z 28 stycznia 2010 r. I OSK 688/09). W tym stanie rzeczy zgodnie z treścią przywołanego powyżej przepisu art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę w tej części należało oddalić i dlatego orzeczono jak w pkt 3 wyroku. Przystępując zaś do rozstrzygnięcia skargi w pozostałym zakresie należy zauważyć, że rozstrzygając sprawę w oparciu o wskazane w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kryterium legalności, po myśli art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Analiza akt sprawy nie pozwala jednak w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozstrzygnięcie w chwili obecnej skargi w pozostałym zakresie z uwagi na brak ustaleń faktycznych umożliwiających zrealizowanie wiążących sąd pierwszej instancji wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 28 stycznia 2010 r. I OSK 688/09. W szczególności z akt sprawy nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości kiedy skarżący po wydaniu przez Dowódcę Wojsk Lądowych decyzji nr [...] Z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy POW w Bydgoszczy nr [...] Dowódcy POW dotyczącej wypowiedzenia J. W. stosunku służbowego służby wojskowej – rozpoczął ponownie pełnienie zawodowej służby wojskowej. W aktach postępowania administracyjnego są dwie wykluczające się daty. Z dokumentu noszącego tytuł – Rozkaz dzienny Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w Ś. Nr [...] z dnia [...] na karcie 31 akt wynika, że było to [...], a z dokumentu noszącego tytuł "Rozkaz dzienny Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień Ś. Nr [...] z dnia [...]" na karcie 32 akt wynika, że była to data [...]. Nadto z akt nie wynika kiedy wydana przez Dowódcę Wojsk Lądowych decyzja Nr [...] z dnia [...] stwierdzająca nieważność decyzji Dowódcy POW w Bydgoszczy Nr [...] Dowódcy POW w . dotyczącej wypowiedzenia J. W. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej- stała się decyzją ostateczną. Z akt nie wynika także w sposób jednoznaczny kiedy skarżącemu dokonano wypłaty ustalonego wyrównania uposażenia za okres od dnia [...] do dnia [...] z uwzględnieniem kwot odprawy i ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy wypłaconych w maju 2003 r. w związku z nieskutecznym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Powyższe braki w materiale dowodowym uniemożliwiają dokonanie ustalenia dokładnej daty wymagalności należności a także uniemożliwiają rozstrzygnięcie oraz ustalenie czy organ dopuścił się zwłoki w wypłacie uposażenia oraz w jakiej wysokości należne są odsetki. Należy też mieć na uwadze zasadę, że o opóźnieniu dłużnika może być mowa, jeżeli nie spełnia on świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne. Ustaleń tych w zastępstwie organu nie może dokonać sąd administracyjny. Stanowiłoby to rażące naruszenie treści przepisu art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powodując między innymi nadmierne przedłużenie postępowania sądowoadministracyjnego i niedopuszczalne zastąpienie przez Sąd organu w merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Powyższy przepis zezwala bowiem tylko na uzupełnienie postępowania sądowego, rzeczą zaś Sądu jest wyłącznie kontrola decyzji administracyjnej nie zaś merytoryczne rozstrzyganie sprawy. W tym miejscu należy także zauważyć, że ustawodawca określił podstawowe, kardynalne zasady postępowania administracyjnego w przepisach art. 6 -16 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dział I – Rozdział 2 "Zasady ogólne"), dalej w skrócie: Kpa. Wynika z nich między innymi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 – zasada państwa prawa), w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 zasada praworządności) i obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 – zasada pogłębiania zaufania obywateli). Rozwinięciem i niezbędnym uzupełnieniem tych zasad są dalsze przepisy Kpa; między innymi przepisy dotyczące postępowania dowodowego, a w szczególności przepis art. 75 § 1 Kpa stanowiący, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem i przepis art. 77 § 1 Kpa stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Rozstrzygając sprawę organ nie dochował wierności tym zasadom i przepisom. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku oparto na art. 152 ww. ustawy. Wskazania co do dalszego postępowania organu wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia wyroku, które po myśli art. 153 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. mają charakter wiążący.